Beeld: Pexels
Iris (41), moeder van Emma (7): “De jeugdverpleegkundige van het consultatiebureau kwam in de tweede week na de geboorte van Emma de hielprik en gehoortest afnemen. Ze vond het echter ook nodig om haar mening te geven over de naam die we hadden gekozen. Wist ik wel zeker dat ik mijn dochter Emma wilde noemen? Zij raadde het namelijk af.
Pardon? Volgens haar waren Emma’s erg pittige kindjes, ik moest er nog maar eens over nadenken of dit verstandig was. Haar opmerking deed pijn. We hadden de naam juist met zoveel liefde uitgekozen… Ik had een klacht willen indienen, maar ik werd na drie weken opgenomen met een postpartum depressie, dus ik zat er sowieso al niet lekker bij op dat moment.”
Een babynamenexpert legde onlangs overigens uit wat je écht niet moet doen bij het kiezen van een babynaam. Benieuwd? Je leest het hier.
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
