zwangerschapssymptomen

Het liefst had Kek Mama's Malu de eerste drie maanden van haar zwangerschap overgeslagen - er gewoon ineens achterkomen dat je al dertien weken bent. Maar helaas, die zwangerschapssymptomen? Daar moest ze doorheen.

Borsten op standje klappen

'Nee joh, doe ik wel effe', dacht ik toen ik op de zwangerschapstest '2-3' zag staan en het internet me vervolgens waarschuwde voor de notoire eerste maanden. Tot m'n borsten na zes weken ineens op standje klappen stonden, ik nergens meer zin in had en mijn vriend bij het minste of geringste uitkafferde. Bijvoorbeeld die keer dat hij thuiskwam na een zware nacht werken. Hij was moe. Of er nog wat te eten was...

More content below the advertising

 

'Moe?!'

Het bloed stroomde vanuit m'n tenen naar m'n kruin en ik werd witheet. 'Moe? Raad eens wie er moe is? Weet je wel hoe lamlendig ik me voel? En wat ik allemaal al gedaan heb deze ochtend? Ik bedoel, die was vouwt zichzelf niet op, he? En dat schone bed waar jij straks in kunt duiken? Ook mijn werk! Trouwens, moet je die grond zien glimmen: kun je zo als spiegel gebruiken. Ook gedaan terwijl jij niet thuis was. En hoor je de vaatwasser draaien? Man, ons embryo líjkt nog niet eens op een kind en het kost me nu al bakken energie - maak jij anders wat te eten voor mij!'

Goed, dit zei ik natuurlijk niet letterlijk (ik zei meer zoiets als: hmm), maar ik dacht het wel. En toen realiseerde ik me ineens dat het nog wel drie lange maanden konden worden zo. Vooral voor m'n vriend.

 

Lees ook
Zo kom jij (de eerste weken van) je zwangerschap relaxed door >

 

'Onze ondergang?'

En inderdaad, de weken leken niet voorbij te gaan: ik werd met de dag misselijker, moest ineens niets meer hebben van de geur van ons favoriete restaurant, had nergens puf voor en zelfs een rondje door de Zweedse meubelgigant was te veel. (Oké, dat je zwangerschap tegelijk valt met een verhuizing is misschien een niet al te beste combinatie. En dat je om de zoveel meter een mooi opgemaakt bed naar je ziet staren ook niet - maar dat terzijde.) Dit wordt nog onze ondergang, dacht ik vaak.

 

'Alles voor de baby'

Maar net op het moment dat ik voor de zoveelste keer niet te genieten was, kwam m'n vriend naast me zitten, gaf me een knuffel en zei dat hij geduld had. Dat hij het allemaal wel begreep en dat ik rustig aan moest doen, alles voor de baby. En ja hoor, zijn geduld werd beloond: na dertien weken was ik een ander mens. Of nou ja, weer mezelf.

 

De meest voorkomende zwangerschapssymptomen

  1. Overtijd - als je een regelmatige menstruatiecyclus hebt en je bent overtijd, kan dit wijzen op een zwangerschap. Bij een onregelmatige cyclus is dit wat lastiger te bepalen.
  2. Innestelingsbloeding - zes tot twaalf dagen na de conceptie nestelt de eicel zich in de baarmoederwand. Dit kan zorgen voor buikkramp en een roze of bruine innestelingsbloeding.
  3. Misselijkheid - ja hoor, daar is-ie. De oorzaak hiervan is nog niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk heeft het te maken met de toegenomen hoeveelheid hCG (zwangerschapshormoon).
  4. Vermoeidheid - de hormonen gieren door je lijf, de placenta moet gemaakt worden: zelfs in de eerste weken vraagt een zwangerschap al veel van je lijf. Niet zo gek dat je moe kunt zijn.
  5. Hoofdpijn - kan worden veroorzaakt door zwangerschapshormonen of een gevolg zijn van andere kwaaltjes, zoals misselijkheid en vermoeidheid. 
  6. Gevoelige of gezwollen borsten - verandering in je hormoonhuishouding zorgt voor een betere doorbloeding, met als gevolg gevoelige borsten. Hierdoor zijn de aderen in je borsten vaak ook beter te zien.
  7. Veranderende tepelhoven - het hormoon hCG zorgt ervoor dat je tepels straks steviger zijn voor de baby. Hierdoor neemt het pigment in de tepel meestal toe.
  8. Vaker plassen - ook dit komt door de veranderend hormonale huishouding: er wordt meer bloed door je nieren gepompt waardoor je vaker naar de wc moet.
  9. Opgeblazen gevoel - niet omdat je kindje zo snel groeit, maar omdat je meer vocht vasthoudt en je darmen trager werken. 
  10. Vreetbuien - waar deze vandaan komen? De meningen zijn hierover verdeeld: het kan bijvoorbeeld komen door de hormonen of door bijkomende emoties tijdens je zwangerschap.
  11. Afkeer van voedsel en geuren - je reuk wordt vaak beter, waardoor je ineens heel misselijk kan worden van bepaalde geuren. Dit kan je trouwens al vanaf week één an je zwangerschap gaan merken.
  12. Stemmingswisselingen - vooral de stijging van oestrogeen en progesteron zorgen voor stemmingswisselingen. Maar ook door spanning of emoties die een zwangerschap met zich meebrengen, kun je je 'anders' voelen.

Herken jij veel van bovenstaande symptomen en wil je zeker weten of je zwanger bent? Bij de drogist haal je zo een test. En waarschuw je partner alvast, mocht je er net als Malu zo'n last van krijgen ;-).

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >