Fotografie: Emma Peijnenburg
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoontje (4,5) en dochter (1,5). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Deze week barst het grote wandelfestijn weer los: de avondvierdaagse. Je weet wel, dat jaarlijkse evenement waarbij kinderen vrijwillig – vrijwillig! – kilometers gaan lopen, en hun ouders verplicht worden om dit sportieve idee met enthousiasme te begeleiden. Niks ten nadele naar iedereen die dit leuk vindt trouwens; het zou me waarschijnlijk goed doen om eens meer te gaan lopen. Tja, working on it.
De flyers hangen al weken in de hal van school, je kunt er niet omheen. Mijn oudste zit sinds dit jaar in groep 1, dus dit is als moeder mijn eerste kennismaking met dit fenomeen (nee, mijn basisschool deed hier niet aan mee). Ik heb die flyer gelezen, hem nog een keer gelezen, er vervolgens bedenkelijk naar gekeken, en hem daarna genegeerd.
Een wandeling naar de supermarkt van driehonderd meter met mijn zoon eindigt standaard in “Mamaaaaaa, ik ben moeehoeee!” waarna ik hem met zweet op m’n rug naar huis sjouw. Soms kies ik er overigens ook voor om de strijd aan te gaan hoor; het ligt aan de dag. En mijn humeur. Pick your battles, zullen we maar zeggen.
Maar goed, dan hebben we het dus over 300 meter. Geen vijf kilometer. Ik dacht: dit is duidelijk. Dit wordt ‘m niet. Over een paar jaar misschien.
Toen was daar de ouderapp. Daarin werd enthousiast gevraagd welke kinderen er mee zouden lopen. En wat schetst nou mijn verbazing: ouder na ouder antwoordde dat hun kind er natuurlijk bij is. Heh? Hebben hun kinderen allemaal stiekem een marathontraining achter de rug? Is er ergens een geheimzinnige peuter-wandelopleiding waar ik geen weet van heb? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het oprecht knap en helemaal gezellig dat die kinderen het gaan doen. Maar ik stel mezelf toch voorzichtig de vraag: wat gaat er mis bij mij thuis?
Misschien ook wel helemaal niks en moet ik niet vergelijken. Misschien is het gewoon nog niet zijn jaar. Of is hij meer van de korte sprint dan van de lange adem. Want hij loopt dan misschien geen vijf kilometer, maar hij rent wél als een speer als ik zeg dat er chocola op het aanrecht ligt. Ook een talent, toch?
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Waar sommige vrouwen lichte paniek voelen bij het woord ‘oma’, krijgt Sylvie er juist een twinkeling van in haar ogen.
Een tweede kind erbij: Emma Wortelboer heeft opnieuw alle reden om op een roze wolk te zitten. De presentatrice is bevallen van haar dochter en deelt op Instagram alvast een paar intieme foto’s uit het ziekenhuis.
