Sharifa Samora (37) runt een fashion- en lifestyle-blog en is getrouwd met Eduard (57). Met hun kinderen Liora (7), Boaz (6) en Levi (3) wonen ze in Montreal, Canada.
Lees verder onder de advertentie
“Familie en vrienden in Nederland zijn in shock dat ik de Canadese winters zo fantastisch vind. Snap ik, want in Amsterdam was ik in die maanden altijd licht depressief. Ik kan niet tegen regen, vond het niks dat het zo vroeg donker werd en voelde de kou tot in m’n botten. Maar hier in Montreal zijn de winters zoals op een ansichtkaart: zonnig, een strakblauwe lucht en metershoge sneeuw. Overdag vriest het gemiddeld twintig graden, maar het is een ander soort kou. Droger. Daardoor loop ik bij min vijf nog gerust met een open jas.
“Hier in Montreal zijn de winters zoals op een ansichtkaart: zonnig, een strakblauwe lucht en metershoge sneeuw”
Vanwege mijn afkomst – mijn ouders komen uit Suriname – heb ik me in Amsterdam-Zuid nooit helemaal thuis gevoeld. Mijn man en ik hadden allebei de wens om in het buitenland te wonen en dat het Montreal is geworden komt vooral omdat het zo’n multiculturele stad is. Jong, oud, wit, zwart: iedereen leeft hier met elkaar en als je anders bent, word je juist gewaardeerd. Je hoeft het hier niet te maken als advocaat op de Zuidas, maar bewandelt je eigen pad.
We wonen hier nu vier jaar in een huis in de stad. Daarnaast hebben we op een uur rijden een cottage in de bergen waar we ieder weekend naartoe gaan. ’s Winters krijgen onze kinderen er skiles en schaatsen we op het meer. Ook wandel ik graag op sneeuwschoenen; van die brede rackets die je vastklikt onder je schoenen. Niets voelt fijner dan die frisse, gezonde buitenlucht.
Zelfs bij min vijftien trek ik erop uit – goed ingepakt, dat wel. Het eerste jaar vergat ik een muts en kwam ik thuis met knallende koppijn. Sindsdien draag ik altijd een hoofdband die mijn voorhoofd en oren bedekt. Verder heb ik een stuk of acht winterjassen, waaronder een aantal dat behoort tot de categorie heavy gear: dat je eerst de jas ziet, en dan mij. Ze vallen bijna allemaal over de knie, zodat ook mijn kont warm blijft. En verder laagjes: de Canadezen zweren erbij. Boaz klaagt weleens dat hij het desondanks toch nog koud heeft.
“Eén voordeel: we hebben nooit discussies dat de kinderen zonder jas naar buiten willen”
Eén voordeel: we hebben nooit discussies dat de kinderen zonder jas naar buiten willen. Wel sta ik ’s ochtends een kwartier eerder op om ze allemaal in die kleding te hijsen, want iedereen moet toch op tijd op school komen. Ha, wat dat betreft blijf ik Nederlands. Net als dat ik samen met mijn dochter appeltaarten en oliebollen bak. Ondertussen houden de jongens dan sneeuwbalgevechten en hakt Eduard hout voor de haard. Meer winters wordt het niet.”
Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.