Van grappige uitspraken en peuterlogica tot kleine blunders en onverwacht ontroerende momenten: we vroegen vijf pedagogisch professionals naar een verhaal dat ze nooit meer vergeten.
Sanne: “Hij was nog geen drie en ik gaf ‘m zijn banaan. Zoals ik dat al honderd keer had gedaan. Ineens keek hij me aan zoals alleen peuters dat kunnen: alsof ik geen idee had waar ik mee bezig was. ‘Nee hoor’, zei hij terwijl hij de banaan uit m’n hand griste. Vervolgens gaf hij me een complete demonstratie. Banaan omdraaien, dáár beginnen, rustig pellen. Ondertussen keek hij af en toe even op om te controleren of ik het wel begreep. Aan het eind gaf hij de banaan terug. ‘Zo. Nu kun je het voortaan goed doen.’ Ik ben blijkbaar op mijn 36e nog bijgeschoold in bananen pellen.”
Daan: “De kinderen hadden wekenlang geknutseld voor Moederdag. Verf, glitters, handafdrukken, de hele shebang. Én natuurlijk een foto van zichzelf in het midden. Tijdens het drukke ophaalmoment gaf ik de cadeautjes mee aan de ouders. Niets aan de hand, dacht ik. Tot er op Moederdag een bericht binnenkwam in de ouder-app. ‘Volgens mij lijkt mijn zoon vandaag ineens heel erg op iemand anders.’ Ik wist meteen hoe laat het was. Omdat alles netjes was ingepakt, had ik per ongeluk twee knutsels omgewisseld. Gelukkig konden beide moeders er hard om lachen en
hebben we na het weekend alsnog een mini-ruilactie gedaan. Sindsdien controleer ik de foto’s nét iets vaker voordat een knutselwerk de deur uitgaat.”
Sylvana: “Tijdens de lunch vroeg ik aan een groepje peuters wat ze later wilden worden. Dierenarts, politieagent, prinses: de bekende antwoorden kwamen voorbij. Tot één jongen heel overtuigd zei: ‘Ik word later speeltuininspecteur.’ Ik vroeg wat een speeltuininspecteur precies doet. Hij keek me aan alsof dat toch wel héél logisch was. ‘Dan moet je alle glijbanen testen. Elke dag.’ Eerlijk is eerlijk, ik kon geen speld tussen zijn carrièreplan krijgen.”
Tekst gaat verder onder de afbeelding.
Wilma: “Een meisje uit mijn groep ging na de zomer naar de basisschool. Op haar laatste dag kwam ze me nog één keer een knuffel geven. ‘Ik ga je wel een beetje missen’, zei ze. Ik zei dat ik haar ook ging missen en terwijl ik haar nog even stevig vasthield, trok ze zich los. ‘Maar niet elke dag hoor.’ Ach ja, eerlijkheid duurt het langst.”
Jelina: “Een meisje zat een familieportret te tekenen. Mama, papa, haar broertje… en toen tekende ze mij erbij. Ik zei lachend: ‘Volgens mij hoor ik helemaal niet bij jullie gezin.’ Ze keek me serieus aan. ‘Jawel hoor. Jij bent van de opvang. Dat is ook een beetje thuis.’ Daarna ging ze weer rustig verder met kleuren alsof ze niets bijzonders had gezegd. Daar had ze zelf waarschijnlijk geen idee van.”
Dat een kind de opvang ‘ook een beetje thuis’ noemt, zegt misschien wel alles. Bij Basker kinderopvang draait het om een plek waar kinderen zich vertrouwd voelen, zichzelf kunnen zijn en alle ruimte krijgen om te ontdekken.
Geen dag op de opvang verloopt volgens plan. Gelukkig maar. Want juist tussen de
boterhammen, knutselwerkjes, knuffels en peuterlogica ontstaan de verhalen die nog jaren blijven hangen. Dat is precies wat Basker zo bijzonder maakt. Kinderen krijgen er de ruimte om te ontdekken, te spelen, vriendjes te maken en vooral helemaal zichzelf te zijn. In zo’n omgeving ontstaan vanzelf de mooiste herinneringen én de leukste verhalen.
Dit artikel is geschreven in samenwerking met Basker.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Dat het ouderschap uitdagend is hoeven we je niet te vertellen. Er is geen handboek en er is geen one size fits all. Logisch dus dat je soms met vragen en dilemma’s zit. Deze week Iris, die ineens zeker weet dat haar man vreemdgaat met een collega.
Een fietstochtje met het gezin, wat kan daar nou misgaan? Lauren (34) dacht er precies zo over. Tot haar man Lars (36) onderweg één beslissing nam waar zij totaal niet over te spreken was. Vooral omdat dochter Jade (6) precies deed wat kinderen nou eenmaal doen: het voorbeeld van haar vader volgen.
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
