Chantal: ‘We namen twee vrienden van onze zoon mee op vakantie, en daar heb ik achteraf een naar gevoel over’

antidepressiva Beeld: Kek Mama
Sanne van Duijn
Sanne van Duijn
Leestijd: 4 minuten
Lees verder onder de advertentie

Chantal: “Mijn zoon Finn (17) werd vroeger gepest en had lange tijd weinig vrienden. Dus toen hij voorstelde om een vriend naar onze camping in Spanje te laten komen, vond ik dat meteen leuk. Uiteindelijk nodigden we twee vrienden uit. Maar tijdens de vakantie begon er iets te knagen.

Finn wordt binnenkort achttien en ik ben ontzettend blij met de vrienden die hij nu heeft. Juist omdat hij vroeger werd gepest en weinig aansluiting vond, vond ik het een leuk idee toen hij vroeg of Daan (18) een paar dagen naar onze camping in Spanje mocht komen. Omdat Finn, Daan en Lucas (18) eigenlijk altijd met zijn drieën zijn, nodigden we Lucas ook uit.

Lees verder onder de advertentie

Zo fijn mogelijk

Mijn man en ik wilden het de jongens zo comfortabel mogelijk maken. We regelden een grotere tent en kochten een extra luchtbed. Hun verblijf betaalden wij, net als het eten en de uitjes. We namen ze ook mee uit eten en betaalden dat met liefde. Wij hadden ze tenslotte uitgenodigd.

Daan en Lucas kwamen later met het vliegtuig naar Spanje. Voor vertrek werd er nog een tas bij ons afgegeven met de vraag of wij die alvast met de auto konden meenemen. Ik dacht nog: hoeveel spullen heb je nodig? Maar vooruit, wij reden toch die kant op.

Ook voor de terugreis hoefden ze niets te regelen. Ze konden met ons meerijden naar Nederland. Met mijn man en mij en drie grote jongens zat de auto behoorlijk vol, maar het paste. Ik vond dat allemaal geen probleem. Tot ik merkte hoe vanzelfsprekend het voor hen leek te zijn.

Geen hulp

Iedere ochtend haalde ik brood voor iedereen. Niemand bood een keer aan om dat van me over te nemen. Na het eten stond ik vervolgens iedere avond de afwas te doen, terwijl de jongens lekker in hun campingstoel bleven zitten. Blijkbaar verschenen die broodjes iedere ochtend magisch op tafel en verdween de afwas ’s avonds op dezelfde manier.

Lees verder onder de advertentie

Bij mijn eigen kinderen vind ik het belangrijk dat ze zelf zien wat er moet gebeuren. Ik wil niet hoeven zeggen dat je een theedoek kunt pakken als iemand staat af te wassen. Zeker niet als je bijna achttien bent. Als Finn bij een ander gezin te gast is, verwacht ik ook dat hij uit zichzelf aanbiedt om te helpen.

Maar Daan en Lucas zijn natuurlijk niet door mij opgevoed. Misschien zijn zij gewend dat iemand het gewoon vraagt als er iets moet gebeuren. En daar begon het bij mij te schuren. Want ik vroeg ze inderdaad niet om te helpen. Ik bleef afwassen en hoopte ondertussen dat een van hen zelf een keer zou opstaan.

Lees verder onder de advertentie

Een klein gebaar was genoeg geweest

Na de vakantie kwam daar nog iets bij. We kregen geen bedankje van de jongens en ook hun ouders stuurden geen berichtje. Ik verwacht echt niet dat twee jongens van achttien ons als dank uitgebreid mee uit eten nemen. Al zou ik van mijn eigen kinderen wel verwachten dat ze iets terugdoen als een ander gezin zo veel voor ze regelt.

Lees verder onder de advertentie

Bij Daan en Lucas had ik een veel kleiner gebaar al genoeg gevonden. Een ochtend brood halen, een avond de afwas doen of gewoon even zeggen: bedankt dat we mee mochten. Het gaat me niet om het geld. We hebben ze zelf uitgenodigd en alles met liefde betaald. Het gaat me erom dat je laat merken dat je beseft dat zoiets niet vanzelfsprekend is.

Wat moet ik doen?

Ik zou Daan en Lucas zo weer welkom heten. Ik ben vooral blij dat Finn na die moeilijke jaren zulke goede vrienden heeft. Tegelijkertijd blijf ik twijfelen. Had ik gewoon moeten zeggen dat ik wilde dat ze mee zouden helpen? Dan hadden ze dat waarschijnlijk zonder problemen gedaan. Maar ergens denk ik ook: moet je dat bij jongens van achttien echt nog vragen?

Lees verder onder de advertentie

Dus ik gooi het even in de groep. Moet ik een volgende keer duidelijk uitspreken wat ik van ze verwacht, of mag je van achttienjarigen verwachten dat ze zelf zien wanneer ze een handje kunnen helpen en laten merken dat ze iets waarderen? Tips zijn welkom!”

Soms botsen verwachtingen binnen een familie net zo hard. Emma baalt ervan dat niemand haar zoontje te logeren wil hebben, terwijl opa en oma daar heel duidelijke grenzen over hebben. Hoe ga je daarmee om? Je leest haar dilemma hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail