Beeld: Kek Mama
Huisdieren, ze zijn onderdeel van je gezin. Vaak zelfs eerder deel van jullie gezin dan je kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms drijven ze je zo tot waanzin dat je ze eigenlijk gewoon per direct bij het asiel wilt afzetten. Deze week Femke en haar hond Boris.
Femke, samen met Martijn, moeder van Bjorn en Imke: “Een enorme hond in een rijtjeshuis, veel mensen moeten er niet aan denken. Wij wel. Martijn is opgegroeid op een boerderij waar ze maar liefst drie Old English Mastiffs hadden. Deels als waakhonden, maar het waren voor hen ook echt familiehonden, want ze zijn dol op kinderen.
Hij heeft ontzettend fijne herinneringen aan deze honden uit zijn jeugd, dus hij wilde niets liever dan zelf ook een Old English Mastiff als huisdier. Hij zegt dat hij het voor de kinderen graag wilde, maar stiekem denk ik dat het vooral voor hemzelf was. Hoe dan ook, met een baby zat ik er niet op te wachten, maar toen Imke twee was gingen we ervoor.
Inmiddels is onze Boris bijna twee jaar oud en een bakbeest van bijna 100 kilo. Het is een imposante verschijning, groter dan sommige kindjes in de straat. Sommige ouders moesten wennen aan Boris, vonden het eng, zo’n enorme hond tussen al die jonge kinderen. Maar inmiddels is iedereen om, want het is echt de liefste hond die je kan wensen.
De kinderen liggen graag tegen Boris aan als ze tv kijken, hij gaat er ook speciaal voor liggen zodra hij de tv aan hoort gaan. Hij is heel aanhankelijk en lief. Ook heel intelligent, hij was heel makkelijk op te voeden en luistert goed. Het is echt een grote goedzak.
Zó goed, dat hij kinderen op zijn rug laat zitten, bleek laatst. Ik stond in de keuken en zag plots een buurjongetje voorbij komen… op de rug van Boris. Het jochie schaterde het uit en Boris liep kwispelend rond. Hoewel het heel grappig was en Boris er volgens mij niet mee zat, heb ik toch maar even gezegd dat Boris een hond is en geen paard, ook al heeft hij wel het formaat van een shetlander.”
Alice was op een verjaardag, waar haar dochtertje Lola bijna een chihuahua om zeep hielp. Per ongeluk. Je leest het hier.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.
