Beeld: Canva
Dat kinderen veel fantasie hebben is een feit, maar toen de kinderen van de 39-jarige Dani een mysterieuze man in hun kamer zagen, wist ze: er spookt meer tussen hemel en aarde.
Dani (39) is alleenstaande moeder van twee kinderen (6 en 4): “Mijn kinderen vinder het gezellig om bij elkaar te slapen en dat doen ze dan ook regelmatig. Prima, denk ik dan. Als ze maar slapen. Een paar weken sliepen ze dus weer samen op één kamer. Maar rond drie uur ’s nachts werd ik wakker van gefluister en hier en daar wat geritsel. Geen gehuil, geen gegil, maar meer dat samenzweerderige kindergefluister. Ik liep naar hun kamer. Mijn oudste zat rechtop in bed en wees naar de hoek. “Daar staat iemand.”
Ik voelde meteen kippenvel op mijn armen. “Wie, lieverd?” vroeg ik. “De man zonder mond.” Ik keek naar de hoek. Alleen haar knalroze kapstok stond daar. “Dat is je jas”, zei ik snel. Maar ze schudde haar hoofd. “Nee mama. Hij kijkt. Hij zegt niks.”
Ik deed het lampje feller. Niks. Alleen twee slaperige kinderen en een moeder met een hartslag van 180.
Ze kropen weer onder hun dekens, ik aaide over hun hoofdjes en liep naar de deur. Toen fluisterde de jongste: “Hij is nu bij jou.” Het werd ineens ijskoud in de kamer. Ik stond stokstijf stil. Met een rilling over mijn lijf probeerde ik kalm te blijven. De meiden waren dat gek genoeg ook. Ik stopte ze weer in bed en ben de rest van de nacht wakker gebleven. Wijn erbij, Netflix aan. Doen alsof alles normaal is.
De volgende ochtend aan tafel zei mijn oudste: “Mama, hij stond vannacht in de tuin. Hij wilde iets zeggen, maar hij had geen mond.” Ik glimlachte ongemakkelijk. Maar toen ik naar buiten keek, zag ik iets geks. In het beslagen raam zat een kindertekening. Een poppetje, zonder mond. Niemand had dat getekend. Ik niet en de meiden al helemaal niet. Ik veegde de ramen schoon in de hoop dat het uit ons zicht zou blijven. Maar laatst, toen ik datzelfde raam aan het schoonmaken was, kwam de tekening langzaam weer tevoorschijn. Van binnenuit.
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet en probeer het te verklaren: licht, fantasie, tocht, iets met het raam. Gelukkig heb ik daarna geen lugubere kindertekening op de ramen gezien en de meiden geen man in hun kamer. Ik weet het niet en misschien wil ik het ook niet begrijpen, maar ik weet wel dat ik de verhalen van mijn kinderen serieuzer neem, want ze zien, horen en voelen meer dan we denken..”
Niet alleen de kinderen van Dani zagen iemand verschijnen in hun kamer. Ook Sandra wist niet wat ze hoorde toen haar zoontje zijn overleden broertje in de kast zag zitten. Hier lees je haar verhaal en hoe zij ermee omging.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Als moeder ben je jarenlang druk met opvoeden. Luiers verschonen, boterhammen smeren, ruzies sussen, grenzen stellen en ondertussen hopen dat je iets goed doet en je later een hechte band hebt met je kind.
