Beeld: Kek Mama
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Charlotte, die regelmatig een verkeerde leeftijd krijgt aangemeten.
Charlotte (32), getrouwd met Marcel (33), moeder van Fréderique (1): “Ik maak het met enige regelmaat mee, ook al ben ik al tig jaar volwassen. Ik woon ook al 12 jaar op mezelf. Ik ben getrouwd, heb een kind. Het is niet zo dat het me elke week overkomt, maar wel meerdere keren per jaar. En het is zó gênant.
Ik ben 32 en nog altijd moet ik mijn legitimatie laten zien als ik alcohol wil kopen. Ik werd zelfs vorig jaar nog op een festival gevraagd me te legitimeren. Waar vriendinnen zeggen dat het een compliment is – of, nog erger ‘Over een paar jaar zie je dit als compliment’ – voel ik dat helemaal niet zo. Ik zie er jong uit, inderdaad. Een babyface. Nou, super. Waarom zou ik daar blij mee moeten zijn?
Ik zou liever gewoon mijn eigen leeftijd geschat worden. Ik heb er op mijn werk ook last van, want ik merk dat mensen denken dat ik pas net kom kijken en me daarom niet serieus nemen. Terwijl ik gewoon teamleider ben. Binnen mijn bedrijf heb ik er ook wel voor moeten knokken, maar gelukkig nemen zij me wel serieus intussen. Alleen het contact met klanten verloopt vaak stroef. Vreselijk als mensen in Jip en Janneke-taal tegen me gaan praten, omdat ik het anders niet zou snappen.
Het allerergste is verkopers, collectanten of andere types die bij me thuis aanbellen en met deze op de proppen komen: ‘Zijn je ouders thuis?’ Deze vraag spant de kroon. Dan kan ik echt wel door de grond zakken. Zó gênant. Ik vind het geen compliment, ik vind het een belediging. Zelfs toen ik zwanger was, met een baby in de wagen liep of nu met een kind van een op mijn heup sta, krijg ik nog regelmatig de vraag. Ik heb zelfs een keer iemand horen mopperen over ’tienermoeders’, toen ik hoogzwanger voorbij liep. Ik was 31!”
Yonna maakt zich ook zorgen, maar dan over de opvoeding die haar zus erop na houdt bij haar kinderen. Of eerder, het gebrek aan opvoeding. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
