Fotografie: Paulien van Beusekom
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Iedere ouder van een peuter herkent het wel: je hebt je weer eens ontzettend uitgesloofd door met het kroost naar een of ander kinderuitje te gaan en vervolgens kom je er nooit meer weg. Het kroost wil er namelijk blijven wonen. Aan jou de onprettige taak om je nageslacht desondanks naar huis te loodsen. Toen ik me onlangs in een dergelijke situatie bevond en mijn dochter niet al te plezant reageerde op het naderende vertrek, sprak ik de gevaarlijke woorden: ‘Nog één minuut!’
Aan het begin hielp het. ‘Eén minuut’ is voor mijn 2-jarige een vaag begrip. In feite zegt het haar niks. Toch reageerde ze telkens dankbaar op die minuut. Als ik even later -en ik moet eerlijk toegeven dat ik ook nogal losjes omging met het concept ‘minuut’- riep dat de minuut voorbij was, dan accepteerde ze dat.
Inmiddels heeft ze die minuut helemaal omarmd. En daarmee bedoel ik: zij gebruikt het nu ook als onderhandelingsmiddel. Zij is nu degene die ‘nog één minuut’ roept als ik zeg dat we moeten gaan. En waar het eerder fijn was dat ze geen benul heeft van de duur van één minuut, is dat in dit geval nogal vervelend.
Na vijf minuten vindt ze namelijk nog niet dat die ene minuut voorbij is. En na tien minuten nog niet. Ze blijft ‘nog één minuut’ roepen. Ze lijkt werkelijk mijn wasmachine wel. Die doet dat ook altijd. Zeggen dat-ie over één minuut klaar is en als je dan drie lichtjaren later weer komt kijken, staat-ie nog op één minuut.
Soms tovert mijn wasmachine er zelfs minuten bij. Dat heeft mijn dochter sinds kort ook ontdekt. ‘Nog één minuut’ gaat tegenwoordig moeiteloos over in ‘nog een paar minuutjes’ en als die paar minuutjes om zijn, zegt ze gerust dat er inmiddels nog drie minuten op de klok staan.
Verder hebben peuters en wasmachines natuurlijk niet zoveel met elkaar gemeen. Waar wasmachines zorgen voor schone kleding doen peuters dat doorgaans niet. En waar wasmachines na die eeuwigdurende minuut muisstil worden, zetten peuters het vaak alsnog op een krijsen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.