Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
‘Spannend, hoor. Ik ben zo benieuwd hoe je het gaat vinden. De héle dag met alleen een kind. El-le-ke dag. 24 uur uur, 7 dagen per week.’ Ik ben op een feestje en constateer twee dingen: 1. Met mijn tijdrekenkundige vermogen is niets mis, I can do the math too. En 2. mensen projecteren graag hun eigen angsten en onzekerheden. Niets nieuws, wel een bevestiging.
De twijfels bij mijn beperkte leefruimte snap ik goed. De scepsis over zo’n tijd ‘met alleen een kind’ minder. Het is niet een kind, maar mijn kind. Belangrijke nuance. Straks gaat ze naar school en krijgt meer een eigen leven. Ik mag voor het zover is in relatieve vrijheid, zonder planning en agenda onverdeeld tijd met haar doorbrengen. Hoe kan ik dat nu niet fijn vinden? Ik ben ook niet opeens afgesneden van een wereld met volwassenen; er komen bezoekjes. We zullen mensen ontmoeten. Ik stel me open voor ontmoetingen met lokale via via’s. Mijn sociale contacten spreek ik misschien wel vaker, zij het op afstand…
Afijn, niet een pleidooi om sceptici de mond te snoeren. Tuurlijk mag je me compleet voor gek verklaren. Als je daarna ook accepteert dat jouw weg niet de mijne hoeft te zijn. Verschilt jouw beleving doorgaans drastisch van de mijne? Grote kans dat mijn keuzes niet de jouwe zijn. Laat het. Ik antwoord de gesprekspartner op het feestje: ‘Dan vind je het spannender dan ik. Ik zie daar eigenlijk niet zo tegenop. Het regelwerk bezorgt meer spanning.’ ‘Precies, daar zit je nu nog zó middenin dat je nog niet verder kunt kijken.’ Ik verander het gespreksonderwerp.
Als ik wakker lig van oneindige to-do-lists schieten mijn gedachten toch af en toe naar de twijfels van anderen. De nacht is altijd genadelozer. Moet ik me zorgen maken dat ik het niet volhoud, zo lang reizen met een kind? Tijdens zo’n nachtelijke dwaling pak ik mijn telefoon. Ik blijf hangen bij een Instagrampost van Milou Deelen die zich afvraagt waarom het prille geluk dat zij in haar eerste moedermaanden ervaart de grond in wordt geboord (mijn woorden, niet de hare) door negatieve reacties en ‘wácht maren’ van mensen met andere ervaringen. Zelfde laken en pak.
Ik herken het een beetje van mijn eigen kraamtijd waar ik vooral van genoot. ‘Wacht maar tot de kraamtranen komen.’ Kwamen niet. ‘Ga je nu al een weekend weg zonder haar?! Je gaat haar zo missen.’ Niet gebeurd, want ze was in goede handen en ik kwam na 3 dagen opgeladen terug. Gebroken nachten? Deed me weinig. Het voordeel van een natuurlijk slaappatroon van korte nachten en vaak wakker. ‘Wacht maar, het breekt ook jou straks op.’ Niet gebeurd.
De volgende dag zijn de peuter en ik onderweg naar familie. Lange autorit. ‘Oké, noem een dier, een ding en plek’, zeg ik, als ze vraagt om een verhaaltje. Na wat uitleg over de categorieën, besluit ze: ‘een kip, een prullenbak, bioscoop.’ Ik improviseer iets over een boerderijkip die, verstopt tussen het tuinafval, weet te ontsnappen en de bus pakt naar de stad. ‘Nog een! Met een paarse dino.’ Mijn toehoorder is kritisch; korte verhalen tellen niet. Gelukkig ben ik lang van stof. Voor ik het weet zijn we, al verhalen verzinnend, op de plek van bestemming. Het komt me vast eens de neus uit, maar… misschien ook wel helemaal niet. Ik geniet hiervan en kijk uit naar onze camperritten. Dus ik wacht helemaal niet maar eens en verheug me. Bijna…
Lianne ons elke twee weken in haar column mee in de avonturen die ze samen met dochter Keetje gaat beleven!
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Opvoeden: we doen allemaal maar wat. Want laten we eerlijk zijn, niemand heeft een handleiding gekregen. Maar leraren valt het meteen op.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
