Beeld: Getty Images
In alle rust thuis bijkomen van de bevalling, veel tijd alleen met je partner en de baby: je had het allemaal zo mooi uitgedacht. Maar de werkelijkheid bleek iets eh… weerbarstiger.
Fanny (37): “Al ver voor mijn bevalling had ik voor mijn Engelse schoonouders een B&B bij ons in de straat geregeld waar ze twee weken na de uitgerekende datum een week terechtkonden, ideaal. Maar het ging niet helemaal volgens plan: de baby kwam acht dagen te laat en werd gehaald met een keizersnee, en de B&B annuleerde zodat mijn bejaarde schoonouders een stuk verder weg moesten verblijven.
Het gevolg was dat ze eigenlijk de hele dag in ons huis rondscharrelden, terwijl ze zich min of meer lieten bedienen. Zichzelf nuttig maken, ho maar. Ik, net thuis uit het ziekenhuis, sloot me met baby en buikwond op in de slaapkamer en siste geregeld tegen mijn man: ‘Stuur ze weg!’ Maar dat durfde hij niet.”
Lees ook – ‘Mijn neef kwam, inclusief twee hysterische kleuters, op kraambezoek’ >
Evelyn (28): “Het was juli, ik was 37 weken zwanger toen ’s ochtends spontaan mijn vliezen braken. De bevalling kwam op gang, alles verliep volgens het boekje. De verloskundige was tevreden. Tussen de middag aten we een pizza en checkten we nog even de laatste dingen. De weeën volgden elkaar inmiddels steeds sneller op. We gingen naar het ziekenhuis en om 19.40 uur hield ik een kerngezonde dochter in mijn armen: Roos.
Rond 21.15 uur reden we naar huis. Daar wachtte mij een verrassing; de hele straat en onze familie was uitgerukt om de boel te versieren. Ik was nog aan het bijkomen van de bevalling, kon amper lopen en mijn huis stond vol met mensen. Mijn schoonmoeder was druk bezig met koffiezetten, weer een ander hing slingers op. Gelukkig was er ook al een kraamhulp aanwezig en was zij mondig genoeg om iedereen de deur uit te werken.”
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
