Beeld: Canva
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Waar andere kinderen zonnetjes tekenen met lachende gezichtjes, lijkt hier eerder sprake van een artistieke ontmoeting met het onbekende.
Isabella: “Ik zweer het: leg twintig kindertekeningen op een tafel en ik pik die van onze dochter er binnen drie seconden uit. Niet omdat ze zo netjes binnen de lijntjes kleurt (haha, was het maar zo), maar omdat haar figuren, nou ja, een beetje uit de realiteit lijken te zijn ontsnapt. Ogen zitten zelden waar je ze verwacht. Soms zweeft er één ergens boven het hoofd, alsof het lichaam het ook even niet meer bij kan houden. Armen groeien uit knieën, vingers vermenigvuldigen zich alsof ze op rantsoen waren en ineens vrij spel kregen. En monden? Die zijn óf angstaanjagend groot, of compleet afwezig. Geen middenweg.
Op school hangen de tekeningen keurig naast elkaar. Blije huisjes, regenbogen, gezinnetjes. En dan die van onze dochter. Ik zie ouders subtiel twee stappen achteruit doen. Alsof ze denken: moeten we hier iets van vinden? De juf glimlacht altijd nét iets te breed als ze haar werk aanwijst. ‘Ze heeft een bijzondere kijk op het menselijk lichaam’, zegt ze dan. Dat is juffentaal voor: ik weet ook niet wat hier gebeurt, maar laten we het positief houden.
En toch, en dit is het verwarrende, ben ik ook gewoon trots. Want waar andere kinderen braaf natekenen wat ze zien, lijkt onze dochter iets anders te doen. Iets diepers? Of misschien juist totaal willekeurigs. ‘Dit zijn jullie’, zegt ze dan. Ik kijk naar een wezen met zes vingers, een oog op de kin en benen die alle kanten op staan.
‘Leuk’, zeg ik. ‘En wie is papa?’ ‘Die met de tanden.’
Laatst tekende ze ons gezin op vakantie. De zee was zwart. De zon had tanden. En wij stonden ernaast met armen die zich niet aan anatomische afspraken hielden. Maar hey, misschien zit hier een toekomstige kunstenaar in die later geëxposeerd wordt en waar mensen dan heel serieus bij knikken en zeggen: ‘Je voelt de onrust.’ Wij hangen die tekeningen gewoon op de koelkast. Tussen de magneten en de boodschappenlijstjes.”
Ook Charlotte heeft wel eens wat ongemakkelijke momenten als het op haar kinderen aan komt. Haar verhaal lees je hier.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
