Malu Pesulima (29) woont samen met Romano en is moeder van Mack (4) en baby Mosi.
Heb jij ’m weleens voorbij zien komen op Facebook? De ‘vroeger was alles beter’-boomer die de kinderen van tegenwoordig betitelt als gepamperde snotneuzen die bij elke scheet hulp van hun ouders krijgen? Goed, op mijn tijdlijn wemelt het dus van dat soort vitters. En toegegeven: als doorgewinterde millennial die zichzelf al lang niet meer onder ‘de jeugd’ kan scharen, voelde ik me nooit aangesproken.
“Ik veranderde in één klap in een moeder die haar kinderen het liefst tot hun pensioen onder d’r vleugels houdt”
Tot ik dus vier jaar geleden zelf van die snotneuzen op de wereld zette en ik in één klap veranderde in een moeder die haar kinderen het liefst tot hun pensioen onder d’r vleugels houdt. Je weet wel, zo’n ouder die de foto’s van Social Schools tot in detail bestudeert om te checken of haar kind niet moederziel alleen staat in de pauze. Die nog elke avond de hand van d’r kleuter vasthoudt tot ie in slaap valt en de halve nacht boven haar baby hangt om te voelen of hij het niet te koud heeft. O wee als iemand dáár iets van durft te vinden…
Lees ook – Joan is een pampermoeder: ‘Als het regent, breng ik mijn zoon met de auto’ >
Toch ben ik de afgelopen week over de schreef gegaan in mijn rol als beschermende moedereend. Het ging zo: Mack gaat sinds kort naar de basisschool en omdat Romano nachtdiensten draait, breng ik Mack weg. Het is vijf minuten fietsen; prima te doen vlak na de zomervakantie, maar met regen/wind/sneeuw minder. Dus nog geen dag nadat we voor het eerst in een flinke regenbui belandden, opperde ik of het misschien niet toch handiger was om een tweede autootje aan te schaffen zodat Mack de komende maanden niet als een verzopen kat of compleet onderkoeld op school aan zou komen.
“Gelukkig kwam deze moedereend net op tijd bij zinnen”
Romano stemde toe en niet veel later struinde ik Marktplaats af op zoek naar een goedkoop boodschappenwagentje – tot ik op het punt stond om een afspraak voor een proefrit te maken en goddank bij zinnen kwam. Want waar was ik mee bezig? Ging ik echt een auto kopen enkel en alleen om de kinderen te behoeden voor een plens- of sneeuwbui van een paar minuten? Even dacht ik aan m’n eigen winterse fietstochten naar school vroeger en hoe ik daar (nogal wiedes) geen slechter mens van was geworden. Ik verruilde Marktplaats voor een kinderkledingwebshop en gooide een winterjas en regenpak in m’n winkelmandje, want weet je? Misschien had die boomer toch wel een béétje gelijk: we kunnen ook doorslaan in dat gepamper. Dit artikel staat in het Kek Mama Winterboek 2022. Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.