het dilemma zoon in jurk
Beeld: Shutterstock

Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke week vertelt een lezeres over haar dilemma.

Michaëla (37) is getrouwd met Leander (39) en moeder van Billie (8) en Saar (5): “Het is een fase, dachten we, toen Billie op zijn derde thuiskwam van een speelafspraak met zijn buurmeisje, en een roze prinsessenjurk droeg. Hij weigerde hem uit te trekken. De jurk moest aan in bed, hij wilde erin naar buiten en toen hij een paar weken later voor zijn verjaardag een eigen, babyblauw exemplaar cadeau kreeg van het buurmeisje, kon zijn dag niet meer stuk. Al wilde hij eigenlijk liever een roze.

More content below the advertising

Leander vond het maar raar, de jurkenfixatie van onze zoon, maar ik moest er wel om lachen. Fijn toch, als je kind zich niet druk maakt om conventies? ‘Ik speelde vroeger alleen met auto’s’, suste ik Leander. ‘Dat was ook over toen ik op zesjarige leeftijd de barbies ontdekte.’

 

Zus mag ook een broek aan

Maar de jurkenfase van Billie bleek geen fase. Of het is gewoon een heel lange. Want inmiddels zijn we vijf jaar verder, en nog steeds verkleedt mijn zoon zich thuis het liefst in jurken, feeënvleugels en alles wat maar roze is met glitter. En er is iets nieuws: hij wil het liefst in een jurk naar school. Geen verkleedjurk, maar een echte. ‘Saar mag toch ook kiezen of ze een broek of een jurk aan wil?’, roept hij boos als ik voor de zoveelste ochtend op rij nee zeg op zijn wens. Tja, ik geef hem eigenlijk wel gelijk.

 

Lees ook:
Het dilemma: ‘Moet ik het horrorvriendje van mijn kind verbieden?’ >

 

Alleen thuis verkleden

Buiten van het feit dat ik me ongerust maak of hij er niet om gepest zal worden op school, zie ik er weinig kwaad in om hem een keer zijn zin te geven. Toen alle kinderen tijdens juffendag verkleed naar school mochten komen, ging hij ook in zijn prinsessenjurk, en daar reageerde niemand raar op. Misschien stuit hij nu juist wel op zoveel weerstand in zijn jurk, dat hij hem nooit meer aan wil. Maar Leander wil er niks van weten. ‘Thuis verkleden mag, maar mijn zoon zit niet als halve travestiet in de schoolbanken’, roept hij steevast in discussies.

 

Onschuldig

Inmiddels wordt Billies kledingvoorkeur een steeds groter probleem bij ons thuis. Ik vind het onschuldig: hij is gewoon geen jongens-jongen. Ik sluit ook niet uit dat hij later met een vriend thuiskomt, in plaats van een vriendin. Maar het is niet dat hij graag een meisje wil zijn, of iets anders wat we serieus moeten nemen. Onze zoon is simpelweg verzot op meisjeskleding.

Leander vindt het lastig, dat zijn enige zoon niet van voetbal houdt, en liever Frozen kijkt dan Cars. Hij zou er geen problemen mee hebben als hij homo blijkt, zegt hij, maar hij had gehoopt ten minste jongensdingen te kunnen doen met zijn zoon. ‘Het lijkt soms wel of ik twee dochters heb’, sombert hij dan. Zijn stellige houding naar Billie, zorgt ervoor dat Billie het steeds groter maakt dat hij van zijn vader geen jurk aan mag naar school. Bijna elke ochtend is het ruzie thuis, tussen Billie en Leander, en inmiddels ook tussen Leander en mij.

Als ik Billie zijn zin geef, passeer ik Leander als vader. Maar ik vind het ook belangrijk dat Billie de ruimte krijgt om zich in alle vrijheid te ontwikkelen. Moet ik hem dan toch in een jurk naar school laten gaan?

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >