Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke dinsdag vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Barbara (33) is getrouwd met Jordy (32) en moeder van Nikki (3) en Boyd (4 maanden).
“Nikki was een huilbaby. Overprikkeld, oordeelde de mijn moeder, doordat Jordy en ik haar niet voldoende structuur boden. Onzin, vonden wij, wij geloofden heilig in borstvoeding op verzoek, en als ze ’s middags een uurtje langer of korter sliep, had ze dat waarschijnlijk gewoon nodig.
De nachten waren altijd hels. Nikki sliep zelfs niet door toen ze twee was en huilde weliswaar niet zoveel meer als in haar babytijd, maar nog altijd vaak. Er was meer aan de hand, dat voelde ik, maar artsen stuurden me met een kluitje in het riet: Nikki was heus kerngezond.
‘Je bent veel te panisch met dat kind’, sprak mijn moeder. ‘Laat haar maar eens een paar dagen bij mij, wedden dat je haar dan niet hoort?’ Het voelde als een dolk door mijn moederhart, en ik weigerde. Dit voelde meer als een wedstrijd wie de beste moeder was, dan als betrokken grootouderschap. En zo ploeterden we voort.
Ik had zo ongeveer iedere kinderarts versleten, toen eindelijk bleek dat Nikki een koemelk- en eiwitallergie had. Met aangepaste voeding hadden we opeens een compleet ander kind. Toen Boyd werd geboren en de borstvoeding niet lukte, besloten Jordy en ik hem direct koemelk- en eiwitvrij te voeden. Daar doet hij het goed op, maar mijn moeder vindt het belachelijk. We praten ons kind een probleem aan, oordeelt ze. Ik vind juist dat we een probleem voorkomen; geen ouder wil meer dan twee jaar met een huilbaby zitten die zich vreselijk voelt.
Mijn moeder is verder een lieve oma, maar haar kortzichtige opvattingen en oordelen ben ik spuugzat. Hoe ga ik hiermee om?”
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Een avond die Melissa De Lange waarschijnlijk liever snel vergeet. De moeder van acht kinderen belandde onlangs met twee van haar zoons op de spoedeisende hulp.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Sommige momenten maken je in één klap een stuk ouder, maar dan wel op de allerleukste manier. Jörgen Raymann krijgt er binnenkort in elk geval een nieuwe titel bij: opa.
