Marije: ‘Ik wilde gillen van blijdschap toen ik zag dat mijn peuter een krentenbol uit de prullenbak at’

Illustratie bij: Marije: ‘Ik wilde gillen van blijdschap toen ik zag dat mijn peuter een krentenbol uit de prullenbak at’ Beeld: Canva
Melanie Borgman
Melanie Borgman
Leestijd: 3 minuten

Marije is moeder van een slechte eter. Ieder hapje is een grote overwinning. Zelfs als het voedsel uit de prullenbak moet komen.

Lees verder onder de advertentie

Marije (33), moeder van June (2,5) en getrouwd: mijn peuter eet niks. Echt, niks. Brood? Liever niet. Fruit? Alleen als het op een taartje zit. Groente? Haha, vergeet het maar. Iedere maaltijd is een strijd die ik al verloren heb voordat we aan tafel gaan. Ze draait haar hoofd weg, gilt alles bij elkaar en neemt dan een sprintje, weg van haar bord. En dit duurt dus al weken..

Lees verder onder de advertentie

Alle kleuren van de regenboog

Gisteren was weer zo’n dag. Ik had een bordje klaargezet met gesneden komkommer, wortel, kleine stukjes paprika en een boterham in de vorm van een hartje. Tja, je moet wat toch? Een stukje appel erbij, een beetje hummus in een schattig bakje. Alles in regenboogkleuren, om het eten zo leuk mogelijk te maken. Ze keek, snoof diep, draaide zich om en liep weg. Even later kwam ze terug en zei dat ze honger had, maar niet genoeg om iets van mijn zorgvuldig voorbereide bord te eten.

Lees verder onder de advertentie

Tekst gaat hieronder verder

Snacken uit de prullenbak

Op dat moment stond ik de vuilniszak te vervangen. Terwijl ik hem optilde, viel er ineens een halve krentenbol uit. Ze graaide het van de grond en begon er stukken van af te bijten. Mijn eerste gedachte: “Oh god, nee!” Mijn tweede: “Nou ja… beter iets dan niets.” Ik keek van haar naar de prullenbak, naar de krentenbol en weer naar haar kleine gezichtje dat erg tevreden bleek met haar halve krentenbol. Ik kon er niks van zeggen en deed net alsof ik niets had gezien.

Lees verder onder de advertentie

Ik voelde een mengeling van walging en opluchting in mij. Walging, omdat ze uit de vuilnisbak at. Opluchting, omdat ze überhaupt iets at. Ik gilde hij bijna uit van blijdschap. Godzijdank had ze iets binnengekregen. Misschien niet zoals ik het wilde, absoluut niet zelfs, maar het was iets en dat was dé overwinning van de dag. Echt, het moederschap blijft me keer op keer verbazen.”

Vajèn is moeder van Ties (3) en snapt de struggle. “Het blijft altijd een uitdaging, dat eten met Ties. Soms raak ik bezorgd om zijn eetgedrag en vraag ik mij af of Ties niet gewoon leeft op lucht”, aldus Vajèn. Hier lees je meer over het dagmenu van haar peuter.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail