Een jaar. Je knippert en het is voorbij. Angstaanjagend, vind ik het. Voor mijn gevoel schreef ik pas vorige maand over de traditie van mijn tienvriendinnenverjaardagsdiner. En nu dient de volgende verjaardag zich alweer aan. En moet ik alweer aan de bak, voor die tien vriendinnen. Dat gaat ongeveer zo: ik sta te koken, zij zitten en drinken – althans, tijdens het eerste gedeelte van de avond. Zodra ik ben uitgeserveerd stort ik me vol in het gedruis dat om een of andere reden altijd met veel emoties gepaard gaat.
Voor vrouwen koken is een vak apart. Vrouwen willen namelijk heel veel níet. Het eerste jaar dat ik de schare bijeenbracht, brouwde ik een Italiaans maal met kalfsvlees, kazige pasta en een, al zeg ik het zelf, masterly chocoladetaart. Van de groente en salade die als bijgerechten dienden, werd gretig gegeten, de rest bleef vrijwel onaangeroerd. Ik had het kunnen weten. Ik ben namelijk zelf een vrouw. Vlees doet scheten, pasta en kazen zijn maagzuuropwekkende dikmakers – om over een chocoladetaart waarin twee pakjes roomboter zijn verwerkt maar te zwijgen. Kortom, koolhydraten, suiker en vet zijn not done. Wij vrouwen willen vis. Vis is licht, mager en laat de darmen met rust. Aldus schotelde ik mijn vriendinnen een keer sushi en sashimi voor, en een andere keer een botermalse, gestoomde zalm en vongole in witte wijn. Als de raven stortten ze zich erop, die viswijven.
Voor dit jaar heb ik iets anders in gedachten: een tafel vol liflafjes. Ook daar maak je vrouwen gelukkig mee. Geen borden vol, maar bescheiden hapjes om schuldeloos van te snoepen. Mozzarella, tomaat en basilicum, gemarineerde courgettes met pijnboompitten, geroosterde aubergines, gebakken venkel met Parmezaan, gevulde champignons, zoiets. Met brood. Zelfgebakken focaccia. Daarna zullen we zingen, dansen, lachen, knuffelen en huilen om de liefde en de dood en alles wat daartussen ligt. En zoals de traditie betaamt, zullen we elkaar de volgende dag berichten sturen met overtreffende brakheidsstatussen, en zullen we allemaal naar de snackbar of de afhaalchinees stiefelen voor de broodnodige porties vet om de kater mee te bestrijden.
Deze maand deelt Eva haar recept voor focaccia. Het recept staat in Kek Mama 12-2015. Klik hier om meer te lezen van columnist Eva.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
