Beeld: Kek Mama
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week …
Angela (43), getrouwd met Richard (42), moeder van twee kinderen: “Het was een van de moeilijkste keuzes die ik heb moeten maken in mijn leven. Misschien wel de moeilijkste. We hebben ons absolute droomhuis moeten verlaten, nadat we er jarenlang al het spaargeld wat we hadden in hebben gestopt om het precies te maken zoals we in gedachten hadden.
We kochten ons huis tien jaar geleden. Er moest veel aan gedaan worden, maar ik kon er doorheen kijken. Het zou prachtig worden. Maar zoiets kost tijd en geld. Prima, we hadden nog ons hele leven, dacht ik. We hebben alle tijd. Langzaam maar zeker pakten we ruimte voor ruimte aan. Jaren hebben we erover gedaan, maar zo’n twee jaar geleden kwam het moment dat ik dacht: ja, we zijn er. Dit is ons droomhuis.
Ik was er zielsgelukkig. Sterker nog, het hele gezin was er gelukkig. Alle ruimtes waren precies zoals we het mooi vinden, opgeknapt, verbeterd en gemoderniseerd. Het is echt een fantastisch huis. Ik zag het al helemaal voor me: onze kinderen zouden hier opgroeien, onze kleinkinderen zouden hier ook later komen logeren en door de tuin rennen.
En toen kregen we nieuwe buren. We hebben prima contact met de meeste mensen in onze straat, maar we zijn niet close. Er is een groepsapp waarin soms dingen gedeeld worden, een keer in het jaar wordt er een barbecue georganiseerd. Gewoon gezellig. Tot deze nieuwe buren kwamen.
Ik stop mensen niet graag in hokjes, maar deze mensen passen volledig in het hokje ’tokkie’. Ze wonen met veel te veel mensen in dit huis, ze roken non stop, binnen en buiten, draaien de hele dag keihard muziek, de echte Hollandse kaskrakers. De voortuin staat vol met scooters en afgetrapte fietsen. Ze maken de hele dag door herrie. Als ze niet schreeuwen en ruziemaken met elkaar, stampen ze wel rond in huis of op de trap, blaffen de honden, of staat dus die afgrijselijke muziek keihard aan. Meestal is het alles tegelijkertijd.
We – en met we bedoel ik mijn man, want ik durf dat niet – hebben een paar keer vriendelijk aangegeven of het wat zachter kan, dat het een gehorig huis is, of ze niet tot diep in de nacht die muziek zo hard willen zetten, omdat onze kinderen er wakker van liggen. Ze doen niet eens alsof ze rekening met ons gaan houden. Elke keer kreeg Richard een grote mond, dat het hun huis is en dat ze mogen doen wat ze willen.
Het ging van kwaad tot erger, want hoe vaker Richard aan de deur stond, hoe tegendraadser ze werden. De muziek ging nog harder, tot nog later, diep in de nacht. Ze tikten hun sigaretten uit over de schutting, in onze tuin. Op een gegeven moment belden we de politie om overlast te melden. Dat hebben we drie keer gedaan, daarna kregen we eieren tegen onze voorruit, was de voordeur onder de hondenstront gesmeerd en kwam daarna de buurman nog bloedlink verhaal halen, met een heuse bedreiging.
Al gauw voelde ik mij absoluut niet meer veilig in mijn eigen huis. Ik durfde niet meer in de tuin, bang dat ze me zouden zien. Ik gluurde bij de voordeur voordat ik naar buiten ging, uit angst dat een van hen buiten zou staan. Richard is gestopt met aanbellen om te klagen. Het had toch geen zin. Ik denk echt niet dat dit aan ons of aan hem ligt, deze mensen zijn gewoon in en in asociaal en willen geen rekening houden met anderen.
Na een jaar ploeteren, proberen, aanpassen, wisten we: we zijn hier doodongelukkig geworden. De situatie met de buren gaat niet beter worden. We besloten: we moeten verhuizen. Ik heb zo veel gehuild. Wat vreselijk, dat die nare mensen ons woongeluk zo verpestten dat we geen andere uitweg zagen dan te vertrekken uit ons droomhuis. Het duurde nog maanden voordat ons huis verkocht was. Alle eventuele kopers haken natuurlijk meteen af als ze die voortuin vol met scooters ernaast zien. Uiteindelijk is het verkocht en zijn we verhuisd. Ik vergeef die vreselijke buren dit nooit.”
Lotte heeft ook iets op te biechten, maar dan over haar schoonmoeder. Ze zou haar het liefst gewoon volledig uit haar leven bannen. Je leest het hier.
Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer hebben een zware periode achter de rug. Begin dit jaar verloren zij na 24 weken zwangerschap hun zoontje Eden. In een interview met ESPN vertelt de oud-international er meer over.
Moeders weten als geen ander hoe makkelijk je jezelf kunt wegcijferen. Werk, gezin, afspraken en alles wat tussendoor komt: voor je het weet, ren je jezelf voorbij. Ook Soundos El Ahmadi merkt dat ze een stap terug moet doen.
Een tienerzoon met een slaapkamer op zolder betekent voor veel moeders vaak maar één ding: eindeloos de trap op en af. Xandra (43) was er klaar mee en bedacht een oplossing: een deurbel voor zijn slaapkamer.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Wanneer je partner op vakantie óf constant achter de kinderen aanrent óf juist alles uit zijn handen laat vallen: weet dat je niet de enige bent.
Lieke Martens, die onlangs deelde zwanger te zijn van haar tweede kindje, deelt het verdrietige nieuws dat de zwangerschap niet goed is verlopen en ze haar zoontje is verloren.
