Barbie wordt steeds inclusiever. De nieuwste Barbie in de Fashionista’s lijn van Mattel is een Barbie met diabetes type 1, compleet met insulinepomp en sensor. Presentatrice & content creator Roxanne Kwant, die zelf sinds haar twaalfde leeft met deze chronische ziekte, is het gezicht van de lancering. “Als kind had ik me veel normaler gevoeld als deze Barbie er toen al was geweest”, vertelt ze.
In een openhartig gesprek deelt Roxanne hoe haar diagnose verliep, hoe haar ouders daarmee omgingen en waarom deze Barbie zoveel meer is dan alleen speelgoed. Daarbij benadrukt ze hoe belangrijk representatie is, niet alleen voor kinderen met diabetes, maar ook voor hun omgeving: “Het is een klein gebaar, maar met een enorme impact.”
Roxanne herinnert zich haar eigen diagnose nog levendig: “Bij mij ging het allemaal net even anders”, vertelt ze. “Ik was toen twaalf en had er al zo’n negen maanden van alles aan vooraf laten gaan. Ik was doodziek, maar kreeg steeds de verkeerde diagnoses van de huisarts. Van ‘misschien ben je zwanger’ tot een vermeende eetstoornis, niets bleek te kloppen.”
Toen uiteindelijk de juiste diagnose werd gesteld was Roxanne opgelucht. “Eindelijk wist ik wat ik had en kon ik behandeld worden. Natuurlijk wilde ik het liever niet hebben, maar ik dacht: ‘nu ga ik me eindelijk beter voelen.’”
Voor haar ouders was het allemaal nog heftiger, denkt Roxanne. “Je kind is chronisch ziek en je kunt er zelf niks aan doen. Je bent machteloos. Je wil je kind helpen, maar diabetes is iets wat je altijd bij je draagt, iets waar een kind zelf verantwoordelijkheid in moet leren nemen.”
De nieuwe Barbie draagt een modieuze top en bijpassende rok met ruches. De kleur blauw en het stippenpatroon verwijzen naar wereldwijde symbolen voor diabetesbewustzijn. Daarbij heeft de Barbie een insulinepomp om haar middel, een sensor op haar arm en een telefoon waar ze haar bloedsuikerspiegel resultaten op kan zien. Het is geen gimmick, maar een realistische weerspiegeling van hoe veel kinderen met diabetes hun dagelijkse leven leiden. “Toen ik haar voor het eerst zag, vond ik het zó vet”, vertelt Roxanne. “Dit is gewoon iets wat ík heb. Dat zie je normaal nooit terug in speelgoed.”
Of ze denkt dat haar jongere zelf zich anders had gevoeld als deze Barbie toen al had bestaan? “Ja, honderd procent. Zeker als ik op nog jongere leeftijd de ziekte had gekregen, toen ik zelf met barbiepoppen speelde. Ik voelde me vaak ‘anders’, maar met zo’n Barbie had het meer normaal gevoeld. Gewoon: dit is er ook, dit hoort er ook bij. Dat gevoel van inclusie had me toen veel gedaan.”
Roxanne benadrukt hoe belangrijk het is dat kinderen zich herkennen in hun speelgoed. “Op jonge leeftijd ben je zo beïnvloedbaar. Dan is het echt belangrijk dat je ziet: ik ben niet raar of alleen. Deze Barbies worden niet voor niets gemaakt.”
En het gaat niet alleen om kinderen met diabetes. “Voor klasgenootjes die er niks van weten, kan zo’n Barbie ook helpen. Toen ik op de middelbare school Dextro moest nemen, vroegen ze vaak: ‘Mag ik ook?’ Niemand wist wat het betekende. Hoe eerder kinderen ermee in aanraking komen, hoe normaler en makkelijker het wordt om het uit te leggen.”
Dat ze nu het gezicht mag zijn van deze nieuwe Barbie noemt Roxanne “echt een kinderdroom”. Want: “Ik speelde vroeger altijd met Barbies. En dan nu zelf een Barbie vertegenwoordigen die echt lijkt op mij? Dat is toch te gek! Ik vind dit echt een van de gaafste dingen die ik dit jaar heb mogen doen.”
De Barbiepop met diabetes type 1 is onderdeel van de Fashionista’s lijn van Mattel die bestaat uit Barbies in diverse huidtinten en lichaamsvormen, maar ook een Barbie met bijvoorbeeld een rolstoel, visuele beperking of gehoorapparaat. De Barbie zal te koop zijn bij verschillende retailers.
Dit artikel is geschreven in samenwerking met Mattel.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
