Beeld: Canva
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Waar andere kinderen zonnetjes tekenen met lachende gezichtjes, lijkt hier eerder sprake van een artistieke ontmoeting met het onbekende.
Isabella: “Ik zweer het: leg twintig kindertekeningen op een tafel en ik pik die van onze dochter er binnen drie seconden uit. Niet omdat ze zo netjes binnen de lijntjes kleurt (haha, was het maar zo), maar omdat haar figuren, nou ja, een beetje uit de realiteit lijken te zijn ontsnapt. Ogen zitten zelden waar je ze verwacht. Soms zweeft er één ergens boven het hoofd, alsof het lichaam het ook even niet meer bij kan houden. Armen groeien uit knieën, vingers vermenigvuldigen zich alsof ze op rantsoen waren en ineens vrij spel kregen. En monden? Die zijn óf angstaanjagend groot, of compleet afwezig. Geen middenweg.
Op school hangen de tekeningen keurig naast elkaar. Blije huisjes, regenbogen, gezinnetjes. En dan die van onze dochter. Ik zie ouders subtiel twee stappen achteruit doen. Alsof ze denken: moeten we hier iets van vinden? De juf glimlacht altijd nét iets te breed als ze haar werk aanwijst. ‘Ze heeft een bijzondere kijk op het menselijk lichaam’, zegt ze dan. Dat is juffentaal voor: ik weet ook niet wat hier gebeurt, maar laten we het positief houden.
En toch, en dit is het verwarrende, ben ik ook gewoon trots. Want waar andere kinderen braaf natekenen wat ze zien, lijkt onze dochter iets anders te doen. Iets diepers? Of misschien juist totaal willekeurigs. ‘Dit zijn jullie’, zegt ze dan. Ik kijk naar een wezen met zes vingers, een oog op de kin en benen die alle kanten op staan.
‘Leuk’, zeg ik. ‘En wie is papa?’ ‘Die met de tanden.’
Laatst tekende ze ons gezin op vakantie. De zee was zwart. De zon had tanden. En wij stonden ernaast met armen die zich niet aan anatomische afspraken hielden. Maar hey, misschien zit hier een toekomstige kunstenaar in die later geëxposeerd wordt en waar mensen dan heel serieus bij knikken en zeggen: ‘Je voelt de onrust.’ Wij hangen die tekeningen gewoon op de koelkast. Tussen de magneten en de boodschappenlijstjes.”
Ook Charlotte heeft wel eens wat ongemakkelijke momenten als het op haar kinderen aan komt. Haar verhaal lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
