Een-vandaag presentator Jojanneke van den Berge (37) reist de hele wereld over met haar kinderen, maar speeltuinen vindt ze doodeng. Ben je benieuwd naar de rest van het interview? Je leest het op Kek Mama!
”Het was in Thailand. Ik zag een vrouw zitten die wachtte op de boot. Grote rugzak op de rug, kind op haar knie. Ja, dacht ik toen, dit is zó cool, dit wil ik ook als ik later moeder ben. Je hoort weleens dat mensen bang zijn dat hun leven ophoudt zodra ze aan kinderen beginnen, maar Thijs en ik vinden het juist heerlijk ons leven met onze kinderen te delen. En dus gaan ze al sinds hun babytijd mee op verre reizen. China, Japan, Canada, Amerika. We hebben geluk – ze vinden het echt leuk. Ze maken plezier, leggen contact met mensen. Bovendien is het vliegtuig vaak al het hoogtepunt van de reis, want: lekker filmpjes kijken natuurlijk. Ze voelen dat wij relaxed en blij worden van reizen – ons enthousiasme slaat op hen over.
We worden onderweg vaak gezien als een reizend circus. In Japan waren we een attractie. Iedereen reist daar superclean en dan komen wij voorbij: een karavaan van kinderwagens, tassen, zakken luiers. Stiekem geniet ik dan van die verwonderde blikken. Natuurlijk is het soms ook aanpoten, we vertrekken namelijk altijd op het laatste nippertje. Dan heb je momenten dat je in allerijl koffers staat te pakken in een hotel, omdat je op tijd moet zijn voor de trein. De kinderen voelen dat je gestrest bent en worden daar niet gezellig van. Mis je ook nog die trein, natuurlijk. Ja, dan denk ik soms wel: wat zijn we eigenlijk aan het doen? Maar goed, als je dat vergelijkt met een gemiddelde maandagochtend waarop je de kinderen op tijd naar de opvang moet brengen, is het niet eens zoveel anders.
Hoe klein ze ook zijn: op hun eigen niveau krijgen ze toch veel mee van die landen. Al die nieuwe prikkels, mensen die er anders uitzien, een vreemde taal spreken: het maakt ze wijzer. Fee is er bijvoorbeeld stellig van overtuigd dat ze vloeiend Engels spreekt, heel schattig.
Ik ben avontuurlijk, maar ik zou nooit met Fee en James naar een land reizen waar het onveilig is. Naar Colombia, waar ik graag naartoe wil, vind ik dus te spannend met kinderen. We dromen nog wel van een wereldreis met z’n viertjes, dat zou ik heerlijk vinden. Reizen zit in mijn bloed – mijn overgrootouders vertrokken op hun achttiende naar Indonesië om een nieuw leven op te bouwen. Mijn vader trok het hele Midden-Oosten door. Zelf heb ik sinds mijn studententijd elk jaar een grote trip gemaakt. Nergens ervaar ik zoveel vrijheid als op reis – mijn telefoon laat ik thuis. Reizen is geluk.
Ik ben nogal een twijfelaar. Een typische Tweeling, kun je zeggen. Zo moesten we een school uitzoeken voor Fee en daar kan ik nachten van wakker liggen. Ik maak die keuze voor haar, maar wie ben ik? Ik twijfel me helemaal suf voor ik een besluit neem en daarom pak ik het aan als een journalistiek project. Beroepsdeformatie, denk ik. Ik bezoek fanatiek al die scholen, lees alles wat er te lezen valt, bel vriendinnen om te vragen naar hun ervaringen met verschillende soorten onderwijs. Thijs vindt het wat overdreven allemaal, maar hij laat zich wel heel lief overal mee naartoe slepen. Ik kan het gewoon niet laten. Helemaal erg: als we dan eindelijk een keuze hebben gemaakt, kan ik alsnog op een bepaald moment in de paniek schieten. Hadden we niet toch… Dat is meestal het moment waarop Thijs zegt: ‘Nu moet je ophouden.’
Tot mijn achttiende heb ik intensief aan ballet gedaan. Ik volgde de dansacademie in Tilburg, deed niets liever dan dansen. Tot mijn lichaam me een halt toeriep. Mijn knieën waren versleten en als ik zo doorging, zou ik op mijn dertigste niet meer kunnen lopen. Ik moest dus stoppen. Dat heeft veel pijn gedaan, maar dat stopte ik weg. Ik ging gewoon nooit meer naar voorstellingen, ballet bestond niet meer in mijn leven. Thijs is wielrenner geweest, hij begrijpt als geen ander hoe diep de liefde voor sport gaat. Hij wakkerde iets bij me aan toen ik hem ontmoette. Hij was een collega bij dagblad De Pers. Tijdens een van onze eerste gesprekken kwam alles naar boven. Hij nam me mee naar een balletvoorstelling, dat was zo bijzonder. Ik moest huilen, ontdekte dat ik ook op die manier van dansen kon genieten. Vanaf dat moment wist ik dat Thijs de man van mijn leven was.
Hij is iemand die mij goed aankan, we zijn aan elkaar gewaagd. We hebben redelijk snel kinderen gekregen – misschien omdat je zo’n stap sneller maakt als je iets ouder bent, misschien ook omdat ik gewoon voelde dat het goed zat.
De wens moeder te worden heb ik altijd gehad. Vóór Thijs was ik een paar jaar single en heb ik zelfs de mogelijkheden om in mijn eentje een kind te krijgen onderzocht. Ik neigde naar adoptie, in plaats van kunstmatige inseminatie, maar wist tegelijkertijd zeker dat ik het alleen zou doen als mijn leven zo zou lopen. Vrij snel daarna ontmoette ik Thijs.
Acht maanden nadat ik van Fee beviel was ik alweer zwanger van de tweede. Ik ben zelf enig kind en wilde vroeger altijd graag een broertje of zusje. Dat wilde ik ook voor Fee, dus we dachten: laten we maar gelijk doorpakken. Met Fee ging het snel, maar het zou zomaar vier jaar kunnen duren voordat ik weer zwanger zou raken. Maar goed, dat ging dus opnieuw heel snel. Als ik terugkijk op de laatste jaren heb ik eigenlijk non-stop in een waas van hormonen gezeten. Pas nu merk ik dat de mist een beetje optrekt, dat ik er weer ben.”
Dit artikel staat in Kek Mama 09-2017.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
