Fotografie: Paulien van Beusekom
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Iedere ouder van een peuter herkent het wel: je hebt je weer eens ontzettend uitgesloofd door met het kroost naar een of ander kinderuitje te gaan en vervolgens kom je er nooit meer weg. Het kroost wil er namelijk blijven wonen. Aan jou de onprettige taak om je nageslacht desondanks naar huis te loodsen. Toen ik me onlangs in een dergelijke situatie bevond en mijn dochter niet al te plezant reageerde op het naderende vertrek, sprak ik de gevaarlijke woorden: ‘Nog één minuut!’
Aan het begin hielp het. ‘Eén minuut’ is voor mijn 2-jarige een vaag begrip. In feite zegt het haar niks. Toch reageerde ze telkens dankbaar op die minuut. Als ik even later -en ik moet eerlijk toegeven dat ik ook nogal losjes omging met het concept ‘minuut’- riep dat de minuut voorbij was, dan accepteerde ze dat.
Inmiddels heeft ze die minuut helemaal omarmd. En daarmee bedoel ik: zij gebruikt het nu ook als onderhandelingsmiddel. Zij is nu degene die ‘nog één minuut’ roept als ik zeg dat we moeten gaan. En waar het eerder fijn was dat ze geen benul heeft van de duur van één minuut, is dat in dit geval nogal vervelend.
Na vijf minuten vindt ze namelijk nog niet dat die ene minuut voorbij is. En na tien minuten nog niet. Ze blijft ‘nog één minuut’ roepen. Ze lijkt werkelijk mijn wasmachine wel. Die doet dat ook altijd. Zeggen dat-ie over één minuut klaar is en als je dan drie lichtjaren later weer komt kijken, staat-ie nog op één minuut.
Soms tovert mijn wasmachine er zelfs minuten bij. Dat heeft mijn dochter sinds kort ook ontdekt. ‘Nog één minuut’ gaat tegenwoordig moeiteloos over in ‘nog een paar minuutjes’ en als die paar minuutjes om zijn, zegt ze gerust dat er inmiddels nog drie minuten op de klok staan.
Verder hebben peuters en wasmachines natuurlijk niet zoveel met elkaar gemeen. Waar wasmachines zorgen voor schone kleding doen peuters dat doorgaans niet. En waar wasmachines na die eeuwigdurende minuut muisstil worden, zetten peuters het vaak alsnog op een krijsen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Voor ouders is het zo’n moment waarop je hart een klein sprongetje maakt én je je afvraagt waar de tijd gebleven is. Ook bij de familie Cudogham uit Een huis vol is het zover: Twiggy laat de basisschool achter zich en begint aan een heel nieuw avontuur op de middelbare school.
Een halve Kinder Bueno in een broodtrommel: onschuldig tussendoortje of vragen om gedoe? In de schoolapp van Amy ontstond er een flinke discussie over wat kinderen wel en niet mee naar school zouden mogen krijgen.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Noor (34), samen met Jens (36), moeder van Liv (4) en Sam (1,5).
Wat begon als een paar losse berichten, is inmiddels een stortvloed geworden. Priscilla Wildeman is er helemaal klaar mee. Op social media (met name Facebook) circuleren bizarre nepverhalen over haar en haar gezin, en dat raakt haar harder dan ooit.
Soms pakken bepaalde keuzes bijzonder ongunstig uit. Bij Sandra pakte een ritje naar het tuincentrum wel érg duur uit, nadat ze een boete kreeg van bijna 300 euro.