Beeld: Pexels
Wanneer je geen zin hebt in discussies of je kind zó gi-gan-tisch uitkeek naar z’n verjaardagspartijtje doe je soms iets waar je als ouder niet zo trots op bent.
Lucie (33), moeder van Hillie (14) en Luuk (8).
“Wekenlang ging het thuis over niets anders dan het partijtje van Róman, de populairste jongen van de klas. Ze zouden gaan trampolinespringen, lasergamen en naar de Mac. Luuk voelde zich speciaal dat hij als een van de vijf jongens was uitgenodigd.
De avond ervoor wilde hij vroeg naar bed, want hij moest fit zijn. Maar op de ochtend zelf trof ik een hangerig mannetje op de bank. Rode konen, snotterig en bijna 38 graden koorts. Dit ging hem niet worden. Toen ik hem dat vertelde werd hij zo verdrietig, dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om hem thuis te houden.
Uiteindelijk heb ik iets gedaan waar ik niet trots op ben. Normaal ben ik anti pillen, maar voor deze keer heb ik hem 500 mg paracetamol gegeven. Een halfuur later knapte Luuk alweer op. Tegen de moeder van Roman zei ik dat ze hem in de gaten moest houden. Luuk had een topdag. Maar eenmaal weer thuis stortte hij in en heeft hij de rest van de week hangend en grieperig op de bank doorgebracht. Ik voelde me best schuldig.”
Masja (30), moeder van Thijs (7) en Julian (2).
“O ja, het is winter en ja, mijn zoon loopt zonder sokken of gaat in een shirt met korte mouwen naar school. Ik weet dat het met min twee te koud is voor zomerkleding, maar het kind is zeven en enorm koppig. En ik heb geen zin meer in discussies. Dus als ik weer word aangesproken door andere moeders op het schoolplein omdat ze vinden dat Thijs te kouwelijk is gekleed, roep ik gewoon dat hij van de dokter geen sokken aan mag. Slaat ook nergens op, maar ben ik van het gezeur af.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
