Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (9) en Róman (7). Op Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
“Ga je nou alweer weg?” Als ik mijn jurkje en panty ’s avonds aanhoud, wordt deze vraag standaard gesteld. Huispak is my middle name, op avonden dat ik mijn gewone kleren blijf dragen, weten ze hoe laat het is. “Ja schat, mama moet werken”, zeg ik.
De laatste weken was ik veel weg. Doorgaans zorg ik ervoor dat ik de jongens nog net kan voorlezen voor vertrek, dus eigenlijk merken ze er niets eens zoveel van. Maar toch. Ze hebben mij het liefst in de buurt, zelfs of misschien wel juist als ze langzaam wegzakken in een slaap vol dromen.
Het is half acht, de kinderen nestelen zich beiden in een van mijn oksels en ik lees ze voor uit De kleine kapitein. “De kleine kapitein stond achter het roer. Wijdbeens. Zijn ogen op de kim.” Ze zijn dol op Paul Biegel en prevelen de zinnetjes voorzichtig mee. Ik sla het boek dicht en stop ze lekker in. “Aaaaah, blijf je thuis?” vraagt Miró. Ik schud mijn hoofd. “Nee, ik moet iets vertellen op televisie”, zeg ik met een beetje spijt in mijn stem.
Dat laatste voel ik steeds vaker, soms tot mijn eigen verbazing. Vroeger was ik zelden ’s avonds thuis. De stad wachtte, lonkte met haar kroegen, restaurantjes, gebabbel en geflirt. Zodra ik op de bank zat, voelde ik de onrust golven in mijn binnenste. Wat miste ik? Waar was ik niet bij? Ik moest eruit, weg, de hort op. Buiten, daar was de wereld!
Lees ook
Mama houdt van hard werken: ‘Als ik thuis ben, ben ik er echt honderd procent voor mijn zoons’ >
En nog altijd hou ik van reuring, hoor. Maar die zee van verlangen in mijn buik, die is al heel lang weg. En steeds vaker denk ik: ik blijf liever hier. Bij de jongens. De jongens die geen genoeg van me kunnen krijgen. En dat gevoel is wederzijds. Ik kus ze op hun voorhoofd en sluip de slaapkamer uit. Net als ik mijn jas aantrek, gaat de telefoon. “Ja, sorry hoor, maar de uitzending is gewijzigd. Jouw item is vervallen. Ik hoop dat je het niet erg vindt?” tettert de redactrice. “O wat heerlijk!” flap ik eruit. “Dan kan ik mijn pyjama aan.” En ik meen het uit de grond van mijn hart.
Drie minuten later schuifel ik in mijn huispak door de gang.
Er klinkt geknor uit een kinderbed. Ik staar ernaar. Wijdbeens. Mijn ogen op de kim.
Want binnen, daar is nu mijn wereld.
Deze column staat in Kek Mama 11-2019.
Meer Kek Mama? Neem nu een abonnement.
Linda Kranen uit het programma Een Huis Vol deelt op Instagram een persoonlijke update over haar zwangerschap. Met nog maar een paar weken te gaan, neemt ze haar volgers mee in de laatste voorbereidingen, de keuzes rondom de bevalling en het gezinsleven in Luxemburg.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Marjolein en haar vriend waren al de hele dag bezig met toewerken naar het hoogtepunt van die dag (letterlijk en figuurlijk). Die avond pakte echter behoorlijk anders uit dan gehoopt.
Brijan stapte de loods van De Bondgenoten uit met in zijn hoofd één helder toekomstbeeld: zijn dochter weer vaker zien. Na maanden strijden voor die felbegeerde 100.000 euro leek dat doel eindelijk binnen handbereik.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Rumi, die kinderen eigenlijk gewoon niet zo leuk vind.
Je denkt dat je het allemaal best goed op orde hebt. Schermtijd? Beperkt. Wachtwoorden? Veilig. Kinderen? Redelijk opgevoed. Totdat je op een doodnormale dinsdag een mailtje krijgt met als onderwerp: “Bedankt voor je bestelling!” en je jezelf hardop hoort zeggen: ‘Welke bestelling?!’
