extreme zwangerschapsmisselijkheid HG
Beeld: Unsplash

Jessica Sinay (38) had tijdens haar zwangerschappen last van HG, oftewel extreme misselijkheid.

‘Minimaal dertig keer per dag was ik aan het spugen. Ik blééf maar overgeven. Zelfs een slok water kwam er meteen weer uit. Vla, crackers, en alle andere goedbedoelde adviezen: niets hielp, ik hield het gewoon niet binnen. In drie dagen viel ik zeven kilo af. Mijn huisarts wuifde mijn klachten weg, volgens haar was het allemaal doodnormaal. Pas na mijn aandringen verwees zij me door naar het ziekenhuis, waar ik uiteindelijk de diagnose HG kreeg: Hyperemesis Gravidarum, oftewel extreme misselijkheid. Daar had ik nog nooit van gehoord. Omdat ik uitgedroogd was, lag ik 13 dagen aan een infuus. Huilend kroop ik over de grond richting wc, als ik wéér moest overgeven. Een verpleegster zag dat en zei: ‘Ach, stel je niet aan.’ Ik moest zelfs mijn eigen braaksel opruimen. Ronduit traumatiserend. Gelukkig stopte de misselijkheid toen ik 22 weken zwanger was.’
 

Rolluiken dicht

‘Het is het onbegrip dat zoveel pijn doet. ‘Joh, iedere zwangere vrouw is misselijk, dat hoort er nu eenmaal bij.’ De keren dat ik die opmerking naar mijn hoofd kreeg, zijn niet meer te tellen. En tijdens mijn eerste zwangerschap, in 2005, dacht ik ook dat ik me aanstelde, zelfs nadat ik de diagnose had gekregen.

Toen ik in 2014 weer zwanger werd, hoopte ik dat het deze keer beter zou gaan. Maar weer was ik hartstikke misselijk en gaf ik zeker dertig keer per dag over. Alles was een mogelijke trigger. Daglicht kon ik niet verdragen, dus de rolluiken moesten dicht. De geur van mijn man en dochter stond me tegen, dus ik bleef bij hen uit de buurt. Als mijn man ging koken, bleef ik boven met alle deuren hermetisch dicht, zodat ik niets kon ruiken. Elke beweging maakte me misselijk, zelfs als ik me omdraaide in bed.

Gelukkig had ik inmiddels een nieuwe huisarts die me wél serieus nam. In drie weken tijd werd ik vier keer opgenomen wegens uitdroging, steeds moest ik aan een infuus. De bloedvaten in mijn slokdarm waren zo aangetast door het maagzuur van het overgeven, dat er vaak bloed meekwam bij het spugen. Het was vreselijk.’
 

Geen aansteller

‘Er was ietsje meer begrip tijdens deze zwangerschap, maar toch merkte ik dat veel mensen, zelfs in het medische circuit, dachten dat ik een aansteller was. Een gynaecologe opperde zelfs dat ik maar een afspraak met de psycholoog moest maken: ‘Het zit tussen je oren, misschien wil je dit kind gewoon niet.’ Werkelijk ongelooflijk.

Tijdens mijn zwangerschap heb ik amper kunnen werken. Mijn collega’s – allemaal mannen – waren lief voor me en stuurden bloemen. Ik lag veel op bed, waardoor mijn spieren verslapten. Om mijn kracht te behouden dwong ik mezelf dan om de vaatwasser uit te ruimen of om een blokje om te gaan. Hoewel ik dan weer van mensen die mij op straat zagen te horen kreeg: ‘Oooh, dus het valt wel mee nu?’ Het leek wel of ik het nooit goed kon doen.’
 

‘Ga maar, het is goed zo’

‘Er zijn vrouwen met HG die aan abortus denken, zo gek worden ze van het spugen en de misselijkheid. Ik snap dat, die gedachtes heb ik ook gehad. Dat ik tegen mijn man zei: ‘We stoppen met deze zwangerschap, ik trek het niet meer.’ Ook zei ik een keer tegen mijn baby in de buik; ‘Ga maar, het is goed zo.’ Natuurlijk meende ik dat niet. Want je wilt het kind wel, maar gewoon de ziekte niet.

In eerste instantie kreeg ik medicijnen tegen de misselijkheid die niet aansloegen. Daarna werd er zwaarder geschut ingezet: ik kreeg medicatie die ook kankerpatiënten krijgen tegen de misselijkheid na chemokuren. Dit hielp gelukkig wel, en weer was ik na 22 weken van de misselijkheid af. Daarmee prees ik mezelf gelukkig, want ik wist dat er ook vrouwen zijn die er de hele zwangerschap last van blijven houden.’
 

Lees ook
Column Malu: 'Mag ik die eerste maanden van de zwangerschap alsjeblíeft overslaan?' >

 

Niet tussen de oren

‘Ondertussen was ik lid geworden van een HG-praatgroep op Facebook. Ook na mijn laatste zwangerschap bleef ik hierbij betrokken, om andere vrouwen te helpen en tips te geven. Ik vond het fijn om met lotgenoten te praten. Vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten, die het snappen als je een rotdag hebt, die niet zeggen dat je je moet ‘vermannen.’ Je sleept elkaar de dag door.

Vorig jaar werd ik bestuurslid van Stichting ZEHG (Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum). Ik wil vooral helpen om meer bekendheid en begrip voor HG te krijgen. Vrouwen die hieraan lijden stellen zich écht niet aan en het zit niet tussen hun oren. Daarom geef ik lezingen, ook aan artsen en gynaecologen. Ik wil anderen helpen om een zorgeloze zwangerschap te hebben. Te vaak wordt er gezegd dat er ‘helaas niets aan te doen is’, terwijl de tweede soort medicatie bij mij wel goed hielp. Alleen weten lang niet alle artsen dat ze die medicijnen ook kunnen voorschrijven bij HG. En dat is hartstikke zonde.

Medisch en psychisch is het voor mij te zwaar om nog een keer zwanger te raken. Dus mijn man en ik hebben de keuze gemaakt om geen gezinsuitbreiding meer te hebben. Daar heb ik het moeilijk mee gehad, maar de kans op herhaling is zo’n 80-90 procent. Dus ik heb een knop omgezet: ik heb gevochten voor deze twee kinderen, en nu is het klaar. Mijn kinderen waren deze ellende dubbel en dwars waard.’
 

 

Over HG

Zo’n 80 procent van de zwangere vrouwen heeft in meer of mindere mate last van misselijkheid. Als zwangerschapsmisselijkheid extreme vormen aanneemt, noemen we het Hyperemesis Gravidarum. De misselijkheid blijft dan vaak onophoudelijk aanwezig en zorgt voor veel en vaak overgeven. Zowel Engelse als Amerikaanse cijfers geven aan dat HG voorkomt in 0,5% tot 2% van de zwangerschappen, maar verwacht wordt dat het werkelijke aantal hoger ligt. In deze aantallen worden namelijk alleen vrouwen meegenomen die medische hulp hebben gezocht. Uitgaande van de geboortecijfers van het CBS gaat het in Nederland dan om ongeveer 2000 tot 4000 vrouwen per jaar die HG hebben in de zwangerschap. De oorzaak is nog onduidelijk.

Meer info op ZEHG.nl

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >