Beeld: Canva
Ah, het lief en leed dat groepsapp heet. Of er nu volop wordt geroddeld over mensen die niet in de clique zitten of je door al die bomen het bos niet meer ziet.
Carl (40), vader van Boaz (10) en Mats (6): “Boaz heeft een onwijs goede meester, meester Mohammed. Een fantastische man, zeer kundig, maar wel streng. Ik hou ervan. Blijkbaar ben ik een van de weinigen. Aan het eind van groep vijf werd er flink geroddeld in de klassenapp over deze meester. Uiteraard zat het onderwerp van gesprek hier zelf niet in.
Ik had wel al een keer gemeld dat Boaz juist heel blij was dat hij dezelfde leerkracht had voor de volgende klas. Dat hielp niet; er bleef een bombardement aan negatieve opmerkingen komen. Meester Mohammed was immers een tiran en zijn aanpak kwetsend voor de tere kinderzieltjes. Ik voelde me zo lullig. Alsof ik alleen al door mijn aanwezigheid in de groep medeplichtig was aan zijn veroordeling. Na twee dagen tandenknarsen heb ik me keurig afgemeld met een ‘nou tot ziens in de groep zes-app’ en ben eruit gestapt.”
Ellen (39), moeder van Daan (11) en Sofie (9) en Tim (7): “Groepsapps staan bij voorkeur op stil en meestal scan ik eens in de drie dagen even wat er allemaal is gepost door de voetbaltrainer, leerkracht, teambegeleider of balletjuf. Daardoor ben ik altijd de sjaak.
Worden de taken verdeeld bij het voetbal, dan is het ‘limonade schenken’ en ‘tijd bijhouden’ al vergeven. En moet ik dus veertien shirtjes wassen. Ik kan net op het nippertje regelen dat een van ons bij een balletuitvoering is, terwijl die datum schijnbaar al een week in de app staat. Met het kerstdiner van mijn familie ben ik al jaren de klos voor het hoofdgerecht en bij het schoolkerstdiner zijn de plakjes komkommer of worstenbroodjes allang opgeëist en wordt er iets moeilijk culinairs van mij verwacht. Eigen schuld, moet ik al die groepsapps maar niet muten.”
Je las dit eerder in Kek Mama.
Met die overvloed aan groepsapps voor elk klein dingetje en het chronische slaaptekort is het logisch dat je als ouder wel eens een blundertje maakt in de technologische wereld. Zo ook bij Shanna. Ze heeft nog nachtmerries van haar blunder in de groepsapp. Je leest het hier.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
