Beeld: Canva
Je kent ze wel: die leuke vaders die zonder enige gêne als een dinosaurus door de woonkamer rennen, van tandenpoetsen een wedstrijd maken en het blijkbaar geen enkel probleem vinden om twintig minuten lang dezelfde flauwe grap uit te halen. Vermoeiend? Misschien een beetje. Maar volgens expert Jen Zamzow kunnen we ook iets van deze zogenoemde ‘fun dads’ leren.
Want waar wij als ouders soms vooral bezig zijn met avondeten maken, was opruimen en spullen zoeken. Zijn kinderen vaak met iets heel anders bezig: zullen we spelen? En juist dat spelen is belangrijk. Niet alleen voor kinderen, maar ook voor ons. En eerlijk: die zijn best het afkijken waard.
Een dagje dierentuin, zelfgemaakte speurtocht door het bos en daarna gezellig samen pizza bakken? Hartstikke leuk. Maar plezier hoeft echt niet altijd zo ingewikkeld te zijn.
Kinderen kunnen minstens zo hard lachen wanneer je vijf minuten achter ze aan rent met de mededeling dat je hun billen gaat opeten. Of wanneer je tijdens het aankleden ineens besluit dat een broek eigenlijk prima op je hoofd past.
En daar zit een belangrijke les in: maak plezier niet groter dan nodig. Juist die kleine, spontane momenten kunnen ontzettend leuk zijn. Scheelt jou ook weer drie kwartier knutselen aan die zelfgemaakte schatkaart.
Na een lange werkdag, koken, eten en de discussie over waarom je kind écht zijn tanden moet poetsen, staat ‘enthousiast op handen en knieën door de woonkamer kruipen’ waarschijnlijk niet bovenaan je wensenlijst.
Toch hoef je niet eerst in een speelse bui te zijn om plezier te kunnen maken. Het werkt soms juist andersom: begin gewoon en de lol volgt vanzelf.
Maak van het opruimen een race, doe tijdens het tandenpoetsen alsof de tandenborstel kan praten of zet één liedje op en dans zo idioot mogelijk. Voor je het weet sta je zelf ook te lachen. En zo niet? Dan is in elk geval die speelgoedbak opgeruimd. Ook winst.
‘Mama, kijk!’
‘Papaaaa, kijk dan!’
‘Nee, je moet écht kijken!’
Herkenbaar? Als je midden in een mail, wasmand of boodschappenlijst zit, komt zo’n onderbreking niet altijd gelegen. Grappig genoeg hebben we vaak een stuk minder moeite met de onderbrekingen van onze telefoon.
Hierbij wordt naar relatieonderzoekers John en Julie Gottman gekeken. Zij noemen kleine pogingen om contact met iemand te maken ‘bids for connection’: uitnodigingen tot verbinding. Even reageren op dat bouwwerk, grapje of compleet onbegrijpelijke tekening is dus meer dan alleen ‘even kijken’. Je hoeft natuurlijk niet bij iedere ‘mamaaaa’ onmiddellijk alles uit je handen te laten vallen. Maar soms bewust wél meegaan in zo’n moment kan al verschil maken.
Als ouder ben je voor een groot deel van de dag een soort slecht betaalde projectmanager. Broodtrommels vullen, afspraken onthouden, kinderen ergens afleveren, boodschappen regelen en ondertussen proberen te achterhalen waar in vredesnaam die ene gymschoen is gebleven. Nuttig? Absoluut. Speels? Mwah.
Bij spelen kun je die controle juist even loslaten. Je kind bepaalt dat jullie bank ineens een piratenschip is? Prima. Jij bent de krokodil? Ook goed. En blijkbaar praat die krokodil met een Frans accent? Geen idee waarom, maar vooruit.
Speelse ouders durven vaker mee te gaan in wat er ontstaat. Zonder draaiboek, zonder educatief doel en zonder zich druk te maken of ze een beetje voor gek staan. Spoiler: dat sta je waarschijnlijk. Je kind vindt het fantastisch.
Eerst de vaatwasser. Dan die mail. Nog even de was opvouwen. En daarna kunnen we gezellig iets doen. Alleen is er als ouder altijd wel een volgende taak. Plezier wordt daardoor makkelijk iets voor ‘als alles klaar is’. Terwijl dat moment opvallend weinig voorkomt. Plezier en verbinding moeten geen extraatjes zijn die je moet verdienen nadat alle verantwoordelijkheden zijn afgevinkt. Ze horen óók bij het leven.
Dat betekent natuurlijk niet dat de lunchbox zichzelf ineens vult terwijl jij een kussengevecht houdt. Was het maar zo. En het betekent al helemaal niet dat de minder leuke kanten van het ouderschap bij één ouder terecht mogen komen.
Maar tussen alle schema’s, boterhammen, driftbuien en rondslingerende sokken mag ook gewoon worden gelachen. Dus als je kind vanavond voor de vijftiende keer vraagt of je het monster wilt zijn? Misschien toch maar even doen. Die was loopt niet weg. Helaas.
Wist je dat samen lachen met je kind méér doet dan alleen zorgen voor een gezellige sfeer? Vooral bij vaders blijkt het een verrassend effect te hebben op de band met hun kind.
Bron: CNBC
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
