zwanger spermadonor
Beeld: 123RF

Hielke (44) kwam ‘m maar niet tegen: De Ware. Maar ze had wél een kinderwens. Ze zocht naar een oplossing en vond die in haar beste vriend. Haar dochter Roméé werd vijf jaar geleden geboren.

‘Ik was achtendertig, al drie jaar single en hunkerde naar een kind, hij was mijn beste vriend. De kans dat ik mijn Mister Right als vader van mijn kinderen nog zou tegenkomen werd met de dag kleiner, dus leek het logisch dat ik Maarten vroeg of hij de donor wilde zijn van mijn baby. Zo'n hele procedure van naar de spermabank gaan en dan een zaadcel kiezen op basis van een paar voor mij belangrijke kenmerken – ik vond dat zoiets kils.

En wat als mijn kind later vragen zou krijgen over haar vader? Dat zou een zoektocht worden waarvan je niet zeker weet of het resultaat je bevalt. Van Maarten wist ik zeker dat hij een gouden karakter heeft en bovendien: als ik het mooiste in mijn leven niet kon delen met een partner, dan toch het liefst met mijn beste vriend. ‘Je bent de liefste vrouw in mijn leven’, zei Maarten. ‘Als er één vrouw is die ik met haar kinderwens kan helpen, dan ben jij het.’
 

Een puur zakelijke constructie

We hebben avondenlang gepraat. Wat er zou gebeuren als hij over een paar jaar onverhoopt toch nog een eigen gezin zou stichten, bijvoorbeeld, en zich als vader opeens realiseerde dat hij nog een dochter had voor wie hij die rol wilde vervullen. Of als ik de opvoeding heel anders zou aanpakken dan hij goed vond. Maarten zei onze afspraak puur te zien als een zakelijke constructie; Romée zou niet meer zijn dan de dochter van zijn beste vriendin.

Na een maand of drie hakten we de knoop door. We stelden een donorcontract op, prikten een datum waarop ik ovuleerde, en stipt op het afgesproken tijdstip stond hij met een potje op de stoep – een tikkeltje awkward. Het was een heel klinische uitwisseling: hij vertrok meteen weer na huis, en ik dook met een spuitje mijn slaapkamer in. Tussen de zaadlozing en zelfinseminatie mag maar een halfuur tijd zitten. Bij de tweede poging was het raak.

Maarten heeft mijn dochter niet erkend en is niet alimentatieplichtig. Ze staat wel in zijn testament, want ze zou zijn enige nabestaande zijn, maar mijn zus krijgt de voogdij, mocht ik komen te overlijden. Wel is hij mee geweest naar de twintigwekenecho. Zijn we daarna uitgebreid uit eten gegaan om mijn moederschap te vieren.
 

'Jullie zijn een prachtig gezin'

De bevalling wilde ik per se alleen doen. Ik was bang dat Maarten zich te betrokken zou gaan voelen wanneer hij zijn biologische dochter ter wereld zag komen. Hij kwam, heel bewust, de volgende dag pas op visite. ‘Jullie zijn een prachtig gezin met z’n tweeën’, zei hij. We voelden meteen dat het goed zat zo.

Soms is het pittig, in mijn eentje. Wanneer Romée ziek is bijvoorbeeld, en ik in de knoop kom met werk en mijn zorgen niet kan delen. Of als baby, toen ze elke nacht vier keer wakker werd, ik de wanhoop nabij was en niemand het van me kon overnemen. Ook financieel is het zwaar. Toch heb ik geen moment naar Maarten verlangd; ik bel gewoon mijn moeder als ik op wat voor manier dan ook omhoog zit.
 

'Hij houdt net zoveel van haar'

De vriendschap tussen Maarten en mij is niet wezenlijk veranderd door de komst van Romée. De- platonische - liefde tussen ons was altijd al onvoorwaardelijk en grenzeloos, al is mijn dochter natuurlijk wel het meest onbaatzuchtige en liefdevolle geschenk dat hij me kon geven. Hij komt regelmatig bij ons eten en is altijd op haar verjaardagen. Zo zou het ook geweest zijn als hij haar donor niet was geweest. Hij bemoeit zich niet met de opvoeding, had geen inspraak in haar naam en gaat niet mee naar schoolgesprekken. Maar toen Romée in het ziekenhuis lag met een gecompliceerde polsbreuk, stond hij wel als eerste aan haar bed; uiteindelijk houdt hij net zoveel van haar als van mij.

Romée weet dat hij haar vader is, maar voor haar is het doodnormaal dat hij die rol niet als zodanig vervult. Soms kijkt ze op een bepaalde manier, of zie ik haar lange vingers die ze duidelijk niet van mij heeft, en denk ik: ik kan wel zien wie je vader is. Dan voel ik me schatrijk: ik heb niet alleen de prachtigste dochter op aarde, maar ook nog eens de beste vriend.’

 

Donorcontract

Afspraken over de verwekking en de rol van de donor in het leven van je kind, leg je vast in een donorcontract. Een donorcontract is niet rechtsgeldig, maar laat wel zien dat je kind door (zelf)inseminatie is verwekt, in plaats van seks. Dat is belangrijk, want bij inseminatie spreek je van een donor, en bij seks van een vader. Een donor heeft geen vaderschapsrechten en –plichten; een vader wel – al zijn die rechten zonder tussenkomst van de rechtbank beperkt wanneer hij het kind niet heeft erkend bij de gemeente.

Er zijn drie soorten donoren. Anonieme A-donoren zijn in Nederland al geruime tijd verboden, omdat een kind volgens de wet mag weten van wie het afstamt. B-donoren zijn onbekend bij de moeder, maar worden wel geregistreerd door de Stichting Donorgegevens Kunstmatige Bevruchting - bijvoorbeeld via de spermabank - zodat het kind zijn afkomst later kan achterhalen. C-donoren, zoals Maarten, zoek je zelf.

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

oorontsteking kind
Beeld: Unsplash

Een pijnlijk oor en ziek gevoel: een oorontsteking is geen pretje voor je kind. Hoe herken je het en wat kun je eraan doen? Wij zetten een aantal tips voor je op een rij.

Hoe ontstaat een oorontsteking?

Vaak begint een middenoorontsteking met een onschuldige verkoudheid, waardoor de buis van Eustachius dicht gaat en het middenoor wordt afgesloten. Bacteriën vermenigvuldigen zich en dat veroorzaakt de nare pijn. Soms ontstaat er een scheurtje in het trommelvlies. Het ontstekingsvocht komt dan naar buiten en je kind krijgt last van een loopoor. Schrik niet als er wat bloed uit zijn oor komt. Meestal is een loopoor binnen een week genezen en gaat het trommelvlies ook vanzelf weer dicht. Bij veel kinderen ontstaat pijn in het oor na een dagje zwemmen. Dat komt omdat het oor volgelopen is met water. Afgezien van de pijn hoeft dat geen problemen te geven, maar het kan ook zijn dat er een oorontsteking ontstaat. De kans daarop is groter als je kind heeft gezwommen in stilstaand water zonder chloor, waar veel bacteriën en virussen in zitten.

 

Lees ook:
Dit moet je doen als je kind is gestoken door een mug, wesp, mier, of teek >

 

Wat zijn de symptomen?

Als je kind een oorontsteking heeft, zijn dit veel voorkomende symptomen:

  • Oorpijn
  • Regelmatig wrijven in of over het oor
  • Koorts
  • Een ziek gevoel
  • Diarree, buikpijn of braken bij peuters
  • Hangerig zijn, geen zin in eten
     

Hoe behandel je het?

De ergste klachten verdwijnen meestal binnen twee tot drie dagen en de pijn gaat vanzelf over. Geef je kind een paracetamol tegen de pijn. Wacht vervolgens niet te lang tot de pijn terugkomt, maar geef het volgende tablet op tijd. Zo voorkom je dat je kind ’s nachts wakker wordt van de pijn. Als een paracetamol niet goed werkt, is het verstandig om contact op te nemen met de huisarts en te overleggen of je kind ibuprofen mag nemen. Raadpleeg de arts ook als je kind zieker wordt, slecht drinkt of als de pijn erger wordt. Je kunt het hoofdeind van je kind eventueel iets hoger leggen om de pijn te verlichten. Let op: neusspray of -druppels met zout werken niet. En is je kind jonger dan twee, dan kan het langer duren en is het sowieso verstandig om naar de huisarts te gaan. Een verwaarloosde middenoorontsteking kan namelijk leiden tot ernstige complicaties, zoals een hersenvliesontsteking.
 

Kun je het voorkomen?

Dat is lastig. Acht op de tien kinderen krijgen voor hun derde jaar één of meerdere keren een middenoorontsteking. Dat komt omdat zij nog geen compleet afweersysteem hebben opgebouwd. Zorg er in elk geval voor dat je na het zwemmen of douchen het water uit het oor van je kind laat lopen. Houd zijn hoofd opzij en laat hem een paar keer met zijn hoofd schudden. Als je kind steeds weer oorpijn heeft na het zwemmen, kan je hem een badmuts laten dragen en oordopjes geven.

Gebruik bij het schoonmaken van het oor nooit een wattenstaafje. Je kunt dan het trommelvlies van je kind beschadigen. Ook watjes zijn niet slim, want die kunnen irritaties veroorzaken. Hoe dan wel? Was de oorschelp gewoon met lauw water en een washandje, dat is voldoende. Bij een verkoudheid is het goed om de luchtwegen van je kind goed open te houden. Laat hem eventueel neusdruppels of -spray gebruiken om de neus en holtes open te houden en zo hopelijk een oorontsteking vóór te zijn.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anke Laterveer

Anke Laterveer is single moeder van Jakob (9) en Hannah (7). In Kek Mama schrijft ze uitgesproken over wat ze meemaakt.

“Mam, ik ga een boek schrijven.” Ik belde mijn moeder vlak nadat ik mijn eerste boekcontract had getekend. “Nou, dat moeten we maar even afwachten hè”, was haar antwoord. “Ik heb je vaker gehoord over leuke projecten die uiteindelijk niks werden.”
 

Teleurstelling

Ik was even stil. Wilde eigenlijk ophangen. Of vragen of ze niet trots was. Of blij. Maar ik lachte het weg en riep, zelfzekerder dan ik me voelde: “Komt goed hoor!” En dat kwam het ook. Een paar weken later werd ik gevraagd een verhaal te schrijven voor een verhalenbundel. “O? Waarom vragen ze jou?” vroeg mijn vader. “Konden ze geen echte schrijvers vinden?” Weer viel ik even stil. Toen zei ik: “Ik vind dit eigenlijk heel onaardig. Ik ben schrijver en als ze me niet wilden, hadden ze me niet gevraagd.” Dat begreep hij. Waarom hij het dan toch zo zei? “Ik wil je gewoon behoeden voor teleurstelling. Voor als het een vergissing bleek ofzo.”

Wat mijn vader niet begreep, was dat de teleurstelling die ik voel als mijn ouders zulke dingen zeggen vele malen groter is dan een mislukking in mijn werk ooit zal zijn.
 

Lees ook
Katy zegt nooit meer 'ik ben trots op jou' tegen haar kinderen >

 

'Het leven is hard'

Mijn ouders zijn niet de enigen die zo denken. Ik hoor het veel: behandel je kind niet als een prins of prinses. Het leven is hard, daar kunnen ze niet snel genoeg mee leren omgaan.

Wat een onzin. Ik behandel Jakob en Hannah alsof ze de bijzonderste kinderen ter wereld zijn. Omdat ze dat voor mij zijn en omdat ze nog vaak genoeg zullen horen en merken dat de wereld niet om hen draait. En er is niets fijner dan een veilige plek hebben in een wereld die soms heel vijandig aan kan voelen. Waar je de mooiste, slimste, leukste, liefste, grappigste bent. Waar alles wat je doet kans op succes heeft.
 

Trots

Als mijn kind mee wil doen aan een danswedstrijd of de schoolverkiezingen, juich ik. En kijken we samen wat er nodig is om ze zo’n groot mogelijke kans van slagen te geven. Natuurlijk praten we ook over hoe het zou zijn als het niet zou lukken. Daarna vertel ik ze dat ze geweldig zijn, ook als het niet goed afloopt. Ik vier hun successen met taart en slingers en verzacht de pijn van een mislukking met kussen en dekentjes. Want dat is wat kinderen nodig hebben. Hoe groot of klein ze ook zijn. Een tijdje geleden tekende ik het contract voor mijn tweede boek. Ik belde dit keer niet mijn ouders, maar mijn vriend. Die hartstikke trots op me was.

 

Dit artikel staat in Kek Mama 06-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >