Beeld: Canva
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Waar andere kinderen zonnetjes tekenen met lachende gezichtjes, lijkt hier eerder sprake van een artistieke ontmoeting met het onbekende.
Isabella: “Ik zweer het: leg twintig kindertekeningen op een tafel en ik pik die van onze dochter er binnen drie seconden uit. Niet omdat ze zo netjes binnen de lijntjes kleurt (haha, was het maar zo), maar omdat haar figuren, nou ja, een beetje uit de realiteit lijken te zijn ontsnapt. Ogen zitten zelden waar je ze verwacht. Soms zweeft er één ergens boven het hoofd, alsof het lichaam het ook even niet meer bij kan houden. Armen groeien uit knieën, vingers vermenigvuldigen zich alsof ze op rantsoen waren en ineens vrij spel kregen. En monden? Die zijn óf angstaanjagend groot, of compleet afwezig. Geen middenweg.
Op school hangen de tekeningen keurig naast elkaar. Blije huisjes, regenbogen, gezinnetjes. En dan die van onze dochter. Ik zie ouders subtiel twee stappen achteruit doen. Alsof ze denken: moeten we hier iets van vinden? De juf glimlacht altijd nét iets te breed als ze haar werk aanwijst. ‘Ze heeft een bijzondere kijk op het menselijk lichaam’, zegt ze dan. Dat is juffentaal voor: ik weet ook niet wat hier gebeurt, maar laten we het positief houden.
En toch, en dit is het verwarrende, ben ik ook gewoon trots. Want waar andere kinderen braaf natekenen wat ze zien, lijkt onze dochter iets anders te doen. Iets diepers? Of misschien juist totaal willekeurigs. ‘Dit zijn jullie’, zegt ze dan. Ik kijk naar een wezen met zes vingers, een oog op de kin en benen die alle kanten op staan.
‘Leuk’, zeg ik. ‘En wie is papa?’ ‘Die met de tanden.’
Laatst tekende ze ons gezin op vakantie. De zee was zwart. De zon had tanden. En wij stonden ernaast met armen die zich niet aan anatomische afspraken hielden. Maar hey, misschien zit hier een toekomstige kunstenaar in die later geëxposeerd wordt en waar mensen dan heel serieus bij knikken en zeggen: ‘Je voelt de onrust.’ Wij hangen die tekeningen gewoon op de koelkast. Tussen de magneten en de boodschappenlijstjes.”
Ook Charlotte heeft wel eens wat ongemakkelijke momenten als het op haar kinderen aan komt. Haar verhaal lees je hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Als moeder ben je jarenlang druk met opvoeden. Luiers verschonen, boterhammen smeren, ruzies sussen, grenzen stellen en ondertussen hopen dat je iets goed doet en je later een hechte band hebt met je kind.
Opvoeden draait niet alleen om regels, grenzen en dagelijkse routines. Vaak zijn het juist de eenvoudige uitspraken van ouders die jarenlang blijven hangen. Zinnen die je vroeger misschien met een zucht aanhoorde, maar die later ineens verrassend veel waarheid blijken te bevatten.
Bij opa’s en oma’s horen gezelligheid, spelletjes en stiekem net iets meer snoep dan thuis. Tot een potje Mens Erger Je Niet compleet ontspoort en een kleuter besluit dat het bord blijkbaar óók mee mag doen.
