Opgebiecht: ‘Iedere keer dat ik een hand Diskeyz meegraai voel ik me een crimineel’

Illustratie bij: Opgebiecht: ‘Iedere keer dat ik een hand Diskeyz meegraai voel ik me een crimineel’
Lisa van den Akker
Lisa van den Akker
Leestijd: 4 minuten

Officieel krijg je bij Albert Heijn bij iedere 15 euro aan boodschappen een Diskey. Onofficieel heeft deze moeder van twee inmiddels haar eigen spaarsysteem ontwikkeld. En ja, daar krijgt ze iedere keer weer klamme handjes van.

Lees verder onder de advertentie

“Mijn dochters van 7 en 5 zijn compleet in de ban van Diskeyz. We hebben het spaaralbum, er wordt geruild, gesorteerd en vooral héél hard gejuicht als er eentje uit het zakje komt die we nog niet hebben. En dus doe ik als betrokken moeder natuurlijk alles om hun verzameling compleet te krijgen. Alles. Nou ja… bijna alles. Want sinds de Diskeyz bij onze Albert Heijn bij de zelfscan voor het grijpen liggen, ben ik veranderd in een soort kruimeldief met bonuskaart.

Lees verder onder de advertentie

Voor het grijpen

Bij onze Albert Heijn hoef je de Diskeyz niet aan een medewerker te vragen. Ze liggen gewoon bij de zelfscan in een display. Open en bloot. Voor het grijpen. En dat laatste neem ik misschien iets te letterlijk. In principe krijg je bij iedere 15 euro aan boodschappen een Diskey. Prima systeem. Heel duidelijk ook. Koop je voor 45 euro boodschappen, dan mag je er drie meenemen. Niets ingewikkelds aan. Maar probeer maar eens langs zo’n bak vol Diskeyz te lopen als je thuis twee kinderen hebt die bij iedere nieuwe Diskey reageren alsof je zojuist persoonlijk Taylor Swift hebt meegenomen. Dus ja. Ik graai.

Lees verder onder de advertentie

Ook bij een pak melk

Het begon nog redelijk onschuldig. Ik had voor iets van 60 euro boodschappen gedaan en dacht: ach, vier Diskeyz, vijf Diskeyz… wie gaat dat nou precies natellen?Niemand, zo bleek. En daar ging het mis. Want inmiddels heb ik mezelf aangeleerd dat de officiële rekensom ‘15 euro = één Diskey’ eigenlijk meer een soort vrijblijvend advies is. Zelfs als ik alleen even naar binnen ren voor een pak melk, loop ik langs die bak en begint het stemmetje in mijn hoofd. Doe maar. Nee. Eentje dan. Nou, pak gewoon een handje. En voor ik het weet verdwijnen er weer vier of vijf in mijn tas.

Lees verder onder de advertentie

Lees ook: ‘Kan ik mijn peuter op het plankje bij de zelfscankassa laten staan?’

Hartslag 180

Het gênante is: ik doe het bepaald niet cool. Iedere keer dat ik mijn hand in die bak steek, schiet mijn hartslag omhoog. Ik kijk links. Ik kijk rechts. Ik kijk naar de medewerker bij de zelfscan. Ik kijk nóg een keer naar de medewerker bij de zelfscan. Heeft ze me gezien? Waarom kijkt ze deze kant op? Weet ze het? Komt er straks beveiliging? Voor mijn gevoel loeit er ergens achter de schermen een alarm: VROUW MET PAK HALFVOLLE MELK STEELT VIJF DISKEYZ. Vervolgens loop ik met mijn boodschappentas richting uitgang alsof ik zojuist de inhoud van de kluis heb meegenomen.

Half maandsalaris

Natuurlijk weet ik best dat het niet de bedoeling is. Anders zou ik ook niet iedere keer om me heen kijken alsof ik gezocht word door Interpol. Maar ik heb inmiddels een ijzersterke verdediging voor mezelf bedacht. Ik doe ál mijn boodschappen bij Albert Heijn. Iedere week weer. Mijn halve maandsalaris verdwijnt daar zo ongeveer het hele jaar door in de kassa. Dus als er dan een paar weken per jaar een bak met felgekleurde kinderspeeltjes naast de zelfscan staat, mag ik toch wel een beetje rendement op mijn investering? Vind ik.

Lees verder onder de advertentie

Mama heeft gescoord

Zodra ik binnenkom, vragen mijn dochters: ‘MAMAAA, HEB JE DISKEYZ?’ Dan haal ik mijn buit tevoorschijn en staan ze te springen alsof ik na een maandenlange wereldreis eindelijk weer thuis ben. ‘ZÓVEEL?’ ‘Ja’, zeg ik dan en dan mompel ik iets vaags over bonusaanbiedingen en verander ik snel van onderwerp. Soms neem ik me voor om me gewoon aan de regels te houden, maar ja, dan staat die bak daar weer. Vol Diskeyz. Bijna uitdagend. Dus steek ik mijn hand erin, voel mijn hartslag omhoogschieten en kijk schichtig om me heen. Eentje, twee, drie, vier… Snel in mijn tas. En wegwezen. Bonnie en Clyde zouden trots op me zijn. Al pleegden die volgens mij hun overvallen niet voor een kinderspaaralbum.”

Lees verder onder de advertentie

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail