Beeld: Canva
Jessica Sinay (38) had tijdens haar zwangerschappen last van HG, oftewel extreme misselijkheid.
Jessica: “Minimaal dertig keer per dag was ik aan het spugen. Ik blééf maar overgeven. Zelfs een slok water kwam er meteen weer uit. Vla, crackers, en alle andere goedbedoelde adviezen: niets hielp, ik hield het gewoon niet binnen. In drie dagen viel ik zeven kilo af. Mijn huisarts wuifde mijn klachten weg, volgens haar was het allemaal doodnormaal.
Pas na mijn aandringen verwees zij me door naar het ziekenhuis, waar ik uiteindelijk de diagnose HG kreeg: Hyperemesis Gravidarum, oftewel extreme misselijkheid. Daar had ik nog nooit van gehoord. Omdat ik uitgedroogd was, lag ik 13 dagen aan een infuus. Huilend kroop ik over de grond richting wc, als ik wéér moest overgeven. Een verpleegster zag dat en zei: ‘Ach, stel je niet aan.’ Ik moest zelfs mijn eigen braaksel opruimen. Ronduit traumatiserend. Gelukkig stopte de misselijkheid toen ik 22 weken zwanger was.
Het is het onbegrip dat zoveel pijn doet. ‘Joh, iedere zwangere vrouw is misselijk, dat hoort er nu eenmaal bij.’ De keren dat ik die opmerking naar mijn hoofd kreeg, zijn niet meer te tellen. En tijdens mijn eerste zwangerschap, in 2005, dacht ik ook dat ik me aanstelde, zelfs nadat ik de diagnose had gekregen.
Toen ik in 2014 weer zwanger werd, hoopte ik dat het deze keer beter zou gaan. Maar weer was ik hartstikke misselijk en gaf ik zeker dertig keer per dag over. Alles was een mogelijke trigger. Daglicht kon ik niet verdragen, dus de rolluiken moesten dicht. De geur van mijn man en dochter stond me tegen, dus ik bleef bij hen uit de buurt. Als mijn man ging koken, bleef ik boven met alle deuren hermetisch dicht, zodat ik niets kon ruiken. Elke beweging maakte me misselijk, zelfs als ik me omdraaide in bed.
Gelukkig had ik inmiddels een nieuwe huisarts die me wél serieus nam. In drie weken tijd werd ik vier keer opgenomen wegens uitdroging, steeds moest ik aan een infuus. De bloedvaten in mijn slokdarm waren zo aangetast door het maagzuur van het overgeven, dat er vaak bloed meekwam bij het spugen. Het was vreselijk.
Er was ietsje meer begrip tijdens deze zwangerschap, maar toch merkte ik dat veel mensen, zelfs in het medische circuit, dachten dat ik een aansteller was. Een gynaecologe opperde zelfs dat ik maar een afspraak met de psycholoog moest maken: ‘Het zit tussen je oren, misschien wil je dit kind gewoon niet.’ Werkelijk ongelooflijk.
Tijdens mijn zwangerschap heb ik amper kunnen werken. Mijn collega’s – allemaal mannen – waren lief voor me en stuurden bloemen. Ik lag veel op bed, waardoor mijn spieren verslapten. Om mijn kracht te behouden, dwong ik mezelf dan om de vaatwasser uit te ruimen of om een blokje om te gaan. Hoewel ik dan weer van mensen die mij op straat zagen te horen kreeg: ‘Oooh, dus het valt wel mee nu?’ Het leek wel of ik het nooit goed kon doen.
Er zijn vrouwen met HG die aan abortus denken, zo gek worden ze van het spugen en de misselijkheid. Ik snap dat, die gedachtes heb ik ook gehad. Dat ik tegen mijn man zei: ‘We stoppen met deze zwangerschap, ik trek het niet meer.’ Ook zei ik een keer tegen mijn baby in de buik: ‘Ga maar, het is goed zo.’ Natuurlijk meende ik dat niet. Want je wilt het kind wel, maar gewoon de ziekte niet.
In eerste instantie kreeg ik medicijnen tegen de misselijkheid die niet aansloegen. Daarna werd er zwaarder geschut ingezet: ik kreeg medicatie die ook kankerpatiënten krijgen tegen de misselijkheid na chemokuren. Dit hielp gelukkig wel, en weer was ik na 22 weken van de misselijkheid af. Daarmee prees ik mezelf gelukkig, want ik wist dat er ook vrouwen zijn die er de hele zwangerschap last van blijven houden.
Ondertussen was ik lid geworden van een HG-praatgroep op Facebook. Ook na mijn laatste zwangerschap bleef ik hierbij betrokken, om andere vrouwen te helpen en tips te geven. Ik vond het fijn om met lotgenoten te praten. Vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten, die het snappen als je een rotdag hebt, die niet zeggen dat je je moet ‘vermannen.’ Je sleept elkaar de dag door.
Vorig jaar werd ik bestuurslid van Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum). Ik wil vooral helpen om meer bekendheid en begrip voor HG te krijgen. Vrouwen die hieraan lijden stellen zich écht niet aan en het zit niet tussen hun oren. Daarom geef ik lezingen, ook aan artsen en gynaecologen. Ik wil anderen helpen om een zorgeloze zwangerschap te hebben. Te vaak wordt er gezegd dat er ‘helaas niets aan te doen is’, terwijl de tweede soort medicatie bij mij wel goed hielp. Alleen weten lang niet alle artsen dat ze die medicijnen ook kunnen voorschrijven bij HG. En dat is hartstikke zonde.
Medisch en psychisch is het voor mij te zwaar om nog een keer zwanger te raken. Dus mijn man en ik hebben de keuze gemaakt om geen gezinsuitbreiding meer te hebben. Daar heb ik het moeilijk mee gehad, maar de kans op herhaling is zo’n 80-90 procent. Dus ik heb een knop omgezet: ik heb gevochten voor deze twee kinderen, en nu is het klaar. Mijn kinderen waren deze ellende dubbel en dwars waard.”
Zo’n 80 procent van de zwangere vrouwen heeft in meer of mindere mate last van misselijkheid. Als zwangerschapsmisselijkheid extreme vormen aanneemt, noemen we het Hyperemesis Gravidarum. De misselijkheid blijft dan vaak onophoudelijk aanwezig en zorgt voor veel en vaak overgeven. Zowel Engelse als Amerikaanse cijfers geven aan dat HG voorkomt in 0,5% tot 2% van de zwangerschappen, maar verwacht wordt dat het werkelijke aantal hoger ligt. In deze aantallen worden namelijk alleen vrouwen meegenomen die medische hulp hebben gezocht. Uitgaande van de geboortecijfers van het CBS gaat het in Nederland dan om ongeveer 2000 tot 4000 vrouwen per jaar die HG hebben in de zwangerschap. De oorzaak is nog onduidelijk. Meer info op ZEHG.nl.
Als Lisa in verwachting blijkt te zijn, is ze over the moon. Maar die gedroomde zwangerschap loopt nét iets anders dan verwacht als ze HG (Hyperemesis Gravidarium) blijkt te hebben. Ook zij stuitte op onbegrip. Je leest het hier.
Dit verhaal stond eerder in Kek Mama.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Een avond die Melissa De Lange waarschijnlijk liever snel vergeet. De moeder van acht kinderen belandde onlangs met twee van haar zoons op de spoedeisende hulp.
Sommige momenten maken je in één klap een stuk ouder, maar dan wel op de allerleukste manier. Jörgen Raymann krijgt er binnenkort in elk geval een nieuwe titel bij: opa.
