Met haar zonen op de achterbank en een nieuwe man in de passagiersstoel, ging Jorinde op roadtrip naar Kroatië met haar kinderen.

Ze willen niet naar Frankrijk. “Dat kennen we nu wel, mam”, roepen zoons van zeven en tien als ik aan het begin van de lente hardop dagdroom over de zomervakantie. Monsters zijn het, en ik heb ze zelf gecreëerd. Goed: als ze zo graag op avontuur willen, kunnen ze het krijgen. Eén dingetje: er is net Een Man mijn leven binnengestapt, en dat heb ik nog niet  gedeeld met de jongens. Een flexibele insteek van de vakantie is dus noodzaak; wie weet verandert ons reisgezelschap wel. “We kunnen naar de jungle, mam”, oppert oudste. “Of Borneo”, vult jongste aan, die net een documentaire heeft bekeken over orang-oetans. “Tanzania?”, vraag ik – eigenlijk tegen beter weten in, want het prijskaartje keer drie moet ik zelf ophoesten. Spanje (“Jááá! Kunnen we dan naar Sinterklaas?”), Portugal (“Sáááái”), Griekenland (hm, daar valt op dat moment niet te pinnen); alles passeert de revue en we komen maar tot één conclusie: we willen eens iets heel anders.

“Een roadtrip door Kroatië? Vet.”

Tijdens een etentje met de nieuwe man komt zomaar opeens Zagreb op tafel. Hij heeft er vier keer een halfjaar gewoond om er als fotograaf verslag te doen van de oorlog in voormalig Joegoslavië. “Ga mee!”, roept hij, en voor ik het weet belt hij met een vriend die er aan de rand van de stad woont. Sterker nog: die vriend heeft een leegstaand appartement in hartje centrum, en wij mogen het gebruiken. “We maken er een roadtrip van”, bedenkt Man, “dat is toch een geweldig avontuur voor de kinderen?” Het moet er maar van komen: reisgezelschap Benner + 1. “Een roadtrip? Vet.” Voor voldoende animo hoef ik geen moeite te doen. Voor een klik tussen de mannen in mijn leven trouwens ook niet. Gedurende de weken die volgen, sprokkel ik een heleboel reisartikelen (draagbare dvd-speler: check) bij elkaar en burgert Man soepeltjes bij ons in. Meer voorbereiding is niet nodig. Instappen, en onze neuzen achterna.

Best romantisch

Eye-opener 1: zo’n lange rit met kinderen kan dus best romantisch zijn. Gewapend met Wetties en zes wc-rollen in de achterbak, had ik me ingesteld op rondvliegend speelgoed, kruimels in mijn haar, ruzie op de achterbank en 25 plasstops. Maar niks van dat alles. Met weliswaar een nachtstop in Oostenrijk, arriveren we op zondag in een wat verlaten Zagreb, waar vriend Robert ons opwacht voor zijn appartement.

Koffiedrinken als sport

Kroaten zijn leuk. En die in Zagreb helemaal. Gastvrij, vriendelijk, extreem relaxed en ze redden zich prima in het Engels. “Iedereen beoefent hier de nationale sport”, grapt Robert: “koffiedrinken.” Het is waar: de talloze terrasjes in de stad blijken áltijd vol. Een kop koffie van Italiaanse kwaliteit kost er dan ook nog geen euro. Dat je voor een even laag bedrag ook nog het lekkerste zoetigheid haalt in een van de vele broodjeszaken, hebben de kinderen ook al snel ontdekt.

Lees het hele reisverhaal in Kek Mama 03-2016. Bestel hier online.

In samenwerking met Kek Mama