Een jaar. Je knippert en het is voorbij. Angstaanjagend, vind ik het. Voor mijn gevoel schreef ik pas vorige maand over de traditie van mijn tienvriendinnenverjaardagsdiner. En nu dient de volgende verjaardag zich alweer aan. En moet ik alweer aan de bak, voor die tien vriendinnen. Dat gaat ongeveer zo: ik sta te koken, zij zitten en drinken – althans, tijdens het eerste gedeelte van de avond. Zodra ik ben uitgeserveerd stort ik me vol in het gedruis dat om een of andere reden altijd met veel emoties gepaard gaat.
Voor vrouwen koken is een vak apart. Vrouwen willen namelijk heel veel níet. Het eerste jaar dat ik de schare bijeenbracht, brouwde ik een Italiaans maal met kalfsvlees, kazige pasta en een, al zeg ik het zelf, masterly chocoladetaart. Van de groente en salade die als bijgerechten dienden, werd gretig gegeten, de rest bleef vrijwel onaangeroerd. Ik had het kunnen weten. Ik ben namelijk zelf een vrouw. Vlees doet scheten, pasta en kazen zijn maagzuuropwekkende dikmakers – om over een chocoladetaart waarin twee pakjes roomboter zijn verwerkt maar te zwijgen. Kortom, koolhydraten, suiker en vet zijn not done. Wij vrouwen willen vis. Vis is licht, mager en laat de darmen met rust. Aldus schotelde ik mijn vriendinnen een keer sushi en sashimi voor, en een andere keer een botermalse, gestoomde zalm en vongole in witte wijn. Als de raven stortten ze zich erop, die viswijven.
Voor dit jaar heb ik iets anders in gedachten: een tafel vol liflafjes. Ook daar maak je vrouwen gelukkig mee. Geen borden vol, maar bescheiden hapjes om schuldeloos van te snoepen. Mozzarella, tomaat en basilicum, gemarineerde courgettes met pijnboompitten, geroosterde aubergines, gebakken venkel met Parmezaan, gevulde champignons, zoiets. Met brood. Zelfgebakken focaccia. Daarna zullen we zingen, dansen, lachen, knuffelen en huilen om de liefde en de dood en alles wat daartussen ligt. En zoals de traditie betaamt, zullen we elkaar de volgende dag berichten sturen met overtreffende brakheidsstatussen, en zullen we allemaal naar de snackbar of de afhaalchinees stiefelen voor de broodnodige porties vet om de kater mee te bestrijden.
Deze maand deelt Eva haar recept voor focaccia. Het recept staat in Kek Mama 12-2015. Klik hier om meer te lezen van columnist Eva.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Het moederschap is een achtbaan van emoties, laat staan als je moeder bent van een drieling. Dat weet Fanishta, bekend van Meer dan Verwacht, als geen ander.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
