dilemma dochter wil niet naar vader
Beeld: Shutterstock

Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke week vertelt een lezeres over haar dilemma.

Lot (34) is gescheiden en moeder van Britt (10) en Just (7): “Ruim twee jaar zijn we nu uit elkaar, mijn ex en ik. Aanvankelijk in harmonie. De kinderen zouden met mij mee verhuizen naar onze nieuwe woning, en om het weekend naar hun vader gaan, plus de woensdagmiddagen. Maar binnen een maand nadat ik de deur achter me had dicht getrokken, had mijn ex een nieuwe vriendin. Zijn goed recht, natuurlijk, ware het niet dat hij daarmee alle aandacht verloor voor onze kinderen.

More content below the advertising

Zijn woensdagmiddagen, zijn weekends: na de eerste twee keer was hij er niet meer. Nooit. De eerste weken stonden de kinderen en ik nog voor een dichte deur. Maar toen hij na een week of drie nog niet één van mijn berichten had beantwoord, nam ik niet eens meer de moeite om te gaan. En hij vroeg niet waar ze bleven.
 

Elk weekend afwachten

‘Houdt papa niet meer van ons?’, vroeg Britt avond na avond in bed, huilend. Just was amper vijf en realiseerde het zich nog niet helemaal, denk ik. ‘Tuurlijk wel’, zei ik, elke keer weer. ‘Hij heeft het alleen een beetje druk. Het komt wel goed.’

Het kwam niet goed. We zijn nu twee jaar verder, en van een vaste omgangsregeling is geen sprake. Wel op papier, maar dat lapt mijn ex aan zijn laars. Zijn app beantwoordt hij inmiddels wel. Dus is het elke twee weken afwachten wat hij zegt, voordat zijn weekend met de kinderen begint: ‘Breng ze maar’, of ‘ik ben er niet’. De woensdagen heb ik in het begin al opgegeven.
 

Lees ook:
Het dilemma: ‘Mag ik mijn kinderen hun puppy ontnemen?’ >

 

Alle dagen pizza

Just geniet ervan, de weekends die hij onverhoopt toch heeft met zijn vader. Gemiddeld vinden die eens in de anderhalve maand plaats. Dan gamen ze en eten drie dagen pizza, en geniet ik van een paar dagen vrij, buiten die man cave. Britt voelt zich er stukken minder thuis. Vanwege het uitgesproken mannelijke karakter van die weekends, maar bovenal omdat ze het haar vader kwalijk neemt, dat hij slechts selectief interesse toont in haar en haar broertje.

Ik heb geprobeerd dat aan hem uit te leggen. Aan Britt verteld dat mannen nu eenmaal anders zijn dan vrouwen, en papa echt wel van haar houdt. Ik denk ook echt dat dat zo is. Hij staat alleen heel anders in het ouderschap dan ik; we zijn niet voor niets gescheiden.
 

Ik zet de kinderen tegen hem op, vindt hij

Los van dat ik af en toe twee dagen voor mezelf keihard nodig heb om bij te tanken, vind ik het vooral belangrijk dat mijn kinderen de band met hun vader behouden. Zelfs al vult hij die anders in dan ik graag zou zien. Tegelijkertijd begrijp ik de weerstand van mijn dochter: het voelt ook niet alsof de kinderen heel erg welkom zijn bij hem thuis.

Tussen de vriendin van mijn ex en onze kinderen botert het redelijk. Ze is er ook niet altijd, als zij er zijn. Voor Just blijft het daarbij, maar Britt rekent haar de verslechterde band met haar vader deels aan. Sinds een paar weken wil ze niet meer naar hem toe. ‘Het boeit hem toch niet’, zegt ze. De eerste keer, toen ze heel overstuur was, heb ik toegegeven. Nu denk ik: als ik meega in haar emotie, help ik de band tussen haar en haar vader niet.

Mijn ex verwijt het mij, zegt dat ik mijn dochter tegen hem opzet. Het tegendeel is waar: ik moet er niet aan denken dat ik er in de toekomst honderd procent alleen voor sta. Ondertussen wil ik wel dat mijn dochter zich geliefd, welkom en veilig voelt. Moet ik dan maar toegeven aan haar weigering?”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >