Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
Het past niet meer. Ik lig op de bank en boven op me leunen een heleboel lichaamsdelen. Eén arm rond de mijne, een knie in mijn dij, een schouder tegen mijn milt. En dan dat hoofd, met al dat haar. Zwaar op mijn ene borst die ietwat afgekneld raakt. Wanneer is dit kind zo reusachtig geworden?
De afgelopen negen jaar, is het simpele antwoord. Miró is wat grieperig en wil maar één ding: dicht bij zijn moeder zijn. Dat komt goed uit, want als ik iets graag doe met mijn zieke kinderen is het hen wiegen, aaien en troosten. Zelfs als het een bijna-tiener betreft die plotseling dol is op de onverschillig bedoelde woorden Lekker Belangrijk.
Want ik weet dat hij mij nu echt lekker belangrijk vindt. En ik kan wel denken aan alle gewichtige dingen die ik vanmiddag nog moest doen – facturen maken, een stuk schrijven, de btw betalen – maar ik kan het ook laten. Dat is het grootste privilege dat ouders hebben. Wij volwassenen die de hele dag ons ego moeten opblazen, als kikkers die hun hals vol lucht pompen. Kijk eens hoe essentieel ik ben. Kijk eens wat ik presteer. Kijk eens wat ik neerzet. Op het moment dat wat we daadwerkelijk op de wereld hebben gezet zwakjes en pieperig is, mogen we alles uit onze handen laten vallen en hoeven we maar één ding te doen: er zijn.
Dus ben ik er, terwijl hij zich boven op mij omdraait. “Au.”
“O sorry, doe ik je pijn, mam?”
“Geeft niet, kind.”
Lees ook
10 Momenten waarop ik me realiseer dat mijn kinderen groot worden >
Bijna tien jaar geleden raakte ik zwanger van hem. We zijn dus al een decennium samen. In een niet zo heel erg verre verte dreigt de puberteit. Dit zijn de gloriejaren, denk ik stiekem soms. Maar dat vond ik ook toen Miró en Róman baby’s waren. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit afscheid zou kunnen nemen van hun dunne fontanelletjes. En de kleutertijd, toen ze nog zo volstrekt verbaasd naar hun eigen handjes en voetjes konden kijken. En de eerste klassen op school. Het leren lezen.
Het waren allemaal glorietijden. Net als nu. Want de jongens groeien, maar gelukkig groei ik met ze mee. Dus lig ik op de bank, bedolven onder die zooi ledematen. Miró is zwaar, maar als we niet te woest bewegen, gaat het best. Heel voorzichtig tilt hij zijn hoofd even op en plant hem in mijn oksel.
Het past precies.
Deze column staat in Kek Mama 10-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Valerie Gumster, beter bekend als Closet van Val, haar 15 favorieten.
Eigenlijk best blij met hun partner, over het algemeen, maar op vakantie vragen zij zich af: waarom ga ik nog met jou op vakantie?
Bonnie Blue is moeder geworden. De 27-jarige Britse pornoactrice, die vorig jaar wereldwijd het nieuws haalde met een nogal spraakmakende recordpoging, is bevallen van haar eerste kind. En wie dacht dat het moederschap haar gevoel voor provocatie zou temperen: nope.
Waar de meeste kinderen kiezen voor een spreekbeurt over hun huisdier, favoriete sport of hobby, koos de zoon van Micky (38) voor een iets minder voor de hand liggend onderwerp. De juf moest er zelfs even van bijkomen.
Romana vloog samen met drie gescheiden vriendinnen voor een kindvrije trip naar Ibiza. Even weg uit de sleur, om zich opnieuw jong en begeerlijk te voelen. Daar trok een charmante mooiboy haar aandacht. ‘Hij voelde oprecht als een man van mijn leeftijd, die knappe jongen aan de bar.’
Wietze de Jager sprak in KINDEREN!!!! de podcast met Frank van der Lende en Leonie ter Veld over zijn kinderen, zijn leven op Bonaire en zijn grootste angst in het ouderschap.
