Beeld: Shutterstock
Voor een hond zorgen is nou niet bepaald hetzelfde als een baby de fles geven en verschonen. Toch kwam blogger Stephanie Sprenger er dankzij haar viervoeter achter dat ze helemaal klaar is met de babyfase.
Een paar jaar geleden zag Stephanie bijna dagelijks pups voorbij komen op haar social media. ‘Mijn vriendinnen kochten allemaal een klein hondje en showden hun nieuwe huisdier trots aan de wereld’, vertelt ze. ‘Hun kinderen waren tussen de vier en acht jaar oud – precies zo’n leeftijd dat je denkt: gaan we voor nóg een kind, inclusief alle luiers en gebroken nachten? Bij het zien van al die foto’s realiseerde ik me dat die puppy’s duidelijk een vervanger waren voor nóg een baby.’
Stephanie had bijna medelijden met ze, tot ze een paar jaar later zelf ook ineens een puppy nam. ‘Ineens was het me duidelijk dat die kleine viervoeters inderdaad heel nuttig waren bij het opvullen van de leegte die ontstaat zodra je kinderen wat ouder worden’, geeft ze toe. Ze raakte naar eigen zeggen al snel geobsedeerd door het slaapritme en eh… zelfs de poeptijden van haar hondje. ‘Ook was ik dolblij haar te zien toen ik thuiskwam van mijn werk.’
Lees ook:
Waarom deze moeder na vier tieners nog een baby wil >
Dat klinkt alsof ze de babytijd miste, net als haar vriendinnen. Maar dat bleek niet zo te zijn: ‘Ik realiseerde me juist dat ik amper meer me-time had. Nu de kinderen ouder en iets minder afhankelijk waren, zou er eindelijk tijd moeten zijn om weer in bed een boek te lezen of iets anders te doen zonder gestoord te worden. Maar nee, ik moest op tijd thuis zijn om de hond uit te laten, eten te geven en met haar te spelen.’
Inmiddels is haar hond wat zelfstandiger en heeft ze weer wat meer tijd voor zichzelf. ‘Dankzij haar ben ik gaan waarderen hoeveel tijd ik voor mezelf heb nu mijn kinderen ouder zijn’, zegt Stephanie. ‘Dus nee, voor ons écht geen baby meer.’
Nog meer persoonlijke verhalen lezen?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
