Fotografie: Emma Peijnenburg
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoontje (4,5) en dochter (1,5). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Deze week barst het grote wandelfestijn weer los: de avondvierdaagse. Je weet wel, dat jaarlijkse evenement waarbij kinderen vrijwillig – vrijwillig! – kilometers gaan lopen, en hun ouders verplicht worden om dit sportieve idee met enthousiasme te begeleiden. Niks ten nadele naar iedereen die dit leuk vindt trouwens; het zou me waarschijnlijk goed doen om eens meer te gaan lopen. Tja, working on it.
De flyers hangen al weken in de hal van school, je kunt er niet omheen. Mijn oudste zit sinds dit jaar in groep 1, dus dit is als moeder mijn eerste kennismaking met dit fenomeen (nee, mijn basisschool deed hier niet aan mee). Ik heb die flyer gelezen, hem nog een keer gelezen, er vervolgens bedenkelijk naar gekeken, en hem daarna genegeerd.
Een wandeling naar de supermarkt van driehonderd meter met mijn zoon eindigt standaard in “Mamaaaaaa, ik ben moeehoeee!” waarna ik hem met zweet op m’n rug naar huis sjouw. Soms kies ik er overigens ook voor om de strijd aan te gaan hoor; het ligt aan de dag. En mijn humeur. Pick your battles, zullen we maar zeggen.
Maar goed, dan hebben we het dus over 300 meter. Geen vijf kilometer. Ik dacht: dit is duidelijk. Dit wordt ‘m niet. Over een paar jaar misschien.
Toen was daar de ouderapp. Daarin werd enthousiast gevraagd welke kinderen er mee zouden lopen. En wat schetst nou mijn verbazing: ouder na ouder antwoordde dat hun kind er natuurlijk bij is. Heh? Hebben hun kinderen allemaal stiekem een marathontraining achter de rug? Is er ergens een geheimzinnige peuter-wandelopleiding waar ik geen weet van heb? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het oprecht knap en helemaal gezellig dat die kinderen het gaan doen. Maar ik stel mezelf toch voorzichtig de vraag: wat gaat er mis bij mij thuis?
Misschien ook wel helemaal niks en moet ik niet vergelijken. Misschien is het gewoon nog niet zijn jaar. Of is hij meer van de korte sprint dan van de lange adem. Want hij loopt dan misschien geen vijf kilometer, maar hij rent wél als een speer als ik zeg dat er chocola op het aanrecht ligt. Ook een talent, toch?
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
