Beeld: Getty Images
Hoe krijgen die kleine mormels dat toch voor elkaar, dat ze maximaal effect weten te sorteren wanneer hun moeder drie seconden de kamer uit is. Deze tweelingmoeders weten er het fijne van.
Manon (41), moeder van Abel en Ferre (9):
“Ik was even naar boven gelopen om de wasmachine aan te zetten toen ik de luide stemmetjes van onze destijds driejarige tweeling plotseling hoorde verstommen. Dat beloofde niet veel goeds, dus rende ik de trap af.
Ik trof mijn zonen heerlijk smikkelend aan op de keukenvloer, met om hen heen een zee van chocoladehagels. In de gauwigheid hadden ze een pak hagelslag van het aanrecht afgetrokken en die over de keukenvloer uitgestrooid. Ik moest vanbinnen keihard lachen, voelde zelfs vlinders door de schattigheid van het tafereel. Maar natuurlijk heb ik gezegd dat ze dat nóóit meer mogen doen.”
Lees ook: De heerlijke blunders van deze vrouwen blijven ze nog lang achtervolgen >
“Onze tweeling van elf maanden sliep nooit tussen de middag, al sinds hun derde maand niet meer. Maar toen mijn zus kwam oppassen en hen in bed legde, dacht ze dat ze een magische invloed had: de tweeling was verbazend rustig. Toen ik na een uur thuiskwam en bij de heren ging kijken, snapte ik waarom.
“Hun kast, vloer, muren, bedjes, álles zat onder”
Ze waren uit hun slaapzakken gekropen en lagen bij elkaar in bed. Bovendien hadden ze gepoept en de poep overal op gesmeerd. Hun kast, vloer, muren, bedjes, álles zat onder. Na een kleine zenuwinzinking ben ik gaan poetsen. Ik heb Calvin en Chuck daarna maandenlang met hun slaapzak achterstevoren en een badjasceintuur onder het matras door in bed gelegd.” Dit artikel staat in Kek Mama 04-2022. Meer Kek Mama? Neem nu een abonnement en profiteer van leuke aanbiedingen!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
