Fotografie: Emma Peijnenburg
Heather (33) is redacteur bij Kek Mama en moeder van een zoontje (4,5) en dochter (1,5). Haar columns zijn een mix van herkenbare momenten, hilarische situaties en kleine overwinningen in het moederschap.
Deze week barst het grote wandelfestijn weer los: de avondvierdaagse. Je weet wel, dat jaarlijkse evenement waarbij kinderen vrijwillig – vrijwillig! – kilometers gaan lopen, en hun ouders verplicht worden om dit sportieve idee met enthousiasme te begeleiden. Niks ten nadele naar iedereen die dit leuk vindt trouwens; het zou me waarschijnlijk goed doen om eens meer te gaan lopen. Tja, working on it.
De flyers hangen al weken in de hal van school, je kunt er niet omheen. Mijn oudste zit sinds dit jaar in groep 1, dus dit is als moeder mijn eerste kennismaking met dit fenomeen (nee, mijn basisschool deed hier niet aan mee). Ik heb die flyer gelezen, hem nog een keer gelezen, er vervolgens bedenkelijk naar gekeken, en hem daarna genegeerd.
Een wandeling naar de supermarkt van driehonderd meter met mijn zoon eindigt standaard in “Mamaaaaaa, ik ben moeehoeee!” waarna ik hem met zweet op m’n rug naar huis sjouw. Soms kies ik er overigens ook voor om de strijd aan te gaan hoor; het ligt aan de dag. En mijn humeur. Pick your battles, zullen we maar zeggen.
Maar goed, dan hebben we het dus over 300 meter. Geen vijf kilometer. Ik dacht: dit is duidelijk. Dit wordt ‘m niet. Over een paar jaar misschien.
Toen was daar de ouderapp. Daarin werd enthousiast gevraagd welke kinderen er mee zouden lopen. En wat schetst nou mijn verbazing: ouder na ouder antwoordde dat hun kind er natuurlijk bij is. Heh? Hebben hun kinderen allemaal stiekem een marathontraining achter de rug? Is er ergens een geheimzinnige peuter-wandelopleiding waar ik geen weet van heb? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het oprecht knap en helemaal gezellig dat die kinderen het gaan doen. Maar ik stel mezelf toch voorzichtig de vraag: wat gaat er mis bij mij thuis?
Misschien ook wel helemaal niks en moet ik niet vergelijken. Misschien is het gewoon nog niet zijn jaar. Of is hij meer van de korte sprint dan van de lange adem. Want hij loopt dan misschien geen vijf kilometer, maar hij rent wél als een speer als ik zeg dat er chocola op het aanrecht ligt. Ook een talent, toch?
Meer columns van Heather lees je hier. Of volg haar op Instagram.
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Goed voor de dag komen bij je kersverse nieuwe schoonouders wil je altijd, maar met kerst nóg een beetje meer. En juist toen liep het bij Kira he-le-maal verkeerd af, want zij eindigde als een soort rollade.
Soms zit je ergens, in de wachtkamer of in de rij bij de bakker, en denk je: lief kind, wie heeft jou op de ‘luid en los’-stand gezet?
Sinterklaas is een gezellig kinderfeest, maar kan ook voor veel spanning zorgen. Bij Jikke (34) thuis zorgde de sinterklaassurprises dit jaar voor een portie kinderlijke wraak.
Zeg maar dag tegen saaie kinderkamers, want IKEA komt met een collectie waar je mini’s spontaan van gaan stuiteren. Denk: kleurexplosies, zachte materialen en meubels die bijna zelf om een speelmoment lijken te vragen. Ja hoor, de Zweedse woonreus zet nu ook de kids in het zonnetje met de nieuwe GREJSIMOJS-collectie.
Sinds de geboorte van haar eerste kind is het contact tussen Annelot en haar schoonouders stroef. Op de eerste verjaardag van haar zoon escaleert de boel en verbreken de schoonouders het contact.
