Helene van Santen is hoofdredacteur van Kek Mama. Ze woont samen met Navin en hun zoontjes Milo en Oliver.
Lees verder onder de advertentie
Ze zijn een instant hit bij Milo en Ollie. Vanaf de eerste dag dat ze hun loopfietsjes hebben gekregen, willen ze die elke keer meenemen naar buiten. Zo ook deze middag. Ik heb de jongens net opgehaald van de crèche en we zijn op weg naar huis. De jongens zijn blij dat ik hun fietsjes heb meegenomen en beginnen fanatiek te stappen. Dat schiet lekker op, denk ik opgetogen, want het is al aan de late kant.
Lees verder onder de advertentie
In mijn hoofd maak ik de rekensom voor de rest van de avond: het is bijna zes uur, ik moet thuis nog koken, dan met elkaar eten, daarna moeten de jongens in bad, hun pyjama’s aantrekken, boekjes (voor)lezen. Het liefst wil ik ze om half acht in bed hebben en als ze nu lekker doorfietsen, gaan we dat redden.
Maar dan staat Milo ineens stil. Hij heeft geen zin meer om te fietsen en stapt af. Onmiddellijk volgt Oliver zijn voorbeeld. Ze rennen samen richting het naastgelegen grasveld, gierend van het lachen. Ik probeer alle tactieken uit het boekje om ze weer mee te krijgen: lief zijn, streng, boos, niks doen, net doen alsof ik wegloop in de hoop dat ze mij volgen… Het werkt allemaal niet. Twee kinderen én twee loopfietsjes dragen is onbegonnen werk. Wat nu? Net maakte ik me nog zorgen of ze wel om half acht in bed zouden liggen en nu hoop ik alleen maar dat we dan überhaupt thúis zijn.
Lees verder onder de advertentie
Dan hoor ik ineens: “Papa!” En daar is Navin, die komt kijken waar we toch blijven. Als hij de jongens wil optillen, roepen ze: “Nee, fíetsen!” En ze springen spontaan weer op hun fiets. Alsof ze nooit anders hebben gedaan.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.