Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Ik heb ADHD’, zegt mijn beste vriendin. Het is vrijdagavond, de wijn vloeit rijkelijk en het is gezellig. We zitten met z’n vieren aan tafel en voor de verandering zijn onze partners er ook bij. Na al die jaren vriendschap leek het ons leuk om, naast onze girlsnights, weer eens met de mannen te eten.
Ze vertelt over de diagnose die ze net heeft gekregen en waarop die is gebaseerd. Mijn partner werpt een verwonderde blik op mij en zegt: ‘Ehh, maar dit ben jij ook. Eén op één. Ik lach wat ongemakkelijk, want zelf ben ik ook overrompeld door hoe het geschetste profiel honderd procent op mij van toepassing lijkt. De dagen erna denk ik nog vaak terug aan ons gesprek. Ik ben 46 jaar, wat zou ik er nu nog aan kunnen doen?
Maar ik merk dat het me niet loslaat en vraag mijn vriendin waarom ze zich op latere leeftijd heeft laten diagnosticeren. Haar antwoord raakt me. Ze zegt: ‘Omdat ik na een jarenlange zoektocht naar iets wat niet als mijn schuld voelde, maar wel een grote invloed had op mijn leven, wilde begrijpen wat erachter zat.’
Ik besluit de stoute schoenen aan te trekken en links en rechts mijn vermoeden bij vrienden en familie neer te leggen. Zij kennen mij goed en kunnen misschien bevestigen wat ik zelf begin te denken. Tijdens een etentje met mijn vader en zusje (die allebei al jaren geleden als ADHD’ers zijn bestempeld) zeg ik dat ik vermoed dat ik het ook heb. Ze kijken me verrast aan en zeggen eigenlijk vrij weinig. Ik voel iets wat lijkt op schaamte. En onbegrip. Ik besef dat onze oude familiedynamiek nog altijd van kracht is en dat mijn angst om niet erkend te worden meteen weer opspeelt en dus laat ik het onderwerp rusten.
Maar ik realiseer me ook dat, juist omdat het er bij hen zo duidelijk bovenop ligt, er bij mij nooit echt bij is stilgestaan. ADHD is druk zijn. Maar wat ze niet zien, is dat mijn hoofd een snelweg is met zestien afslagen tegelijk, zonder duidelijke borden. Dat ik sneller associeer dan ik kan bijhouden en halverwege een zin vaak al weet waar iemand naartoe wil. Ze zien ook niet dat mijn hoofd nooit uit staat. Dat focussen alleen lukt als iets me echt boeit. Dat ik dingen kwijtraak, een kamer inloop en niet meer weet waarom, dat onbeantwoorde appjes naar beneden verdwijnen en dat emoties vaak binnenkomen zonder filter.
Want dat zie je niet aan de buitenkant. Ik was niet per se druk. Niet het stereotype.
En nee, een diagnose verandert niet mijn leven van de ene op de andere dag. Want ik ben nog steeds dezelfde vrouw, met dezelfde gewoontes, dezelfde chaos en dezelfde kwaliteiten. Maar het geeft wel iets wat ik misschien al die jaren een beetje heb gemist: zachtheid en handvatten. Voor mezelf.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Olivia, wiens zoon zonder vragen de creditcard van haar broer has gebruikt voor een online spel.
Soms loopt het leven anders dan gehoopt. Dat geldt ook voor actrice Robin Martens die een punt heeft gezet achter haar relatie.
Werk, kinderen, partner, sociaal leven, en dan ook nog een beetje slaap. Het is soms alsof je een fulltime baan hebt náást je fulltime baan.