Joyce: ‘We geloofden onze peuter totaal niet toen hij beweerde dat hij dit kon, tot hij ons het tegendeel bewees’

Illustratie bij: Joyce: ‘We geloofden onze peuter totaal niet toen hij beweerde dat hij dit kon, tot hij ons het tegendeel bewees’ Beeld: Canva
Fenne van der Woude
Fenne van der Woude
Leestijd: 3 minuten

Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.

Lees verder onder de advertentie

Joyce (34) is getrouwd met Mark (33) en moeder van Louis (3): “Louis kwam op een dag ineens naar ons toe en zei bloedserieus: ‘Ik heb evenwicht.’ Mark en ik keken elkaar aan en moesten lachen. Het klonk nogal wijs uit de mond van een driejarige. Maar Louis bleef ons aankijken alsof wij degenen waren die iets niet begrepen. Hij had evenwicht. Punt.

Lees verder onder de advertentie

Zonder zijwieltjes

Omdat hij zo overtuigd was van zijn eigen kunnen, besloten we hem maar op zijn woord te geloven. We kochten een fietsje voor hem, zonder zijwieltjes.

Eenmaal thuis begon ik toch te twijfelen. Hij was pas drie. Misschien hadden we iets te veel vertrouwen gehad in de uitspraak van iemand die nog hulp nodig had bij het aantrekken van zijn schoenen. Ik zag mezelf al achter hem aan rennen met één hand aan zijn zadel. Eerst een meter, dan twee, vallen, opstaan en opnieuw proberen. Louis had daar duidelijk andere plannen voor.

Lees verder onder de advertentie

‘Mama, loslaten’

Hij ging op zijn nieuwe fiets zitten en ik hield hem stevig vast. Louis keek achterom. ‘Loslaten, mama.’ Nou, mooi niet. Ik liep eerst een stukje met hem mee. Maar Louis bleef volhouden dat ik hem los moest laten. Uiteindelijk dacht ik: vooruit dan maar.

Ik liet het zadel los, volledig in de veronderstelling dat hij naar links of rechts zou omvallen. Maar hij bleef rechtop. Hij trapte door. ‘Mark…’ zei ik. Voor ik het wist, fietste onze driejarige bij ons vandaan alsof hij nooit anders had gedaan.

Hij kon alleen niet stoppen

Mark en ik stonden nog half verbaasd te kijken toen ik ineens iets besefte. ‘Louis, remmen!’ Geen reactie. Hij fietste vrolijk verder. Op dat moment drong tot ons door dat we één vrij belangrijk onderdeel van deze hele fietscarrière waren vergeten: Louis wist misschien hoe hij zijn evenwicht moest bewaren, maar stoppen was nog niet helemaal onderdeel van zijn repertoire.

Dus daar gingen we alsnog, Mark en ik rennend achter een driejarige aan die nét had bewezen dat hij inderdaad kon fietsen, maar zelf nog geen flauw idee had hoe hij die fiets weer tot stilstand moest krijgen. Uiteindelijk kregen we hem natuurlijk gestopt. En nadat mijn hartslag weer enigszins normaal was, konden we er vooral heel hard om lachen.

Lees verder onder de advertentie

Hij had wél gelijk

Het ergste – of eigenlijk leukste – was dat Louis zelf totaal niet onder de indruk leek. Voor hem was er niets bijzonders gebeurd. Hij had ons toch verteld dat hij evenwicht had? En daar viel weinig tegenin te brengen. Sindsdien weet ik dat ik iets beter moet luisteren als Louis heel stellig beweert dat hij iets kan. Al vraag ik tegenwoordig voor de zekerheid wel even door. Want ‘ik kan fietsen’ en ‘ik kan fietsen én remmen’ blijken op je derde toch twee totaal verschillende vaardigheden.”

Lees verder onder de advertentie

Niet ieder kind fietst zó soepel weg. Marja dacht dat haar dochter het fietsen snel onder de knie had, tot ze achter haar aan rende en de ramp zich langzaam zag ontvouwen… Je leest het hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail