Beeld: Kek Mama
Chantal: “Mijn zoon Finn (17) werd vroeger gepest en had lange tijd weinig vrienden. Dus toen hij voorstelde om een vriend naar onze camping in Spanje te laten komen, vond ik dat meteen leuk. Uiteindelijk nodigden we twee vrienden uit. Maar tijdens de vakantie begon er iets te knagen.
Finn wordt binnenkort achttien en ik ben ontzettend blij met de vrienden die hij nu heeft. Juist omdat hij vroeger werd gepest en weinig aansluiting vond, vond ik het een leuk idee toen hij vroeg of Daan (18) een paar dagen naar onze camping in Spanje mocht komen. Omdat Finn, Daan en Lucas (18) eigenlijk altijd met zijn drieën zijn, nodigden we Lucas ook uit.
Mijn man en ik wilden het de jongens zo comfortabel mogelijk maken. We regelden een grotere tent en kochten een extra luchtbed. Hun verblijf betaalden wij, net als het eten en de uitjes. We namen ze ook mee uit eten en betaalden dat met liefde. Wij hadden ze tenslotte uitgenodigd.
Daan en Lucas kwamen later met het vliegtuig naar Spanje. Voor vertrek werd er nog een tas bij ons afgegeven met de vraag of wij die alvast met de auto konden meenemen. Ik dacht nog: hoeveel spullen heb je nodig? Maar vooruit, wij reden toch die kant op.
Ook voor de terugreis hoefden ze niets te regelen. Ze konden met ons meerijden naar Nederland. Met mijn man en mij en drie grote jongens zat de auto behoorlijk vol, maar het paste. Ik vond dat allemaal geen probleem. Tot ik merkte hoe vanzelfsprekend het voor hen leek te zijn.
Iedere ochtend haalde ik brood voor iedereen. Niemand bood een keer aan om dat van me over te nemen. Na het eten stond ik vervolgens iedere avond de afwas te doen, terwijl de jongens lekker in hun campingstoel bleven zitten. Blijkbaar verschenen die broodjes iedere ochtend magisch op tafel en verdween de afwas ’s avonds op dezelfde manier.
Bij mijn eigen kinderen vind ik het belangrijk dat ze zelf zien wat er moet gebeuren. Ik wil niet hoeven zeggen dat je een theedoek kunt pakken als iemand staat af te wassen. Zeker niet als je bijna achttien bent. Als Finn bij een ander gezin te gast is, verwacht ik ook dat hij uit zichzelf aanbiedt om te helpen.
Maar Daan en Lucas zijn natuurlijk niet door mij opgevoed. Misschien zijn zij gewend dat iemand het gewoon vraagt als er iets moet gebeuren. En daar begon het bij mij te schuren. Want ik vroeg ze inderdaad niet om te helpen. Ik bleef afwassen en hoopte ondertussen dat een van hen zelf een keer zou opstaan.
Na de vakantie kwam daar nog iets bij. We kregen geen bedankje van de jongens en ook hun ouders stuurden geen berichtje. Ik verwacht echt niet dat twee jongens van achttien ons als dank uitgebreid mee uit eten nemen. Al zou ik van mijn eigen kinderen wel verwachten dat ze iets terugdoen als een ander gezin zo veel voor ze regelt.
Bij Daan en Lucas had ik een veel kleiner gebaar al genoeg gevonden. Een ochtend brood halen, een avond de afwas doen of gewoon even zeggen: bedankt dat we mee mochten. Het gaat me niet om het geld. We hebben ze zelf uitgenodigd en alles met liefde betaald. Het gaat me erom dat je laat merken dat je beseft dat zoiets niet vanzelfsprekend is.
Ik zou Daan en Lucas zo weer welkom heten. Ik ben vooral blij dat Finn na die moeilijke jaren zulke goede vrienden heeft. Tegelijkertijd blijf ik twijfelen. Had ik gewoon moeten zeggen dat ik wilde dat ze mee zouden helpen? Dan hadden ze dat waarschijnlijk zonder problemen gedaan. Maar ergens denk ik ook: moet je dat bij jongens van achttien echt nog vragen?
Dus ik gooi het even in de groep. Moet ik een volgende keer duidelijk uitspreken wat ik van ze verwacht, of mag je van achttienjarigen verwachten dat ze zelf zien wanneer ze een handje kunnen helpen en laten merken dat ze iets waarderen? Tips zijn welkom!”
Soms botsen verwachtingen binnen een familie net zo hard. Emma baalt ervan dat niemand haar zoontje te logeren wil hebben, terwijl opa en oma daar heel duidelijke grenzen over hebben. Hoe ga je daarmee om? Je leest haar dilemma hier.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
