Beeld: Getty Images
Een eigen smartphone is voor veel kinderen dé stap naar meer zelfstandigheid. Voor ouders blijkt diezelfde telefoon vooral een bron van twijfel en gepieker. Nieuw onderzoek laat zien dat zorgen over schermtijd, social media en bereikbaarheid zelfs ten koste kunnen gaan van hun nachtrust.
Een telefoon geeft rust, want je kunt je kind altijd bereiken. Tegelijkertijd opent datzelfde apparaat de deur naar social media, games, groepsapps en eindeloos scrollen. En precies daar begint voor veel ouders de twijfel. Uit Amerikaans onderzoek onder 2.000 ouders van schoolgaande kinderen blijkt dat technologie inmiddels een flinke rol speelt in hun zorgen over hun kind.
De ondervraagde ouders zeggen gemiddeld zeven uur slaap per week te verliezen door zorgen over hun kinderen. Omgerekend komt dat volgens de onderzoekers neer op zo’n 48 nachten per jaar.
Technologie staat daarbij opvallend hoog op het lijstje. Zo maakt 24 procent zich zorgen over de schermtijd van hun kind. Eén op de vijf piekert over de invloed van social media op het zelfbeeld en 18 procent maakt zich zorgen over een mogelijke verslaving aan games of apps.
De onderzoekers gebruiken daar zelfs een term voor: techxiety. Oftewel, de stress die ontstaat doordat je je kind wél digitaal bereikbaar wilt maken, maar ondertussen ook bang bent voor alles wat er via zo’n scherm binnenkomt.
En daar zit precies het dilemma. Want hoe bezorgd ouders ook zijn over smartphones, ze willen hun kind vaak wél kunnen bereiken. Bijna driekwart van de ondervraagde ouders zegt dat hun kind al een eigen smartphone heeft. Zelfs onder ouders van vijfjarigen ligt dat aandeel volgens het onderzoek opvallend hoog.
Voor 76 procent van de ouders is het kunnen bereiken van hun kind in een noodgeval een belangrijke reden om een telefoon toe te staan. Ook geven veel ouders aan dat ze hun kind makkelijker zelfstandig naar buiten laten gaan als ze weten waar hun kind is.
Dat betekent alleen niet dat ouders blij worden van alle mogelijkheden die een smartphone biedt. Acht op de tien ouders zeggen de jeugd van hun kind zo veel mogelijk te willen beschermen. Tegelijkertijd wil 73 procent dat technologie de ontwikkeling van hun kind helpt in plaats van belemmert.
Dat zie je ook terug op school. Negen op de tien ouders willen dat hun kind toegang heeft tot een telefoon op school, maar 60 procent vindt dat die alleen voor noodgevallen gebruikt zou moeten worden.
Bij ouders van wie de school telefoons verbiedt, ontstaat weer een ander soort stress. Zij zeggen zich gemiddeld drie keer per dag zorgen te maken omdat ze hun kind niet direct kunnen bereiken.
De ideale oplossing lijkt voor veel ouders dan ook ergens in het midden te liggen. Ruim driekwart van de ondervraagden zou liever een apparaat hebben waarmee ze contact kunnen houden met hun kind, maar waarbij apps, social media en andere afleidingen beperkt zijn.
Opvallend is ook dat ouders van kinderen die al een smartphone hebben gemiddeld bijna twee uur slaap per week méér verliezen dan ouders van kinderen zonder smartphone. Zij maken zich vaker zorgen over onder meer de mentale gezondheid en het zelfbeeld van hun kind.
Het onderzoek werd in mei 2026 uitgevoerd door Talker Research in opdracht van technologiebedrijf Cosmo. De cijfers gaan over Amerikaanse gezinnen en zijn dus niet één op één te vertalen naar Nederland. Maar de twijfel tussen bereikbaar zijn en begrenzen? Die zal voor veel ouders behoorlijk herkenbaar voelen.
Al dat gepieker over schermtijd, social media en je kinderen kan behoorlijk uitputtend zijn. Merk je dat het ouderschap je steeds meer energie kost? Lees hier over vier tips kunnen helpen om niet op te branden.
Hoe leid je de eerste smartphone van je kind in goede banen? Daar kan ChatLicense je mee helpen. Je leest hier hoe!
Bron: NY Post
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
