Beeld: Canva
De band tussen ouder en kind verandert door de jaren heen. Waar ze vroeger afhankelijk was van jouw zorg en advies, staan ze nu op eigen benen, maar dat betekent niet dat jouw volwassen kinderen geen behoefte meer hebben aan erkenning of verbinding.
Juist als volwassene kunnen simpele, oprechte woorden van je ouders een wereld van verschil maken. Therapeut Nedra Glover Tawwab, auteur van Set Boundaries, Find Peace, deelde op Instagram een lijst met uitspraken die volwassen kinderen graag van hun ouders zouden horen. Samen met andere experts legt ze uit waarom juist deze zinnen zoveel kunnen betekenen.
Misschien wel de krachtigste woorden die een ouder ooit kan uitspreken. Veel volwassen kinderen verlangen naar erkenning van pijn of fouten uit het verleden. Een simpel “het spijt me” kan oude wonden helpen helen. Zelfs als het niet bewust was, doet het goed om te horen dat je ouder begrijpt dat iets moeilijk voor je was — en daar verantwoordelijkheid voor neemt. Een oprechte sorry schept ruimte voor verbinding. Voeg er gerust aan toe: “Hoe kunnen we dit samen beter maken?”
Geen excuus, wel een verklaring. Ouders die erkennen dat ze destijds gewoon probeerden te overleven, met werk, zorgen, geld of een scheiding, bieden context. Het laat zien dat ze hun best deden met de middelen die ze hadden. En dat besef kan veel verzachting brengen bij kinderen die zich als kind tekortgedaan voelden.
Of je nu 18 bent of 48: het blijft fijn om te horen dat je ouders trots op je zijn. Veel ouders hebben hun kinderen grootgebracht met de boodschap: doe het beter dan wij. Maar juist die prestatiedruk maakt dat we soms vergeten dat ze allang trots mogen zijn, gewoon om wie we zijn, niet alleen om wat we doen.
Sommige ouders vinden het lastig als hun kinderen andere keuzes maken, qua werk, gezin of levensstijl. Maar horen dat je ouder je steunt, zelfs als je een andere weg bewandelt, is goud waard. Het zegt: ik zie je, ik vertrouw je, ik ben blij dat jij jouw eigen leven leeft.
Een volwassen kind heeft geen ouder meer nodig die het pad uitstippelt, wel eentje die luistert zonder te oordelen. Door simpelweg te vragen wat iemand nodig heeft, toon je respect en vertrouwen. Soms wil je helemaal geen raad, alleen begrip.
Ouder ben je voor het leven, ook als je kinderen al lang uit huis zijn. Het voelt goed te weten dat je altijd ergens terechtkunt, dat je ouder nog steeds een veilige haven is, zonder betutteling maar met liefde. De relatie verandert, maar de band blijft. En dat is misschien wel het mooiste cadeau dat je elkaar kunt geven.
Tekst gaat verder onder de Instagrampost.
Of je nou volwassen bent of niet, je bent ook altijd nog iemands kind.
Wie betaalt er eigenlijk als je uit eten gaat met je volwassen kind? De meningen zijn er flink over verdeeld. We vroegen het onze lezers. Je leest de reacties hier.
In het Vlaamse programma Maison Verhulst doet Gert Verhulst (58) een opvallende uitspraak. De tv-maker vertelt dat hij best nog kinderen had willen krijgen met zijn vrouw Ellen Callebout (48).
In het kader dingen die je níét op je netvlies hebt willen staan: de blote kont van een collega, achter de blote kont van een andere collega. In de schoonmaakruimte.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Veel kinderen die snel boos worden, makkelijk gefrustreerd raken of heftig reageren op stress, krijgen al snel het label ‘moeilijk’. Vaak wordt gedacht dat zo’n temperament aangeboren en onveranderlijk is. Maar nieuw onderzoek van pedagoog Marijke Huijzer-Engbrenghof laat zien dat dat beeld te simpel is.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
De oppas blijkt ziek, precies op de dag dat Lenneke een sollicitatiegesprek had. Alle back-ups waren niet beschikbaar. Zo laat nog afzeggen, was geen optie. Toen zat er nog maar een ding op…
