Beeld: Canva
Sarah (36) is samen met Tygo en samen hebben ze drie kinderen van 8, 5 en 4 jaar oud. Sinds de jongste er is, is er iedere dag strijd. En overheerst de spijt.
“Ik durf het bijna niet hardop uit te spreken, maar iedere dag klinkt weer dat stemmetje in mijn hoofd. En steeds weer iets harder: ‘Waren we maar nóóit voor een derde kind gegaan’. De harmonie die we thuis namelijk hadden met twee kinderen, is helemaal weg sinds onze jongste Teun* er is. Hij scheelt anderhalf jaar met zijn broer Guus* en die twee kunnen elkaars bloed wel drinken.
Alles wat Guus wil, wil Teun ook. Alles wat Guus kan, wil Teun ook kunnen én beter. Alles wat Teun heeft wil Guus ook. Is dat niet kind-eigen, kun je denken, om overal maar een wedstrijdje van te maken? Ja, alleen gaat het tussen die twee wel verder dan een beetje concurrentiestrijd. Ze hebben constant ruzie, duwen en slaan elkaar. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat speel ik politieagentje, haal ik ze wel honderd keer uit elkaars haren. Ik ben kápot. En mijn man ook. Op mijn werk kom ik bij – even geen geduw, getrek en geschreeuw – en blijf ik steeds iets langer zitten. Nog een last minute klusje oppakken? Tuurlijk. Alles om nog maar heel even niet naar huis te hoeven. Dat gevoel is toch niet normaal?
En dat terwijl we dachten dat het zo leuk zou zijn, nog een broertje of zusje erbij. Ons gezin voelde nog niet compleet met twee kindjes. Ik zag mezelf altijd als moeder van drie. Plus: Lize* (die van 8) en Guus waren ook zó lief met elkaar, dat ik er stiekem vanuit ging dat dat met een broertje of zusje erbij niet anders zou zijn.
Misschien komt het door het kleine leeftijdsverschil, dat het twee jongens zijn, het opvliegende karakter van Teun… en misschien is het inderdaad ook maar een fase, zoals mijn moeder tegen me zegt. Al duurt die dan nu wel heel lang.
We gaan binnenkort praten met een gezinscoach, misschien dat dat helpt. Tygo en ik splitsen elkaar steeds vaker op: dan ga ik met alleen met Guus op pad, hij met Teun. En vice versa. Maar dat komt natuurlijk niet in de buurt van de one big happy family die ik voor ogen had.
Ondertussen weet ik het steeds zekerder: als ik dít van te voren had geweten, was ik niet voor een derde kindje gegaan. Of in ieder geval niet zo snel.”
Angela heeft ook iets op te biechten: ‘We hebben ons droomhuis moeten verlaten, puur en alleen door onze verschrikkelijke buren.’ Je leest haar verhaal hier.
*De namen zijn uit privacyredenen gefingeerd en bekend bij de redactie.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
