Beeld: Kek Mama
Je hebt kinderen die zich bij de oppas gedragen als ware engeltjes. Braaf hun eten opeten, uit zichzelf in bed gaan liggen, niet meer zesendertig keer roepen, enzovoort. En je hebt kinderen zoals die van Manon (35).
Manon (35), woont samen en is moeder van Milan (7) en Feline (6 maanden): “Mijn vriend en ik gingen een avondje weg en hadden Feline, toen een maand oud, meegenomen omdat ze borstvoeding kreeg. Ze was zo makkelijk en zou de hele avond in de wagen slapen, wisten we. Zo konden wij toch lekker uit eten. Voor Milan hadden we onze oppas Nina (14) geregeld, iets wat hij normaal gesproken heel leuk vindt.
Maar die avond was hij woedend dat hij niet mee mocht en zijn babyzusje wel en dat besloot hij luid en duidelijk te laten merken. Vanaf het moment dat we vertrokken tot Nina ons twee uur later wanhopig opbelde, stond hij gillend en krijsend aan de deur te trekken en ertegenaan te schoppen. We zijn maar gauw naar huis gegaan en gooiden het op ‘wennen aan zijn zusje’. Ik vond het vooral naar voor Nina, die zich zo machteloos had gevoeld.”
Dit artikel stond eerder in Kek Mama.
Carolien liet haar kind ook bij een oppas, nou ja, een vriendin van haar. Hoe ze haar dochter terugkreeg, was wat ze nooit verwacht had. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
