Het kan de beste overkomen: ineens bungel je financieel aan een draadje. Kun je geen rekening meer betalen of nog erger: zwerf je met je kind van huis naar huis.
Saskia (43), moeder van Alex (12).
“Ik stond voor de keuze: een extra lening nemen of de stekker uit mijn cadeauwinkel trekken. Nou ja, eigenlijk was het niet echt een keuze. De zaken liepen slecht. Er kwam bijna geen geld binnen. Ik kon niks inkopen: alles wat ik verdiende, ging rechtstreeks naar mijn eigen portemonnee, voor de hypotheek, de vaste lasten. Klanten verloren hun interesse voor die halflege winkel. De stekker moest eruit.
Ik bleef achter met niets – zelfs mijn eigen huis was leeg want ik had mijn complete huisraad in de winkel verkocht. Ik solliciteerde me suf en kreeg een baantje in een restaurant. Salaris: € 900 per maand, net genoeg voor de hypotheek. Boodschappen deed ik van de fooien of van een briefje van vijftig dat ik toegestopt kreeg van lieve mensen op het schoolplein.
Mijn truc: eens in de zoveel tijd contact opnemen met instanties. Dan belde ik de Nuon om te vertellen dat ik nu niet kon betalen, maar over drie maanden wel. Waren zij tenminste drie maanden van mijn nek. Als je maar proactief blijft communiceren, dan willen die instanties best meewerken. Maar goed, de keer daarop belde ik de zorgverzekeraar met hetzelfde verhaal. En ondertussen had ik geen stuiver. De schulden stapelden zich met honderden euro’s tegelijk op. De meeste mensen hebben geen idee. Sommige vrienden zie ik niet meer, omdat ik geen geld heb om langs te komen. Vind ik best confronterend, want kennelijk zoeken ze mij ook niet op nu ik even uitcheck.
Lees ook
Hartstikke blut: ‘Hard werken is de enige manier om hieruit te komen’ >
Echt goede vriendinnen weten wel van mijn situatie, die zitten dan naast me als ik weer zo’n stom telefoontje naar de Nuon moet voeren. Ik schaam me niet, maar voel me vreselijk. Het zit niet in mijn aard niet te betalen wat ik moet betalen. Ik zou het liefst met een banjo op de hoek van de straat gaan staan om het geld bij elkaar te rammelen. Het enige van waarde wat ik nog heb, is de lego van Alex. Ik heb echt nachtmerries over deurwaarders die dat meenemen. Gelukkig lijkt de redding nabij. Ik heb een nieuwe baan, met mijn nieuwe salaris kan ik beetje bij beetje afbetalen.”
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
Meer Kek Mama? Volg ons op Facebook en Instagram.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
