vieze kerels web
Beeld: Pexels

Sonja en haar vriendinnen vinden het maar eng: al die rare mannen op internet. “Mijn negenjarige dochter wilde best haar shirt omhoog doen voor die leuke vlogger.”

Ik was tien jaar toen hij me in zijn macht kreeg. Ik had een oproepje geplaatst: ‘Penvriendin gezocht die van paarden houdt’. Binnen enkele dagen lagen er tientallen brieven op de deurmat. Een daarvan was van Kris en ik had geen idee dat zij in werkelijkheid een volwassen man was. Op de foto die Kris meestuurde zag ik een vrolijk meisje van elf met bruine krullen. Ze hield van paarden. En kamperen. Dat laatste deed ze iedere zomer met haar vader, moeder en zusjes.
 

Camping zonder kleren

Die zomer ging Kris kamperen in België. Ze schreef dat haar ouders voor een bijzondere plek hadden gekozen: een camping waar je zonder kleren rondliep. Kris vond het raar, maar ook een beetje spannend. Na de vakantie zou ze me er uitgebreid over schrijven. Misschien zou ze ook een paar foto’s meesturen van haar vakantievriendinnen en de omgeving. Ze vroeg me het niet aan mijn ouders, broers en zus te vertellen. Dat vond ze gênant.

Ik beloofde haar mijn mond te houden. Voortaan hadden we een geheim. Een briefgeheim.
 

Foto's

Bijna een jaar schreven we over van alles en nog wat. We stuurden elkaar foto’s van het kerstdiner en verjaardagsfeestjes. Op een dag vroeg ze me of ik ook eens een foto wilde sturen waarop ik zonder kleren stond. Zij had mij immers ook zo’n plaatje gestuurd. Ze schreef me dat ik met een camera voor de spiegel kon gaan staan. Dat was leuk en spannend. En zij kon het weten. Ze deed het heel vaak.

Ik stond al bijna poedelnaakt met een wegwerpcamera voor de spiegel, toen mijn zus optrad als reddende engel. Zij vond de brieven en foto’s en schakelde mijn ouders in. Die hadden meteen door dat Kris hoogstwaarschijnlijk een pedofiel was. Ze gooiden het bewijsmateriaal weg en banden hem uit mijn leven.
 

Niet overdreven

Het is nu twintig jaar later en ik denk regelmatig terug aan ‘Kris’. Nog een paar jaar en dan kan een type als hij zijn zinnen zetten op mijn bloedeigen dochter. Ze is pas zeven en het lijkt misschien wat voorbarig, maar ik vind het niet overdreven als ik afga op wat ik zo om me heen hoor.
 

Jungle van gestoorde mannen

Het gros van de acht- en negenjarigen is kind aan huis op het web – het speelveld voor pedofielen. Vrijwel alle kinderen van twaalf jaar hebben een eigen social media account waar ze gemiddeld één tot drie uur per dag zoet mee zijn. Een derde van de meisjes spendeert er zelfs vijf uur per dag aan.

Mijn maag draait zich om als ik bedenk dat mijn dochter straks zo veel tijd doorbrengt in een jungle waarin het wemelt van de gestoorde mannen. De angst slaat helemaal toe als ik cijfers over seksueel misbruik op internet lees. Een op de vier jongeren wordt online seksueel benaderd door foute mannen. Het gaat om erotische opmerkingen, een foto of seksueel getinte voorstellen. Vooral pedofielen hebben het gemunt op jonge kinderen. Hoe jonger, hoe beter.
 

Likes van onbekenden

Lisa (40) moeder van Pip (12) en Jesse (7), weet maar al te goed hoe naïef kinderen kunnen zijn. Pip heeft sinds een paar maanden een eigen Facebook- en Instagramaccount.

Ze vertelt: “We hebben de privacy goed ingesteld, en toch krijgt ze op haar profielfoto – die wel door iedereen kan worden bekeken – regelmatig likes en reacties van onbekenden. Laatst accepteerde ze een vriendschapsverzoek van een wildvreemde jongen. Toen ik vroeg waarom ze dat deed, zei ze: ‘Hij zag er wel leuk uit.’ Dit antwoord benauwt me. Het liefst wilde ik meteen haar account opheffen, maar dat kan ik niet maken. Social media horen nou eenmaal bij het leven van een twaalfjarige. Sindsdien houd ik haar digitale activiteiten streng in de gaten.”
 

Chatten

Ebony (37) ondervond aan den lijve waarom het noodzakelijk is op het web een vinger aan de pols te houden. Haar dochter Tiffany (9) kwam in al haar onschuld terecht op een chatsite van pedo’s.

“Tiffany is helemaal gek van vloggers als Enzo Knol”, vertelt ze. “Ze vlogt ook zelf en heeft haar eigen YouTube-kanaal. We hebben haar een camera cadeau gegeven waarmee ze filmpjes maakt op school, thuis en op straat. Die laat ze altijd eerst aan ons zien. Soms kunnen kinderen met bekende vloggers als Enzo Knol chatten op Omegle, een site waarop je via de webcam met onbekenden praat. Zo kwam ze op die pedo-website terecht.

Ze zat met een vriendje op haar kamer. De man die haar aansprak had zijn camera uitstaan. Hij vroeg: ‘Hé hoe gaat het?’ En een paar minuten later: ‘Mag ik je buik eens zien?’ Dat deed ze. Twee keer zelfs. Vervolgens kreeg ze een masturberende engerd te zien. Gelukkig liep haar vriendje naar beneden om ons te waarschuwen. Hij zei: ‘Tiffany deed twee keer haar shirtje omhoog’. Mijn man en ik wisten niet hoe snel we boven moesten komen. Toen ik zag wat er allemaal op die chatsite stond, werd ik hondsberoerd. Er kwamen beelden voorbij van mannen die op bed lagen. Verschrikkelijk.”
 

Lees ook
Column Anke: 'Mama, vandaag op school was er een man in een busje, zonder broek' >

 

Grooming

Heleen Timmerman, pedagoog bij expertise- en behandelcentrum Fier, ziet steeds meer slachtoffers van grooming, zoals digitale kinderverleiding wordt genoemd. Ze vertelt over een elfjarig meisje dat op social media ruim vijfhonderd vrienden had. “Binnen een half jaar tijd verstuurde ze naar meer dan veertig onbekenden pikante foto’s en soms maakte ze webcam-afspraakjes. Ze zag totaal niet in dat die jongens en mannen misbruik maakten van haar naïviteit.”

Volgens Heleen Timmerman zijn er kinderlokkers die zich voordoen als Justin Bieber-lookalikes; ze versturen honderden meiden vriendschapsverzoeken in de hoop dat ze één keer scoren. Er zijn loverboys die via forums pubermeiden inpalmen. En pedofielen die via de chatfuncties van games als Habbo Hotel en Clash of Clans het leven van jonge kinderen binnendringen. Het is daarom belangrijk je kind goed voor te lichten.  Heleen: “Het is net als met verkeersles. Je wacht niet eerst op een ongeluk voordat je kinderen de verkeersregels uitlegt.”

Maar hoe vertel ik een zevenjarige dat ze voorzichtig moet zijn op het web, zonder dat ze gaat denken dat iedere jongen een pedo kan zijn? Volgens Ebony moet je gewoon duidelijk en eerlijk zijn. “Mijn dochter wilde niet dat ik het iemand zou vertellen, maar ik heb toch de ouders van haar vriendjes en vriendinnetjes ingelicht. Ik heb Tiffany uitgelegd dat dat belangrijk is, omdat het heel erg is wat er is gebeurd. Dat snapte ze. School pakte het ook onmiddellijk op.”
 

Blocken

Ik ga zelf zo veel mogelijk foute sites blocken. Er bestaan programma’s om nep-accounts op te sporen. Maar bovenal zet ik in op een wakend oog. En de tip van Ebony om duidelijke regels op te stellen. “Tiffany mag alleen nog beneden op de laptop. Het scherm moet zo staan dat mijn man en ik er zicht op hebben. Ook staan er codes op de computer, zodat ze eerst moet vragen of ze erop mag. En het cameraatje van de laptop hebben we kapotgemaakt. Het zal ons niet meer gebeuren dat er beelden van binnen naar buiten komen of andersom.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anke Laterveer

Anke Laterveer is schrijfster. Ze woont samen met Thomas en deelt met haar ex-man de zorg voor hun kinderen Jakob (9) en Hannah (8). Deze column over Sinterklaas schreef ze al eerder voor Kek Mama.

'Wat is er allemaal nog meer niet waar dan?' roept mijn dochter woedend, waarna ze met haar handen over haar oren in de keuken gaat staan. 'Jij bent echt de stomste rotmama van de hele wereld. Je LOOG tegen ons!'

Mijn zoon, daarentegen, is nogal opgelucht. 
'Dus Sinterklaas hoeft niet in zijn eentje langs al die huizen? En hij komt dus ook niet zomaar bij ons binnen in de nacht?'
'Nee, lieverd. Dat doet-ie niet.' 
Daar heeft-ie nogal een goede reden voor ook. Hij bestaat namelijk niet. Sinterklaas is een acteur, je ouders kopen de cadeautjes en alle grote mensen hebben tegen je gelogen. Sorry joh.
 

Toneelstuk

'Oké, dus het is een soort toneelstuk?' probeert mijn zoon het te begrijpen. 
'Ja,' beaam ik opgelucht. 
'Wat is er nog meer een toneelstuk dan?' hoor ik uit de keuken. 'Dan bestaat de kerstman zeker ook niet!'
'Ehm nee, die ook niet.'
Ik hoor een grom uit de keuken.
'Ik weet zeker dat hij wel bestaat, want papa heeft hem gezien.'
'Nee, liefje, dat zei papa wel, maar dat hoorde bij het spel.'
'En opa en oma dan? Weten die wel dat Sinterklaas niet bestaat?'
'Ja, lief, die weten dat ook.'
'Aaaaaaarrrggg!' 
Arm kind. 
 

Cadeautjes

'Krijg ik nu ook geen cadeautjes meer? Of moet ik die van mijn zakgeld gaan betalen?' wil Jakob weten. 
'Je krijgt gewoon cadeautjes. Papa en mama gaan die kopen. Opa en oma kopen ook iets. Jij hoeft niets te kopen. Geen zorgen.'
'Mooi,' zegt hij tevreden en loopt weg.
Hannah staat nog een tijdje in de keuken boos naar de crackers te grommen, maar Jakob is alweer over tot de orde van de dag, die speelt met Lego op zijn kamer.

Drie weken later zijn ze helemaal aan het idee gewend. Ze hebben het er met bijna alle volwassenen die ze kennen over gehad. Ze hebben gedaan alsof ze het altijd al wisten, want ze zijn heus niet dom ofzo hoor, duh. Daarna hebben ze bedacht dat het nogal gaaf is dat zij zo’n groot grotenmensengeheim kennen en de meeste van hun vriendjes nog niet.

En dan is de intocht op tv. 'Dat hoef ik niet te zien, want het is toch nep,' zegt Jakob. Hannah gaat ook liever iets anders doen. Kort daarna zitten ze toch gebiologeerd te kijken.
'Mama?' klinkt het na een tijdje. 'Mogen we vanavond onze schoen zetten of moet jij eerst nog naar de winkel?'
Fuck. Een uur later staan we in de supermarkt. 
'Wij gaan wel even bij de tijdschriften kijken, mama. Dan kun jij iets kiezen.'
'Goed,' mompel ik. Elke andere moeder heeft natuurlijk allang alles in huis, denk ik beschaamd.
 

Lees ook
Zo zorg jij voor het ideale Sint-verlanglijstje >

 

Vergeten

Die avond zetten we schoenen en zingen we liedjes. 
'Voor wie zingen we nu eigenlijk?'
Weet ik veel. 'Ssssht. Doorzingen,' zeg ik maar. Ze doen het.

Om drie uur in de nacht voel ik iemand aan mijn haar trekken. 'Mama, ik zie dat er nog geen cadeautje in onze schoen zit. Ik denk dat je het vergeten bent, dus ik dacht: ik maak je even wakker.'
'Wat lief schatje, ik was het inderdaad vergeten. Wat dom van mij. Ga maar lekker slapen.' 
Daar gaat ze weer. Met haar blote voetjes en haar slaaphaar.
En daar sta ik. Om drie uur in de nacht twee in de haast gekochte puzzelboekjes in aluminiumfolie in te pakken, want pakpapier ben ik natuurlijk ook vergeten. Deed Sinterklaas dit nog maar, denk ik. Dat was tenminste makkelijk.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

in bad met je kind

We worden steeds preutser, of we dat nou leuk vinden of niet.

Twee jaar geleden, mijn zoon Callum is vier jaar oud. Als ik hem voor zijn tweede zwemles omkleed in de speciale jongenskleedkamer, zie ik hem gegeneerd een hand voor zijn piemeltje houden. Geen idee waar dit ineens vandaan komt. Dit is een jongetje dat poedelnaakt door het huis rent als ik hem onder de douche wil stoppen. Kan hem wat schelen wie hem ziet.

Maar dan kijk ik om me heen en zie ik allemaal kleuters uit zijn zwemlesgroep hun hand voor hun piemeltje houden bij het wisselen van onderbroek naar Minions-zwemshort. En dan worden ze door hun ouders ook nog omzichtig afgedekt met grote badhanddoeken. Is mijn kind het product van een steeds preutsere samenleving waarin stadsloketmedewerkers geen korte rokjes meer mogen dragen, kinderen na de gymles douchen in hun onderbroek, je je kind niet mag voeden in het openbaar en foto’s van blote borsten worden verwijderd van Facebook?

 

Topless in de zon

Zelf ben ik een kind van de heerlijk vrije jaren zeventig en tachtig. Toen moeders nog topless in de zon lagen en kindertjes poedelnaakt in zee zwommen. Een tijd waarin je er openlijk voor uit kon komen dat je naar een nudistencamping ging, de sauna populair werd en je tijdens een strandwandeling zomaar op een naaktstrand kon belanden. Kortom: bloot was toen heel normaal. Niet uit een utopische gedachte, maar gewoon omdat het kon.

 

We zien er allemaal hetzelfde uit

Mijn eigen ouders deden ook niet moeilijk over naakt. Ze liepen na het douchen in hun blootje van badkamer naar slaapkamer. Nooit provocerend, wel vanuit de gedachte dat we niet raar hoefden te doen over ons lichaam. Omslachtig je badpak uittrekken onder een groot badlaken, was onzin. Hup uittrekken en onderbroekje aan. We zien er allemaal hetzelfde uit.

Die tijden zijn voorbij, hoe jammer het ook is. Mijn vader kon rekenen op zuinige opmerkingen en fronsende wenkbrauwen toen hij op de bridgeclub vertelde dat hij met zijn kleinzoon douchte. Bloot ja. Er werd hem gevraagd of hij echt vond dat hij dat kon maken. Mijn vader reageerde fel. Uiteráárd kon hij dat maken. Het was een gezellig, onschuldig ritueel waar niks mis mee was en waarvoor hij zich weigerde te verontschuldigen. Wat zijn kaartvrienden daarvan ook denken.

 

Niet meer dan logisch 'in deze tijd'.

Mijn vriendin Barbara vertelde een keer op haar werk dat ze nog steeds met haar dochter van twaalf in bad gaat. Dat vinden ze allebei heel gezellig en het is een heerlijke plek voor mooie gesprekken. Een mannelijke collega reageerde geschokt en waarschuwde dat ze dat beter niet hardop kon zeggen, stel je voor dat anderen dachten dat ze obscene neigingen had. Daar was zij op haar beurt weer diep door geschokt: hoe pervers moet je zijn als je achter zoiets normaals zoiets slechts zoekt? Haar collega vond het niet meer dan logisch ‘in deze tijd’. Hij biechtte op dat hij een zwembroek droeg als hij met zijn tweejarige zoon in bad ging. Uit angst dat zijn zoontje met het verkeerde ‘badeendje’ zou spelen.

Barbara: “Ik ga ervan uit dat mijn dochter op een dag zelf niet meer met mij in bad wil zitten. In de puberteit worden bijna alle kinderen een beetje preuts. Maar tot nu toe gaat er geen badkamerdeur op slot en ziet zij ook geen kwaad achter gezamenlijke baddermomenten. Laten we alsjeblieft niet te panisch doen. Ik vind bloot doodgewoon en als je er geen seksuele lading aan geeft lijkt het me volstrekt onschadelijk voor een kind."
 

Lees ook
Juf Jannie (61) over douchen op school >

 

Mijn vriend en ik slapen naakt

Dat lijkt mij ook. Callum kan schateren om blote borsten op tv, maar die van mama zijn blijkbaar een natuurlijk deel van mijn lichaam die vooral dienen om heerlijk tegenaan te liggen. Mijn vriend en ik slapen naakt en daar heeft Callum nog nooit een opmerking over gemaakt. Ik laat het aan hem over de grenzen te bepalen. Zolang hij het prima vindt af en toe een stukje blote huid te zien, voelen wij ons niet geroepen een pyjama aan te trekken alvorens mijn kind onze slaapkamer mag betreden.

 

Weinig trek in politiesirenes

Maar toch. Ook ik worstel met hoe gewoon bloot nog is en wat nog wel en niet kan. Neem zondagmiddag. Ik was bezig met een gekleurde was en riep tegen mijn vriend en zoon dat ik hun broeken wilde wassen: “Jullie moeten maar even in je blootje lopen.” Callum vond het een geweldig plan. “Jaaaa, allebei in ons blootje.” Maar terwijl ik het zei, dacht ik meteen: oh jee, is dat niet raar? Het was een gekkigheidje, maar zouden anderen dat niet anders uitleggen? Ik voorzag rampscenario’s waarin Callum in het kringgesprek op school / aan de buren / bij de bakker zou vertellen: “Mijn moeders vriend en ik liepen gistermiddag lekker naakt...” Ik had weinig trek in politiesirenes in de straat en liet de mannen veilig een joggingbroek aantrekken.

Het liefst zou ik mijn kind net zo zorgeloos willen opvoeden als mijn moeder dat deed met mij, met die fijne jaren-zeventig-principes, vrij van schaamte. Maar ik wil hem ook weerbaar maken. Ik ben me terdege bewust van mogelijke gevaren. Niet omdat ik overbezorgd of paranoïde ben, maar omdat ik het ook een beetje eens ben met de collega van mijn vriendin: tijden veranderen. De wereld is veranderd. Vroeger liepen m’n babybroertje en ik in ons blootje op het strand, nu draagt Callum een zwemshirt en zwemshort. Dat dient meer als bescherming tegen uv-stralen dan tegen vieze mannetjes, maar toch. Ik zal hem niet snel in zijn blootje laten lopen.

 

Regenjas, rare gedrag en ongure uiterlijk

Komen we een keer in een situatie terecht waarin een spontane zwempartij lonkt, dan zeg ik: “Zwem maar in je onderbroek.” Want ik vertrouw mijn omgeving niet. Wie zegt me dat die wielrenner die daar in het gras uitrust geen rare ideeën heeft of een camera heeft verstopt in zijn bidon? En wat doet die jongen daar met een smartphone in zijn hand? Is hij aan het sms’en met zijn vriendin of maakt hij stiekem een foto van mijn kind? Maar ook: wat denken andere mensen daarvan, dat ik zomaar mijn kind in zijn niksie laat zwemmen? Zelf vind ik het ook raar als ik in deze tijd een geheel ontblote kleuter ontwaar. Gevaarlijk ook.

In mijn jeugd dachten we vieze mannen te herkennen aan hun lange regenjas, rare gedrag en ongure uiterlijk. Tegenwoordig zijn ze de badmeester of kleuterleider of vermomd als een twaalfjarige chatvriendinnetje. Mijn schoonzus zette twee video’s van mijn twee neefjes op YouTube. ‘J. en D. voeren de eendjes’ werd honderdvijftig keer bekeken. ‘J. en D. in bad’ 290.000 keer. Ik waarschuw ook vriendinnen die foto’s van hun blote baby’s plaatsen op Facebook. Ook al is je pagina afgeschermd, je loopt tóch gevaar dat viezeriken je hacken en met je kiekjes aan de slag gaan. 

 

Thuis kan hij best streaken

Voorkomen is nog altijd beter dan genezen en daarom ging ik het gesprek aan met Callum. Onderwerp: wie hem wel of niet naakt mag zien. Thuis kan hij best even streaken. Op een warme dag mag hij in zijn blote billen rennen in onze afgeschermde tuin of op zijn bed springen. Ik heb Callum geleerd dat hij de baas is over zijn lichaam, dat hij beslist wie hij wel of niet kust of knuffelt en dat hij niet voor Jan en alleman zijn broek uittrekt. Ik heb hem een lijst voorgeschoteld met mensen die zijn billen en piemel mogen zien: dat ben ik, zijn opa en oma, mijn vriend Dennis en de juf. Verder is het niet de bedoeling dat we billen en piemel publiekelijk tentoonspreiden.

Callum zei dat hij het snapte: “Oké mama.” Maar een week later vertelde hij trots dat hij tijdens de gymles in het broekje van een klasgenootje had mogen kijken. Toen ik hem nogmaals vertelde dat dit niet de bedoeling is, reageerde hij verbaasd: “Maar meisjes hebben toch geen piemel, dan mag het toch wel?” Wat weer eens bewijst dat het blootthema lastige kost is voor een kleuter. Voorlopig blijft het nog wel op onze agenda staan.

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >