Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
In de speeltuin liep een paniekerige oma. Ze had stress. Niet omdat ze haar kleinkind kwijt was (integendeel), maar juist omdat het kind aan het spelen was.
Het kleinkind stond bovenaan de glijbaan. Zo’n geel plastic kronkelgeval waarbij je in een halve wokkel naar beneden roetsjt. Pret gegarandeerd. Oma keek echter benauwd toe. ‘Kan hij dit al?’ riep ze naar niemand in het bijzonder, terwijl het kleinkind zonder vrees naar beneden sjeeste. ‘Oeiioeiii!’ joelde ze, terwijl ze met wapperende armen richting de glijbaan snelde. ‘Je ging helemaal over de kop!’
Feitelijk gezien was dat onjuist. Om over de kop te gaan op een glijbaan heb je toch minstens een snelheid van zo’n 60 kilometer per uur nodig, en bij voorkeur een looping. Dit was meer een halve zwabber, of een kurkentrekker. Maar goed, oma was duidelijk geen achtbaanliefhebber.
Even verderop speelde zich een ander tafereel af. Twee kinderen, robuuste jochies, gingen volledig op in hun natuurlijke habitat: de speeltuin. Ze renden, struikelden, botsten, stoeiden en kwamen steeds viezer weer overeind. Hun blikken en hun haren wild. Het plezier straalde er vanaf.
Hun moeder zat op een bankje met een ontspannen blik die zei: dit hoort zo. Een vrije school-moeder, vermoedde ik. Dit vermoeden werd bevestigd (bij voorbaat excuses voor de stereotypering) toen de moeder een thermosfles kruidenthee opendraaide en de kinderen Storm en Wolf bleken te heten. Ondertussen kwamen daar paniekoma en kleinkind weer aan. Het kleinkind bleek James te heten (‘James! Niet rennen, dan val je!’).
James droeg schone sneakers. Witte zelfs. Zijn haar zat alsof hij onderweg was naar een fotoshoot voor een kinderkledingcatalogus. En James beklom wederom de glijbaan via de trap. Zoals het heurt.
Storm en Wolf waren inmiddels op hetzelfde stuk speeltuin beland en kozen een andere route; recht tegen de stroom in omhoog via de glijbaan. Tegen de zwaartekracht, tegen de regels, tegen alles waar James, of in ieder geval James z’n oma, voor stond. Het moge duidelijk zijn, dit werd genieten. Ik ging er eens even goed voor zitten.
En ja hoor, daar kwam paniekoma weer aangesneld. ‘Hóóó! Dit mag niet!’ riep ze. ‘Zo is de glijbaan niet bedoeld!’. Een interessante opmerking. Want wie bepaalt eigenlijk hoe een glijbaan bedoeld is? Is daar een handleiding voor? Staat er ergens een ontwerpdocument met: alleen naar beneden, niet tegen de richting in gebruiken? ‘TERUG!’ commandeerde ze, terwijl ze met gestrekte arm naar beneden wees, alsof ze het luchtruim aan het dirigeren was.
Dat ging de vrije school-moeder te ver. Ze stond op, rustig maar vastberaden, en liep naar oma toe. ‘Mijn kinderen bepalen zelf wel hoe ze spelen,’ zei ze, met een ondertoon die ergens tussen zen en licht ontvlambaar hing. Er volgde een stilte. Oma keek haar aan, overwoog kort haar opties en koos toen voor de klassieke strategie: terugtrekken met behoud van eigen gelijk. Ze draaide zich om, wenkte James en sprak de legendarische woorden: ‘Kom, James! We gaan wel ergens ANDERS spelen.’ Waarschijnlijk op zoek naar een speeltuin waarin kinderen zich wél exact volgens de glijbaanrichtlijnen gedragen.
Ik nam nog een slok van mijn koffie en keek naar mijn eigen kind, dat in de verte al vijf minuten onafgebroken met een kabelbaan aan het klooien was. Samen met een ander kind hingen ze met vier handen en twee halve benen aan het zitvlak. Het zag er gemoedelijk uit. Storm en Wolf raceten ook naar de kabelbaan en binnen een paar tellen hing alles en iedereen door elkaar. De speeltuin regelt het verder zelf wel.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Opvoeden: we doen allemaal maar wat. Want laten we eerlijk zijn, niemand heeft een handleiding gekregen. Maar leraren valt het meteen op.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
