Beeld: Shutterstock
Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat hulp gebruiken. Elke week vertelt een moeder over haar dilemma.
Celine (39) heeft een co-ouderschap over dochter Pip (10). “‘Ze is een beetje aan de zware kant’, zei de schoolarts tijdens het laatste bezoek van Pip. Ik kreeg een folder mee van de diëtist, en een bemoedigende blik toegeworpen.
Hij had gelijk, die schoolarts. Sinds mijn scheiding, twee jaar geleden, vliegen de kilo’s eraan bij mijn dochter. Ik denk dat Pip aanvankelijk troost vond in eten. En ik hielp niet mee: om de vervelende periode na de scheiding door te komen, nam ik haar vaak mee voor een burgertje, tussen de middag. Of we bestelden pizza, op vrijdag. Compensatiegedrag; we hadden het al lastig zat, vond ik. Bovendien had ik het druk genoeg de andere ballen hoog te houden: een gezonde maaltijd op tafel toveren kon ik er niet óók nog bij hebben.
Haar lichaam ontwikkelt zich, dus dat Pip een beetje vlees op haar heupen en rond haar taille kreeg, was niet zo erg, dacht ik. Gewoon een kwestie van de groei. Toch zag ik na een jaar ongezond eten ook wel in dat we thuis iets moesten veranderen – wat gebeurde. Sinds een jaar krijgt Pip één snoepje per dag, we eten geen toetjes en ik kook mager met weinig koolhydraten. Elke dag.
Alleen, Pip is om de week bij haar vader. Die houdt er een iets andere levensstijl op na. Daar komen de pizza’s en patat gewoon nog twee keer per week op tafel, en op haar kamer heeft ze haar eigen snoeppot. Ik heb mijn ex erop aangesproken, maar hij vindt dat ik doorsla in mijn gezonde voeding, en wuift mijn zorgen om Pips gewicht weg. Een bezoek aan de diëtist vindt hij al helemaal uit den boze; daar praat je je kind problemen mee aan, vindt hij.
Lees ook:
Het dilemma: ‘Moet ik de verzinsels van mijn kind afstraffen?’ >
Inmiddels krijgt Pip last van haar overgewicht. Ze wordt er in de klas soms mee gepest, met hockey is ze sneller vermoeid dan vroeger, en ze durft geen jurkjes meer aan omdat ze vindt dat haar benen daar te dik voor zijn. Het is waar: ze hééft stevige benen. Maar dat durf ik niet tegen haar te zeggen. Straks krijgt ze een eetprobleem, een negatief zelfbeeld, of allebei.
‘Ik wilde dat ik net zo mooi was als jij, mam’, zei ze pas, toen ik in een zomerjurkje de woonkamer in kwam. ‘Dat ben je al’, zei ik. Toen ze moest huilen omdat ze zichzelf te dik vond, heb ik haar uitgelegd dat als je gezond eet, weinig snoept en veel beweegt, je lichaam niet snel te dik wordt. En we aten toch heel gezond, naast haar drie sportdagen per week? Daarop knikte ze gerustgesteld.
Feit is dat zij natuurlijk maar de helft van de tijd gezond eet. Het eetpatroon bij haar vader zal ze zelf moeten aanpassen, want hij doet het niet. Maar dat durf ik nog niet van haar te vragen. Tegelijkertijd lossen we haar overgewicht zo natuurlijk nooit op. Wat moet ik nu doen?”
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bij ADHD denken veel mensen direct aan druk gedrag, impulsiviteit en moeite met concentreren.
Dat PFAS niet goed zijn voor onze gezondheid, is inmiddels bekend. Toch ontdekken onderzoekers steeds meer over de mogelijke gevolgen van deze hardnekkige chemicaliën.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
