Beeld: Eigen foto
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: wij moeders zouden elkaar vaker mogen supporten, al helemaal in het openbaar. En ik zal je vertellen waarom.
Elke week reis ik minstens twee keer met de trein, zo ook vorige week donderdagochtend. Na een ietwat chaotische ochtendspits met een dreumes en een peuter zie ik de treinritjes vaak als rustmomenten. Althans, dat is de bedoeling. Welke verrassing de NS in petto heeft (een defecte trein, seinstoring, you name it), weet je namelijk nooit.
Enfin, ook deze donderdagochtend verliep qua openbaar vervoer niet echt vlekkeloos. Rond 08.00 uur zat ik (ja, gelukkig was er nog een zitplaats vrij, vlak naast de treindeur) met tientallen mensen in een overvolle trein, die allemaal in zichzelf waren gekeerd of hun blik strak op hun telefoon hielden.
Bij de volgende stop verlaatte een flinke menigte de trein en ontstond er weer ruimte voor de volgende lading reizigers. Een moeder met een kinderwagen en een peuter van een jaar of drie stapten ook de trein in. Je zag aan alles dat ze al een halve dag achter de rug had, terwijl voor velen de werkdag nog moest beginnen. Ze probeerde zich een weg te banen door de mensenmassa, zoekend naar een plek die er eigenlijk niet was. Ik stond op en gaf haar mijn stoel. “Ga maar zitten”, stelde ik voor. Het dankbare knikje zei voor mij genoeg.
Niet veel later kwam de trein plotseling tot stilstand. Een persoon liep langs het spoor, meldde de conducteur. We moesten dus even wachten. Begrijpelijk. Het geduld van de treinreizigers (inclusief mijzelf) werd op de proef gesteld. Ook van de peuter die zojuist met haar mama en babybroertje was ingestapt.
Het kleine meisje snapte niet waarom de trein niet verder reed. Eerst was ze nog wat nieuwsgierig, maar al snel sloeg dat om in onrust. Ze wiebelde, jammerde en wilde de trein uit. Onmogelijk natuurlijk, maar leg dat een peuter maar eens uit.
De moeder schakelde moeiteloos over in allerlei overlevingsstrategieën. Ik bewonderde haar rust. Een ongeduldige peuter, een baby in de kinderwagen die ook aandacht wilde en ondertussen dealen met medereizigers die staren of nerveus een andere kant op kijken.
Ze begon zich te verontschuldigen: “Sorry… ze heeft weinig geslapen vannacht… De ochtendspits begon al vroeg.” Ik zag het in haar ogen: de twijfel, de onzekerheid, de constante gedachte of je het allemaal wel goed doet. En ik kon alleen maar denken: ja, je doet het goed! Ze haalde het beste eruit wat ze haar kindjes op dat moment kon geven: “Kijk eens daar”, zei ze, wijzend naar buiten. Even later hoorde ik: “Ik zie, ik zie wat jij niet ziet…” Daarna volgde een verhaaltje over wat ze die ochtend hadden gegeten. Alles om de aandacht vast te houden. Alles om het wachten nét wat leuker te maken.
Toen de trein eindelijk weer in beweging kwam, hielp ik haar met de kinderwagen en legde een hand op haar schouder. “Wat heb je dat goed gedaan, mama”, zei ik. Ze keek me aan met een glinstering van opluchting en herkenning in haar ogen. “Ik doe mijn best… Soms is het gewoon zo pittig allemaal”, zei ze. Haar kleine glimlach verraadde hoeveel mijn woorden haar raakten.
Dat moment bleef die dag nog lang hangen en deed mij iets beseffen: waarom geven we elkaar niet vaker een compliment? Een blijk van waardering, respect of bewondering? Zeker moeders tegen andere moeders. De dagen zijn gevuld met routines, afspraken, hier en daar een huilbui, een flinke portie concessies en allerlei to-do’s die aanvoelen alsof er twintig tabbladen tegelijk open staan in je hoofd. Je voelt je bekeken en beoordeeld. Alsof iedere misstap op straat wordt genoteerd. En soms heb je maar één bevestiging nodig: dat je het goed doet.
Tekst gaat hieronder verder
Ik herinner me genoeg momenten waarop ik zelf dacht dat ik faalde: een krijsende baby op een verjaardag, een peuter met een driftbui in de supermarkt, een ochtend waarop ik geen idee had hoe ik iedereen op tijd fris en fruitig de deur uit kreeg. Op die momenten heeft stiekem elke moeder een hand op haar schouder nodig, dat de liefde en effort gezien worden.
Daarom doe ik mijzelf een belofte om vaker die bevestiging aan andere mama’s te geven, ook in het openbaar. Een kort compliment, een helpende hand, een bemoedigende blik: het kan écht het verschil maken en het kost zo weinig moeite.
Bij deze richt ik mij ook op jou: de mama die dit leest. Het is hard werken, maar je doet het fantastisch. Een digitaal schouderklopje voor jou. You rock!
Melanie’s ervaring met een keizersnede, de ultieme huishoudtip, beste nesteldrangaankoop en waarom ze precies een jaar na de geboorte van haar dochter werd verrast met een babyshower? Je leest het hier in haar columns.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
