Beeld: Canva
Een oppas: hartstikke handig. Voor date night of als je met spoed de deur uit moet, bijvoorbeeld. Maar als blijkt dat de oppas nog wat extra training had kunnen gebruiken, heb je nog wekenlang nachtmerries. Lees en gruwel mee.
Nicky (39): “Onze Joey was zes weken toen ik met spoed naar de gynaecoloog moest. Er was iets mis met mijn keizersneewond. Mijn kraamverzorgster had eens verteld dat haar zusje Denise van zeventien zo’n goeie oppas was, dus schakelde ik haar in.
Toen ik weer thuiskwam, huilde Joey verschrikkelijk en zat zijn omslagdoek onder de bruine vlekken. Denise vertelde vrolijk dat ze hem chocomel had gevoerd, omdat ze benieuwd was of hij dat lekker vond. Joey heeft nog heel lang krampjes gehad. De dokter zei dat zijn darmen het vet niet konden verdragen. Hij zat onder de pukkels en mocht uitsluitend rijstewater drinken. Zo zielig.”
Inge (39): “Met een gerust hart lieten Mark en ik onze dochters van acht en vier achter bij de oppas. Samantha, de zestienjarige dochter van vrienden. De volgende ochtend vertelde onze oudste een bizar verhaal.
Samantha was die avond sigaretten gaan halen en had Marit in pyjama meegenomen naar de snackbar. Haar kleuterzusje had ze thuis gelaten. Marit vond het zelf ook wel gek, want ze stond ‘tussen de grote jongens’. We zijn nooit echt boos geworden op Samantha, wel op onszelf. Zestien jaar is gewoon veel te jong om zo’n verantwoordelijkheid aan te kunnen. Ik heb er nog weken nachtmerries over gehad.”
Als je oppas normaal gesproken bij jou komt, is handig, maar als je keuken wordt verbouwd is dat bepaald niet ideaal. Geen probleem, tijdens de studiedag mochten ze een dagje bij de oppas thuis komen. Dat liep uit op een nogal duur geintje voor Dunya. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
