Beeld: Shutterstock
Een kind dat altijd luistert en nooit kattenkwaad uithaalt: bestaat het? De dochter van Katie Palumbo komt daar dicht bij in de buurt, maar op haar blog legt Katie uit waarom ze daar allesbehalve blij mee is.
‘Onze dochter is al vanaf dag één een heel rustig, kalm kind’, zegt Katie. ‘Ik bereidde me voor op verschrikkelijke peuterjaren – op basis van wat ik van andere moeders hoorde – maar uiteindelijk kon ik het aantal keren dat mijn dochter een driftbui had, op één hand tellen.’
Klinkt ideaal, een braaf kind. ‘Maar het tegendeel is waar’, zegt Katie. ‘Voor ons is het natuurlijk fijn, maar we realiseerden ons dat het voor haarzelf en haar ontwikkeling niet goed is. Ze zette zichzelf nooit op de eerste plaats, volgde alle regels, durfde geen nee te zeggen…’
Dat moest anders, wist Katie. ‘Want uiteindelijk moet ze gezien en gehoord worden – iemand zijn die niet alleen gehoorzaamt, maar er ook stáát.’
Lees ook:
Bezorgde moeder Madelief: ‘Mijn zoon is zo onzeker over zijn prestaties’ >
Katie en haar man moedigden hun dochter aan om wat fellere taal te gebruiken. ‘Weliswaar beschaafd, maar wat duidelijker: ‘Nee!’ of ‘Stop!’ en ‘Dat vind ik niet leuk.’ Ook moedigden we haar aan om te schreeuwen, te springen en rennen en soms haar controle te verliezen.’
Uiteindelijk werkte het, zegt Katie. ‘We zagen haar opbloeien tot de slimme, zelfverzekerde zevenjarige die ze nu is. Ze volgt de regels niet meer blindelings, maar denkt er kritisch over na en komt vaker voor zichzelf op.’
Bron: Scary Mommy
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
