Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
Winter, jaren negentig. In Amsterdam zat een meisje voor het raam. Een tiener nog. Ze observeerde de schaatsers op de gracht. Stelletjes draaiden stilletjes rondjes. Een man sloeg zijn armen om de schouders van een vrouw en trok haar dicht tegen zich aan. Kinderen op hockeyschaatsjes hakketakten over het bevroren water. En het meisje keek. Ze staarde naar een huis aan de andere kant van de brug. Er waren net nieuwe mensen komen wonen. Op de gevel hadden ze een gedicht laten schilderen van Emily Dickinson:
To make a prairie
It takes a clover and one bee
One clover and a bee
And revery.
The revery alone will do,
If bees are few.
Het meisje begreep niet precies wat er stond, maar ze vermoedde min of meer wat de betekenis van de woorden was. Iets over dromen. En je fantasie gebruiken. En dat uit niets altijd iets kon ontstaan.
Het meisje kon goed dromen. Meestal over jongens. Over een man later. En kinderen misschien. Ze fantaseerde het elke dag, al kon ze zich niet voorstellen dat ze ooit zelf in een huis zou wonen met een lieve man die haar omhelsde en kinderen die hakketakten om haar heen. Ze was te stom. Te dik. Te verlegen ook. Daarom zat ze nu alleen. Terwijl de wereld schaatste.
Lees ook
Column Roos: ‘Wanneer is mijn kind zo reusachtig geworden?’ >
Dertig jaar later. Het is koud en een vrouw op een moederfiets ploegt tegen de wind. Ze is haar handschoenen vergeten, zoals zo vaak. In de warboel van gymschoenen, schooltassen, haar telefoon, sleutels en broodtrommels schieten warm makende accessoires er weleens bij in. Ze moppert. Haar vingers schrijnen. Ze stopt om ze even te warmen in haar zakken. Dan kijkt ze op. En ziet ze het grijze huis waar ze zo vaak naar heeft gestaard. Het staat in de steigers. Met dikke verfstreken is er al over de pui geklodderd.
En toch. Als je heel goed kijkt, kun je nog wat letters ontwaren. Onmiddellijk vergeet ze haar koude handen en gemopper. Ze glimlacht omdat ze weet dat precies datgene is gebeurd wat ze als meisje voor onmogelijk had gehouden. Een huis. Een lieve man die haar omhelst. En kinderen met hockeyschaatsen.
De vrouw stapt weer op de fiets. Onderweg mompelt ze de zinnen die ze al zo lang uit haar hoofd kent: The revery alone will do, If bees are few.
Deze column staat in het Kek Mama Winterboek 2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Video
Voor veel kinderen is Sint-Maarten een van de leukste avonden van het jaar. Met een zelfgemaakte lampion langs de deuren, liedjes zingen en thuiskomen met een tas vol snoep. Maar wat een gezellige avond moet worden, kan soms een onverwachte wending krijgen.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van *Nadine (37). Ze is […]
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Elin (30) over het Tikkie dat ze vorig jaar na Sint Maarten van haar schoonmoeder kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week vertelt Joy (30) over het Tikkie dat ze van haar schoonmoeder kreeg.
Video
Soms moet je eerst door een flinke storm voordat de zon weer gaat schijnen. Dat weet Linda de Mol als geen ander. De presentatrice kreeg de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren, zowel in haar relatie als binnen haar familie.
Als moeder denk je vaak dat je precies weet hoe je reageert als er iets met je kind aan de hand is. Je blijf rustig, houdt het hoofd koel en lost het wel op. Tot je kind ineens nergens te vinden is. Dan blijkt die kalmte toch een stuk minder vanzelfsprekend.
