dilemma puppy
Beeld: Shutterstock

Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke week vertelt een lezeres over haar dilemma.

Lara (36) is getrouwd met Gijs (39) en moeder van Lillian (9), Sebastiaan (8) en Jasmijn (6): “Gijs en ik zijn een match made in heaven. Al bijna twaalf jaar. Er is alleen één ding waarin we wezenlijk van elkaar verschillen, en dat is onze liefde voor dieren. Of eigenlijk: zíjn liefde voor dieren, en mijn gebrek daaraan. De kat van de buren: ik verzorg hem zonder morren. De hond van mijn zus: enig – als ik hem niet hoef uit te laten. Mijn eigen huis houd ik liever diervrij. Vanwege de haren. Interieurverstorende meubelstukken als hondenmanden en krabpalen. En bovenal: vanwege de vrijheid die huisdieren je kunnen ontnemen. Gijs werkt fulltime, ik ben thuisblijfmoeder. Maar in de weekends zijn we vaak weg, en met de sportschema’s van de kinderen zijn we na schooltijd ook zelden op de bank te vinden.
 

More content below the advertising

Vier tegen één

Maar nu heeft Gijs ze een puppy beloofd. Sterker nog: hij heeft hem al gereserveerd. Huisdieren zijn al jaren onderwerp van gesprek bij ons thuis. Een kat was nooit een optie, vanwege een allergie bij Sebastiaan. Konijnen idem dito, want die beestjes trekt hij wel, maar het hooi in het hok niet. Tegen honden kan hij wel, kwam uit de laatste allergietest, nu twee jaar geleden. Je begrijpt: dat was meteen vier tegen één, en meeste stemmen gelden. Dus zeurt het hele gezin me al twee jaar de oren van mijn kop over een puppy.
 

Lees ook:
Het dilemma: ‘Moet ik mijn zoon (8) toestaan in een jurk naar school te gaan?’ >

 

Dag bank

Ik werp steevast dezelfde argumenten tegen. De kinderen zitten vijf dagen per week op school en papa werkt, dus wie kan dat beest minimaal drie keer per dag uitlaten? Precies. Bovendien: een puppy blijft geen puppy, en zodra het een sterk, aan de lijn trekkend, niet-luisterend schepsel wordt, dat óók gewoon uit moet als het regent en donker is, vinden de kinderen er geen bal meer aan. Hij kan niet zomaar mee op elk weekendje weg en hondenpensions kosten een godsvermogen – om over dierenartskosten en voer nog maar te zwijgen. Ons huis ís al zo vol met z’n vijven, moet daar echt nog een dier bij dat het grootste deel van de bank bezet?
 

Zó cute!

Een paar weken geleden was ik het gezeur helemaal zat. Doodmoe en zonder er echt bij na te denken, riep ik: ‘Weet je wat, als jullie nóg twee jaar aan mijn kop blijven zeuren over dat beest, dan regelen jullie het maar; ík steek er geen poot naar uit.’ Maar in plaats van dat ze daar de praktische bezwaren van zouden inzien, zagen ze het blijkbaar als toestemming.

Vorige week kwam ik terug van een weekendje weg, en zodra ik de voordeur opende, vlogen de kinderen in mijn armen. ‘Hij is zó cute, mam!’ ‘Pas vier weken!’ ‘Over zes weken komt hij al!’ ‘En ik mag hem uitlaten!’ De kinderen buitelden over elkaar met enthousiaste verhalen. In mijn afwezigheid waren ze naar een nest puppy’s gaan kijken, een beetje type Friese Stabij, en omdat er veel animo was voor de beestjes, had Gijs er maar meteen één gereserveerd.
 

Wrede moeder

Ik dacht dat ik gek werd. Ik toverde een vertrokken glimlach op mijn gezicht, en zodra de kinderen in bed lagen, vlogen de borden zo ongeveer door het huis. Want hoe wil Gijs dit in hemelsnaam gaan aanpakken? Er is maar één mogelijkheid: ik moet toch grotendeels alleen voor die hond zorgen. Dát was niet de afspraak, maar ondertussen verheugen de kinderen zich op een puppy, die ze zelfs al hebben vastgehouden en geknuffeld, én een naam hebben gegeven.

Natuurlijk zie ik ook de voordelen, qua family time op het strand, beweging, de band tussen kind en huisdier en de ontwikkeling van hun verantwoordelijkheidsgevoel. Maar ik wil het écht niet. Ik vind het een inbreuk op mijn leven en vrijheid en Gijs heeft het me gewoon opgedrongen. Maar mijn kinderen ondanks hun euforie, hun hartenwens ontnemen, maakt mij de wreedste moeder op aarde. Of kan ik ze hun hond alsnog ontzeggen?

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >