Beeld: Canva
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Erica: “Mijn dochter Noor ontmoette haar vriendje Sem afgelopen zomer tijdens onze vakantie. Het klikte eigenlijk meteen tussen die twee. Wij maakten daardoor ook kennis met zijn ouders en hebben tijdens de vakantie regelmatig met hen gesproken. Dat geeft mij een prettig gevoel, want ik weet bij wie mijn dochter is.
Inmiddels zijn Noor en Sem een half jaar samen. Voor een verkering op deze leeftijd nemen ze het behoorlijk serieus. Het enige onhandige is de afstand. Met de trein zijn ze ongeveer anderhalf uur onderweg om elkaar te zien. Even na school bij elkaar langsgaan zit er dus niet in.
Daarom vroeg Noor laatst of ze een keer bij Sem mocht blijven slapen. Voor mij kwam die vraag niet helemaal onverwacht. Als ze op zaterdag naar hem toe gaat en dezelfde avond weer terug moet, is ze drie uur onderweg. Blijft ze slapen, dan hebben ze veel meer tijd samen en hoeft ze ’s avonds niet alleen met de trein terug.
Ik heb daar eigenlijk geen grote bezwaren tegen. Ik ken Sem, ik ken zijn ouders en ik vertrouw mijn dochter. Natuurlijk weet ik ook dat twee verliefde vijftienjarigen niet de hele avond braaf met een bordspel aan tafel zullen zitten. Daar ben ik niet naïef in. Juist daarom praat ik liever open met Noor over verliefdheid, grenzen en seks dan dat ik doe alsof dat allemaal pas vanaf haar achttiende bestaat. Mijn man denkt daar alleen totaal anders over.
Toen ik vertelde dat ik het prima zou vinden als Noor bij Sem bleef slapen, was hij meteen duidelijk. Vijftien jaar vindt hij veel te jong voor een logeerpartij bij een vriendje. Volgens hem geven we daarmee toestemming voor dingen waar zij volgens hem nog niet aan toe zou moeten zijn. Hij vindt bovendien dat er een verschil zit tussen een middag samen doorbrengen en samen de nacht doorbrengen.
Daar kan ik ergens best inkomen, maar tegelijkertijd vraag ik me af wat we precies voorkomen door haar om elf uur weer op de trein te zetten. Daar botsen we dus behoorlijk over. Ik wil zijn gevoel niet zomaar aan de kant schuiven. Hij is net zo goed haar vader en we moeten dit soort grenzen samen bepalen. Tegelijkertijd vind ik het lastig om tegen Noor nee te zeggen als mijn belangrijkste reden daarvoor eigenlijk is dat haar vader het niet wil.
Noor begrijpt er ondertussen weinig van. Ze weet dat wij Sem en zijn ouders kennen en vraagt waarom wij haar wel vertrouwen om alleen anderhalf uur met de trein naar hem toe te reizen, maar niet om daar te blijven slapen. En eerlijk gezegd vind ik dat best een goede vraag. Tegelijkertijd snap ik mijn man ook. Vijftien is jong en als we eenmaal ja zeggen, kunnen we dat niet zomaar weer terugdraaien. Bovendien gaat het niet alleen om vertrouwen. We moeten ook bepalen waar wij als ouders de grens willen leggen.
Dus zitten mijn man en ik nu lijnrecht tegenover elkaar. Ik denk dat openheid en vertrouwen uiteindelijk meer opleveren dan verbieden. Hij vindt dat sommige dingen simpelweg nog even kunnen wachten. Wat zouden jullie doen? Je vijftienjarige dochter bij haar vriend laten slapen als je hem en zijn ouders goed kent, of is vijftien daarvoor echt te jong?”
Nog zo’n opvoeddilemma waar ouders flink over kunnen verschillen: Joline kan sinds haar bevalling haar hond niet meer luchten of zien en denkt er zelfs over om hem weg te doen. Moet ze nog even afwachten of een moeilijke beslissing nemen? Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]